თვითონაც ვეღარ ხვდებოდა, ზუსტად როდის დაემხო მისი ცხოვრება ისე, რომ ნელ-ნელა შეცვლის ნაცვლად ერთიანად დაიშალა — თითქოს უკან დარჩენილი ყველა ხიდი მხოლოდ არ დაწვეს, არამედ საგულდაგულოდ წაშალეს კიდეც,
სანამ უკან დასაბრუნებელი გზა საერთოდ აღარ დარჩებოდა. მისი წარსული აღარ ჰგავდა საკუთარ ცხოვრებას; უფრო მეტად უცნაური, შორეული ადამიანის ბუნდოვან ისტორიას ჰგავდა. სახელები, სახეები და ხმები,
რომლებიც ოდესღაც ძალიან ნაცნობი იყო, მეხსიერებაში ნელ-ნელა იშლებოდა, როგორც ნისლში დაკარგული ჩრდილები.
გაქცევა ერთი კონკრეტული გადაწყვეტილება არ ყოფილა — ეს იყო შიშის ნელი დაგროვება, რომელიც ყოველდღიურად უფრო მძაფრდებოდა. ბოლოს უკვე ნებისმიერი
ჩვეულებრივი ხმა საფრთხეს ჰგავდა. ტელეფონის ვიბრაციაც კი აშინებდა. უკან ნაბიჯების ხმა გულს უჩქარებდა. ნაცნობი ქუჩებიც კი უცებ უცხოდ ეჩვენებოდა, თითქოს მთელი ქალაქი მის წინააღმდეგ შემობრუნდა.
წასვლა თავისუფლებას არ ჰგავდა — ეს უფრო უკონტროლო ვარდნას ჰგავდა უცნობ სივრცეში, საიდანაც დაბრუნება აღარ არსებობდა.
ის ტყის პირას აღმოჩნდა, რადგან აღარ დარჩა ადგილი, სადაც შეიძლებოდა მთლიანად გაქრობა. ქოხი, რომელიც იპოვა, ვერანაირად ვერ ეწოდებოდა თავშესაფარი. მიტოვებული, დროისგან დავიწყებული ნაგებობა იყო,
ოდნავ დახრილი, თითქოს თავადაც დანებებული. სახურავი ჩაწოლილი ჰქონდა, ხის ფიცრები დაბზარული და ნესტიანი იყო, და ყველა ნაპრალიდან ცივი ქარი აღწევდა შიგნით.
ყოველი ქარის დაბერვა ხეს აჭრაჭუნებდა, თითქოს თვითონ ეს ნანგრევიც ტკივილით ცხოვრობდა.
ტყე მის გარშემო დამამშვიდებელი კი არა, ფხიზელი და დაკვირვებული ჩანდა. ხეები ისე მჭიდროდ იდგნენ ერთმანეთთან, თითქოს სამყაროსგან გამოყოფილი კედელი შეექმნათ.
დღისითაც კი სინათლე ძლივს აღწევდა ფოთლებში, ამიტომ მიწა მუდმივ ნახევრად სიბნელეში იყო ჩაძირული. ჰაერი მძიმე იყო — ტენიანი, მიწისა და დამპალი ფოთლების სუნით გაჟღენთილი.
აქ არაფერი იყო კონტროლირებადი ან სუფთა — ყველაფერი ძველი და გულგრილი ჩანდა მისი არსებობის მიმართ.
თავდაპირველად ცდილობდა წესრიგის შექმნას. ქოხის შესასვლელთან ქვები დაალაგა, თითქოს უბრალო საზღვარი შეძლებდა მისი შიშებისგან დაცვას. მაგრამ ეს ილუზია მალევე დაიშალა.
სიცივე სხეულში აღწევდა, ძილი შეუძლებელი ხდებოდა, ღამეები კი უსასრულოდ იწელებოდა. სიბნელეში ყოველი ხმა საფრთხედ იქცეოდა მის გონებაში. ტოტის მსხვრევაც კი
„ვიღაცის მოახლოებას“ ნიშნავდა. ქარის ხმა ნაბიჯებს ჰგავდა. სიჩუმე კი ყველაზე აუტანელი ხდებოდა, რადგან საკუთარ ფიქრებს ზედმეტად მკაფიოდ აჟღერებდა.
დრო მთლიანად დაიშალა. დღეები ერთმანეთში ირეოდა, დასაწყისი და დასასრული აღარ არსებობდა. ზოგჯერ საათობით ერთ ადგილას იჯდა და ვერ ხვდებოდა, რამდენი დრო გავიდა.
გარე სამყაროსგან მოწყვეტილ გონებას კი სიცარიელე სულ უფრო ბნელ სცენარებით ევსებოდა — სცენარებით, რომლებიც რეალობაზე უფრო რეალურად ეჩვენებოდა.
ტყის მარტოობა არ იყო მშვიდი. ეს იყო აბსოლუტური მარტოობა, იმდენად ძლიერი, რომ საკუთარი არსებობაც კი უცხოდ ეჩვენებოდა. ზოგჯერ ეუფლებოდა უცნაური შეგრძნება,
თითქოს მარტო არ იყო, მიუხედავად იმისა, რომ რაციონალურად იცოდა — იქ ვერავინ იქნებოდა. თითქოს მისი წარსული უხილავ ფორმად იქცა და ხეებს შორის, ჩრდილებში და ქოხის ბზარებში იმალებოდა.
შემდეგ გამოჩნდა ნიშნები — იმდენად სუსტი, რომ ეჭვი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ იმდენად კონკრეტული, რომ იგნორირება აღარ ხერხდებოდა. მიწაზე უცნაური კვალი,
არაბუნებრივად გატეხილი ტოტები, ცვლილებები, რომლებიც ცხოველების ქცევას არ ჰგავდა. ყოველი ასეთი დეტალი შიშს უფრო და უფრო აძლიერებდა, სანამ ეჭვი აკვიატებად არ გადაიქცა, ხოლო აკვიატება — დარწმუნებულობად.
იმ ღამეს ტყე შეიცვალა. ქარი სრულიად ჩაწყნარდა და მძიმე, არაბუნებრივი სიჩუმე ჩამოწვა. ყველაზე მცირე ხმებიც კი გაქრა. ეს სიჩუმე არ ამშვიდებდა — ის დაძაბული იყო, თითქოს მთელი სამყარო სუნთქვას იკავებდა.
როდესაც ქოხის წინ პირველი ტოტი გატყდა, მან უკვე იცოდა, რომ გამოსავალი აღარ არსებობდა. ეს არ იყო უეცარი შეტევა და არც ქაოსი. ეს იყო რაღაც გარდაუვალი,
რომელიც ნელა უახლოვდებოდა — თითქოს ყველაფერი, რისგანაც გარბოდა, უბრალოდ ელოდებოდა სწორ მომენტს, რომ საბოლოოდ ეპოვა იგი.
