კარის საკეტი გაუჩვეულად ჩუმად დაკრაკუნდა. დაშამ მაგრად ჩაჭიდა მძიმე მეტალის სახელური, ყველა კუნთი დაძაბული ჰქონდა, რომ არაფერი დაესმოდა. კორპუსის დერეფანში სუფრის საჭმლის სუნი და ძალიან ძლიერი ლავანდის სუნამო ავსებდნენ ჰაერს — ცხადი ნიშანი,
რომ ზინაიდა ფედოროვნა ისევ უცაბედად გამოჩნდა სტუმრად.დაშამ ნაზი ნაბიჯებით გაიხადა თავისი ველურიანი ჩექმები. ნოტიო ფეხსაცმლის საწმენდი ყინულივით სველი იყო, თხელ ბამბის წინდაში გადმოდიოდა სიცივე, ფეხის აბუსხი უსიამოვნოდ გაციებოდა.
მან ფარდის კაუჭზე დაკიდა ქურთუკი, როცა სამზარეულოდან ხმაურის სუსტი ხმა შემოესმა.— გესმის, შვილო, ასეთ შესაძლებლობას ვერ უნდა უშვებ — ჩურჩულით თქვა ზინაიდა ფედოროვნამ აღელვებით, კოვზი ფაიფურის ჭიქას დაეცა კაშკაშად.
— ის გაყიდის ოროთახიან ბინას და ფულს შენ მოგცემს. ახალ ბინას მაშინვე ჩემზე დავწერთ. შეგიძლია თქვა, რომ ასე გადასახადს არ გადაიხდიან. და ის აუცილებლად დაიჯერებს, იმდენად ნამდვილი სიდაბლე აქვს.
— დედა… და თუ არა თქვა? — მაქსიმის ხმა დაურწმუნებელი იყო, მაგრამ სინანულის ნიშანი არ ეტყობოდა. — უკვე ხუთი წელია იხდიდა სესხს, ჩვენი გაცნობის წინ. ძლივს ძლივს უძლებს საკრედიტო ვალდებულებას.
— და მერე რა? ახლა უკვე ოჯახი ხართ! — ამოიოხრა სიდედრმა, სკამის კრიალი სიჩუმეში თითქოს საზარელ თანმხლებ ხმას ქმნიდა. — კაცმა უნდა იყოს სახლის მბრძანებელი. წინააღმდეგ შემთხვევაში ქალი საკუთარ ტერიტორიაზე თავს მთავარ არსებად იგრძნობს.
დავწერთ ჩემზე და თუ არ მოეწონება, ბარგით გავაგდებთ. შენთვის ნორმალური, დამჯერი ცოლი ვიპოვით. სვეტოჩკა მეზობელი კიბიდან უკვე ხშირად ინტერესდება შენით.დაშა შეეშინდა. რაღაც ყინულივით, წებოვან სიმძიმეს გული შეუკრა.
ხელით მჭიდროდ უჭერდა ქურთუკის ნაქსოვ მატერიას. ცრემლი არ ჩამოსცვივდა, მხოლოდ მწარე გაცნობიერება: ამ ადამიანებთან გაატარა ბოლო სამი წელი.ფრთხილი ნაბიჯებით უკან დაიხია კიბის კორპუსში. კარს მიუკეტა და ლიფტის ღილაკს დააჭირა.
უნდა გასულიყო, სუფთა ჰაერი სჭირდებოდა, რომ გული გაეყინვებინა. ყურებში ჯერ კიდევ ჟღერდნენ ყველაზე ახლობელი ადამიანების მშვიდი, გათვლილი სიტყვები, რომლებიც ქუჩაზე გამოშვებას ცდილობდნენ.
პირველ სართულზე რომ დაეშვა, დაშამ ცივ, თოვლიან ქუჩაზე გადადგა ნაბიჯი. ყინულის ქარი მის თავს აფრიალებდა, სახეზე ურტყამდა. ის უბრალოდ მივიდა, გზას უყურადღებოდ, ფიქრები ქონდა თავში: როგორ უარყოფდა თავისგან მცირე სიხარულებს,
ყველა ფულს ბინის წინასწარ გადახდაზე ხარჯავდა, ღამღამობით ტაფებს იშორებდა, კისერი მტკიოდა. როგორი ბედნიერი იყო, როცა გაიცნო მაქსიმი — პირველი თვეები ნამდვილად ყურადღებიანი და მზრუნველიც იყო. ყვავილების ბიუჯეტის ჩუქება, შაბათ-კვირის საუზმეები.
შემდეგ დაიწყო მუდმივი საკუთარ თავზე ძებნა.გახსენდა გუშინდელი საღამო: დაშა სამზარეულოში იყო, მსხვილი კრემი ანატას ტორტისთვის შლიდა, დაღლილი ხელები დასრიალებდა. მაქსიმი შევიდა და უკმაყოფილოდ ცეკვიტა ცარიელი ტაფის დანახვისას:
— დაშა, სადაა ვახშამი? მთელი დღე ვიქნებოდი გასაუბრებებზე, როგორც ძაღლი, და ახლა არაფერი არ არის.„გასაუბრებები“ გულისხმობდა ძველი თანაკლასელებთან ბარს, სადაც მანქანის ავტოსერვისის „გენიალური“ გეგმაზე საუბრობდნენ.
დაშა სამუშაოდ კულინარია იყო, საათების განმავლობაში ღამემდე კერძებს ამზადებდა, მრავალსართულიან შედევრებს აცხობდა. სამზარეულო ყოველთვის ვანილის, დარიჩინის და კარამელის სუნით ივსებოდა. ხელები ხშირად წითელი ლაქებით ჰქონდა ცხელებისგან,
ზურგი ტკიოდა, მაგრამ არ ჩივოდა. იჯერებდა, რომ ეს მხოლოდ დროებითი სირთულეები იყო.მან სკამზე დაჯდა, პარკში მდებარე ბაღის სკამზე, გამოიღო ტელეფონი. სიცივე თითებს აცალებდა, მაგრამ ბოლოს სწორ ნომერს მიაგნო.
— გამარჯობა, ოლია — თქვა, ნორმალურად დარჩენას ცდილობდა. — დღეს თავისუფალი ხარ? ძალიან მჭირდება შენი დახმარება. როგორც იურისტად და მეგობრადაც.— დაშა? რა ამ ცხელ კაპრიზს ნიშნავს? — ოლიას ხმა ცოცხალი იყო, ფონზე მანქანების ხმაური. — მოდი ოფისში, ახლავე შემიძლია დილის 12 საათამდე.
ოთხოცი წუთში უკვე ოლიასთან პატარა ოფისში ისხდნენ. ახალი მოხარშული ყავის და ქაღალდის სუნი ავსებდა ოთახს. დაშა მაგრად ჩაჭიდა ცხელი ქაღალდის ფინჯანი და მოუყვა ყველაფერი, რაც მოისმინა.ოლია ჩუმად უსმენდა, კალამს მაგიდაზე კაკუნებდა.
— გასაგებია — დაიწყო ოლიამ. — შენი სიდედრი შვილს უნდა უზრუნველყოს შენი ხარჯებით. კლასიკური შემთხვევაა. და შენ რას აკეთებ? ყვირიხარ? ტეხავ-სცლი?— არ ვიცი… — უყურებდა ფინჯნის ძირში შავი ყავის ნალევს. — გეუბნები სიმართლეს? ახლავე გავაგდო?
— გაშვება ყოველთვის დაგრჩება — გაიღიმა ოლიამ. — მაგრამ თუ ყვირიხარ, ისინი ყველაფერს უარყოფენ. იტყვის, რომ შენ შეცდი. არა, საყვარელო, აქ ნაზი მოქმედება უნდა. დაგინახონ რომ გაუცრუებელი გოგო ხარ და ასე დაიცვან ბოლომდე.
— რას შემთავაზებ? — ასწია თავი დაშამ, იმედი მცირე წვეთი გაეღვიძა.— ხვალ დილით ხალისიანად უთხარი შენს ქმარს, რომ ეთანხმები გაფართოებას. თქვი, რომ მოიძიე მყიდველი შენს ბინაზე. და თან… — ოლიამ ჩაავლო სუფთა ფურცელი და სწრაფად დახატა.
— გაქვს ნათესავი მეზობელ ქალაქში, ვისაც სრულიად ენდობი?— კი, კოსტია. ერთად გავიზარდეთ.— შესანიშნავია. რეალურ საქმეს ჩაატარებთ, მაგრამ ოჯახის ფარგლებში. გაყიდი ბინას კოსტიას, ფული საიდუმლო ანგარიშზე ჩაერიცხება. მაქსიმი ვერ ჩაერევა.
მაგრამ ქმარს გამოაგზავნოთ ოფიციალურად გამოიყურებადი წინასწარი ხელშეკრულება „წარმატებული მყიდველის“ სახელით, დადო მაგიდაზე, რომ ნახოს დამოწმება და „საოცარი ცხოვრება“.გეგმა რისკიანი ჩანდა, მაგრამ დაშამ იგრძნო: ეს ერთადერთი გზა,
რომ დაიცვას თავი და დასაჯოს მოღალატეები. საღამოს შინ მისვლისას ახალ-ახალი ეკლერები შეიძინა პეკარიაში, ფიქრი უკვე ტკბილი შურისა და ვანილის სუნით აურიათ.
