— ჩვენი დანაზოგიდან ორასი ათასი გადარიცხე? — ჰკითხა იანამ და ტელეფონს ისე ძლიერად მოუჭირა, რომ თითები გაუთეთრდა, ხოლო ბანკის აპლიკაციის ცივი ციფრები ეკრანზე უმოწყალოდ ანათებდა.
— ანტონ… მითხარი, რომ ეს შეცდომაა. ის დერეფნის შუაში იდგა, ერთ ფეხზე ფეხსაცმლის გარეშე, ჰაერში კი ფეხსაცმლის კრემისა და უცხო, ტკბილი სუნამოს მძაფრი სუნი ერთმანეთში ირეოდა, რომელიც მისი არ იყო.
კუთხეში ანტონი ნერვიულად აწყობდა მყვინთავის ფარფლებსა და ნიღაბს დიდ ჩანთაში, საგულდაგულოდ არ უყურებდა ცოლს, თითქოს ეს ყველაფერი მას არ ეხებოდა, ხოლო სამზარეულოდან კოვზის ჭიქაზე რიტმული წკარუნი ისმოდა.
— იან, ნუ დრამატიზებ, — თქვა ბოლოს და ჯინსიდან უხილავი მტვერი ჩამოიფერთხა. — ფული დედაჩემს გადავუგზავნე. ზურგი მთლიანად აქვს გაფუჭებული, ექიმმა მკურნალობა დაუნიშნა. სოჭი ახლა ძალიან ძვირია,
განსაკუთრებით სამკურნალო კურორტები. იაფფასიან ადგილას ვერ გავუშვებდი. იანას ხმა არაბუნებრივად მშვიდი გახდა, მაგრამ თვალები უბრწყინავდა. — ანუ ჩვენი შვებულების ფული დახარჯე. ის ფული,
რომელსაც მთელი წელი ვაგროვებდით, ყველაფერზე უარის თქმით. და ჩვენ ზეგ უნდა წავსულიყავით. ამ დროს სამზარეულოდან ნელა გამოვიდა ზინაიდა არკადიევნა, ელეგანტურად ჩაცმული ქვიშისფერი ლინის კოსტიუმით,
კისერზე მძიმე ხის მძივებით, და ამაყად გადახედა იანას. — ზღვაზე ჩვენთან ერთად? გეხუმრები? შენ აქ მხოლოდ ხელის შემშლელი იქნები. შენ უნდა იმუშაო, სეზონია, ანტონს დასვენება სჭირდება, — თქვა დამცინავი ღიმილით. იანამ ნელა შეხედა ქმარს,
მაგრამ ანტონი უკვე ჩანთას კეტავდა, თითქოს არაფერი ესმოდა. — ჩემი ბილეთი შენს დედაზე გადააფორმე, ფარულად? — ჰკითხა იანამ. — იან, შეწყვიტე ეს დაკითხვა, დედას უფრო სჭირდება, მე უბრალოდ ვასრულებ ჩემს მოვალეობას,
— მკვეთრად უპასუხა ანტონმა. იანამ ხელებს დახედა, ფლორისტის ლენტიდან მწვანე საღებავი ისევ შერჩენილი ჰქონდა თითზე, და რაღაც შიგნით ჩუმად გატყდა. სიტყვა არ უთქვამს, შევიდა საძინებელში,
საწოლის ქვეშიდან ძველი სპორტული ჩანთა გამოიღო და ჩალაგება დაიწყო. — რას აკეთებ? — კართან გამოჩნდა ანტონი. — მივდივარ, — მშვიდად თქვა იანამ და ჩანთა ძლიერად შეკრა. — არ ვაპირებ ვიცხოვრო ადამიანთან,
ვისთვისაც მხოლოდ ბანკომატი და შემცვლელი დიასახლისი ვარ. — სად წახვალ საერთოდ? — ჩაიცინა ანტონმა. — ერთ თვეში თვითონ დაბრუნდები. იანამ უხმოდ მოიშორა იგი, გამოვიდა სახლიდან და კარი ისეთი ძალით მოაჯახუნა,
რომ ხმა მთელ კიბის უჯრედში გაისმა. სამი დღე დასჭირდა პატარა, ნესტიანი ბინის პოვნას ძველ კორპუსში, სადაც კედლები ობის სუნს ასხივებდა და ღამით ფანჯრის ქვეშ ტრანსფორმატორის მონოტონური ზუზუნი ისმოდა.
ფიქრების თავიდან ასარიდებლად, იანამ მეტი ცვლა აიღო სათბურში, ხელები სტკიოდა მძიმე ქოთნების ტარებისგან, ფრჩხილების ქვეშ მიწა ჰქონდა ჩარჩენილი, მაგრამ დაღლილობა მაინც ეხმარებოდა არ ეფიქრა. ორი კვირის შემდეგ მაღალმა,
დაძაბულმა კაცმა დახლთან მიიტანა ჩეკი. — სამი გამხმარი ტუია მომყიდეთ, — მკვეთრად თქვა მან. იანამ მშვიდად შეამოწმა მონაცემები. — ორი კვირა არ წაგიღიათ, მცენარეები ამას ვერ უძლებენ. — ანუ ჩემი ბრალია? — მიუახლოვდა მამაკაცი.
— დიახ, მაგრამ შემიძლია ახალი პარტიაზე ფასდაკლება შემოგთავაზოთ, — მშვიდად უპასუხა იანამ. ის კაცი, ილია, ცოტა ხანს გაჩუმდა და თავი დაუქნია. ნახევარი საათის შემდეგ ისინი ერთად ტვირთავდნენ მძიმე ქოთნებს ფურგონში,
თითქმის უსიტყვოდ. — ბოდიში წინა ტონისთვის, რთული პერიოდია, — ჩაილაპარაკა ილიამ. — ხდება ხოლმე, — მოკლედ უპასუხა იანამ. იმავე საღამოს, როცა გაზქურას წმენდდა, ტელეფონი აწკრიალდა. ანტონი რეკავდა, მაგრამ ზარს რომ უპასუხა,
ზინაიდას ხმა გაისმა. — უკან დააბრუნე ის ეკლერი! შეხედე შენს თავს! მხოლოდ კეფირი! — დედა, გაჩერდი, ზრდასრული ვარ! სახლში მინდა დაბრუნება! იანასთან ნორმალურად ვცხოვრობდი! — აფეთქდა ანტონი, შემდეგ ზარი შეწყდა.
იანამ ნელა დადო ტელეფონი. არც სიხარული უგრძვნია, მხოლოდ სიცარიელე. სამი დღის შემდეგ ანტონი სათბურის წინ იდგა, დაღლილი, დამწვარი სახით. — იან… შევცდი. გთხოვ, დაბრუნდი, გადავიდეთ სხვაგან, დედა აღარ ჩაერევა,
— თქვა ჩუმად. იანამ შეხედა. — შენ მე კი არ გინდა, უბრალოდ გჭირდება ადამიანი, ვინც მას და შენ შორის დადგება, — მშვიდად უპასუხა მან. ანტონმა თავი დახარა. — მე ამას აღარ გავაკეთებ, — თქვა იანამ და ავტობუსში ავიდა.
მეორე დღეს ზინაიდა რეკავდა. — იან, გეხვეწები! ანტონი ინგრევა! აღარ ჭამს, აღარ მუშაობს! — ტიროდა ის. — ის გახდა ზუსტად ისეთი, როგორც თქვენ გაზარდეთ, — ცივად უპასუხა იანამ და გათიშა. როდესაც საწყობიდან გამოვიდა,
ილია იქ იდგა ქაღალდის პაკეტით. — რაღაც მოგიტანე, — მორცხვად თქვა მან. შიგნით ორი შეკვრა ძვირიანი ყავა იყო. იანამ ოდნავ გაიღიმა. — ზედმეტია. — არა, — თქვა ილიამ. — იმიტომ, რომ თქვენ გულწრფელი ხართ.
იანამ შეხედა და თავი დაუქნია. — მაქვს ყავის მადუღარა. ათ წუთში შესვენებაა. როცა მწვანე მცენარეებს შორის მიდიოდა, ღრმად ჩაისუნთქა მიწისა და ფოთლების სუნი. მომავალი გაურკვეველი იყო, მაგრამ პირველად ზუსტად იცოდა — ახლა მისი ცხოვრება ნამდვილად მისი იყო.
