— ბოდიში, ძვირფასო, მაგრამ ჩვენთვის არ გამოგადგებით.
HR-ის ქალმა დაუდევრად გადააგდო გაცვეთილი ნაცრისფერი საქაღალდე მაგიდის კიდეზე. ნახევრად ღია კარიდან მონოტონურად ისმოდა საკერავი მანქანების ზუზუნი,
ხოლო ვიწრო ოთახი გაჟღენთილი იყო თმის ლაქისა და სწრაფი ყავის მძაფრი სუნით.
ულიანამ ნელა მიიწია თავისი სამუშაო წიგნი.
— ჩემს ნიმუშებს არც კი დახედეთ — თქვა მშვიდად და პირდაპირ შეხედა ბორდოსფერ პიჯაკში ჩაცმულ ქალს. — ყველაზე რთულ ქსოვილებთან ვმუშაობდი. ნებისმიერ ავეჯს გადავაკეთებ. მაქვს მეექვსე კატეგორია. პრაქტიკაში ყველაფერი დავამტკიცე.
— საერთოდ გესმით რას გეუბნებით, გოგონა? — ქალმა გაღიზიანებით შეისწორა სქელი ჩარჩოს სათვალე. — ეს ელიტური საწარმოა. იტალიური ფურნიტურა, ძვირადღირებული მასალები.
თქვენს დოკუმენტებში კი რა წერია? ქურდობაში თანამონაწილეობა. სამი წელი მოხდილი. და გარეგნობაც… რბილად რომ ვთქვათ, სპეციფიკურია.
ულიანამ ინსტინქტურად ჩამოსწია თავი და ძველი ქურთუკის საყელოთი სცადა სახის მარჯვენა მხარის დაფარვა. საფეთქლიდან კისრამდე ძველი ნაწიბური ეტყობოდა.
— ეს ნიშანი ბავშვობიდან მაქვს — თქვა ჩუმად. — სასჯელი სრულად მოვიხადე, ერთი დარღვევის გარეშე. არასდროს არაფერი მომიპარავს.
— არ მაინტერესებს, საიდან გაქვთ ეს დეფექტი! — ხმამაღლა თქვა HR-მა და მონიტორისკენ შეტრიალდა. — გადით აქედან, თორემ განგაშის ღილაკს დავაჭერ. არ გვჭირდება, რომ საწყობიდან მასალები გაქრეს. საუბარი დასრულებულია.
ულიანამ საბუთები შიდა ჯიბეში ჩაიდო და დერეფანში გავიდა.
გარეთ ცივი მარტის წვიმა და თოვლი სახეში უტყაპუნებდა. ქარი ტანსაცმელში უვლიდა, მაგრამ შინაგანად კიდევ უფრო ციოდა. ყველგან ერთი და იგივე ხდებოდა: როგორც კი ადამიანები მის ნაწიბურსა და წარსულს ხედავდნენ, კარები იკეტებოდა.
იგი ვიწრო არხთან გაჩერდა. ბეტონის ნაპირები ყინულით იყო დაფარული, ქვემოთ კი მუქი წყალი მძიმედ დუღდა. რკინის მოაჯირთან იდგა და ღრმად სუნთქავდა.
უცებ მკვეთრმა, სასოწარკვეთილმა კივილმა ჰაერი გაჭრა.ულიანა მაშინვე შეტრიალდა. დაახლოებით ოცდაათ მეტრში პატარა ბიჭი თხელ ყინულზე იბრძოდა, ხვრელის პირას.
სავარაუდოდ, ზურგჩანთის ასაღებად ჩასულიყო და ყინული ჩაუტყდა. სველი ქურთუკი მას ქვემოთ ექაჩებოდა.დაუფიქრებლად გადაძვრა მოაჯირზე. ფერდობზე ფეხი აუსრიალდა და ბეტონზე ჩაცურდა, ხელები დაიზიანა.
— არ გაუშვა! მოეჭიდე! — დაიძახა და ქურთუკი მოიშორა.თხელ სვიტერში ყინულზე ფორთხიალებდა. სიცივე მუხლებში ნემსებივით ურტყამდა. ბიჭი ხელების ქნევით ცდილობდა მოჭიდებას, მაგრამ ისევ და ისევ უსხლტებოდა.
ულიანამ მისი საყელო დაიჭირა. ყინული მის ქვეშ გაიბზარა და ჩაიწია. ყინულიანი წყალი ჩექმებში ჩაეღვარა და ფეხები მაშინვე გაუშეშა. მთელი ძალით მისკენ მოქაჩა და ორივე უკან გადაცვივდნენ, საშიში ღრმულიდან მოშორებით.
— ზემოთ აცოცდი! არ გაჩერდე! — უთხრა მას.ზემოთ უკვე ხალხი შეგროვილიყო. ორი კაცი მოაჯირს გადმოევლო და ბავშვის ამოყვანაში დაეხმარა, შემდეგ ხელი ულიანასკენაც გაიწოდა.
მალე სასწრაფოს სირენაც გაისმა. ექიმებმა ბიჭი თბილ პლედში გაახვიეს.— თქვენც უნდა ჩაჯდეთ მანქანაში, ძალიან გაცივდით! — თქვა ექიმმა. — სასწრაფოდ გათბობა გჭირდებათ!
— კარგად ვარ — ჩუმად უპასუხა ულიანამ და უკან დაიხია.მან დახეული ქურთუკი აიღო და სწრაფად გაუჩინარდა ძველ ეზოებში. იქ დარჩენა არ შეეძლო — კითხვები, შემოწმება, მისი წარსული პრობლემებს შეუქმნიდა.
ერთი საათის შემდეგ მან თავი ძველი სარდაფის ოთახში შეაფარა, სადაც დამლაგებელმა ზინამ დროებით დასარჩენად მისცა ადგილი. ოთახი პატარა იყო, მაგრამ თბილი. სველი ცოცხებისა და ქლორის სუნი იდგა.
ულიანამ ტანსაცმელი გამოიცვალა, მილებზე გააშრო და თბილ პლედში გაეხვია.— დალიე ეს — ჩაიბურტყუნა ზინამ და ცხელი ჩაი გაუწოდა. — მთელი უბანი შენზე ლაპარაკობს.
— გთხოვ, არავის უთხრა — ჩუმად თქვა ულიანამ.— არ ვუთხრა? იმ ბიჭის მამა გეძებს. ცნობილი ქირურგია. მდიდარი კაცია. მიდი მასთან. მადლობას გეტყვის.
მეორე დილით ულიანა ელეგანტური დასახლების კარიბჭესთან იდგა.
შიგნით ყველაფერი უცხოდ ეჩვენა: გაპრიალებული იატაკი, ძვირფასი ავეჯი, სასიამოვნო სურნელები. იგი ფრთხილად დაჯდა და თავი უხერხულად იგრძნო თავის გაცვეთილ ჯინსებში.
მალე ბიჭი გამოჩნდა.— შენ იყავი! — შესძახა და მისკენ გაიქცა, მაგრამ უცებ გაჩერდა, როცა ნაწიბური დაინახა.ულიანამაც ახედა.
კედელზე დიდი პორტრეტი ეკიდა. ქალი პირდაპირ მას უყურებდა — იგივე თვალები, იგივე სახე. თითქოს ანარეკლი იყო — ოღონდ უნაკლო.
ჩარჩოზე შავი ლენტი მიუთითებდა, რომ ქალი უკვე გარდაცვლილი იყო.ჰაერი თითქოს გაიყინა.ამ დროს ოთახში მამაკაცი შემოვიდა. როგორც კი ულიანა დაინახა, გაფითრდა.— სოფია…?
— არა — თქვა მან და უკან დაიხია. — მე ულიანა ვარ.მამაკაცი ნელა დაჯდა. მისი სახელი იყო სტანისლავი, ქირურგი. მისი მეუღლე წლების წინ ავარიაში დაიღუპა. მსგავსება შოკისმომგვრელი იყო.
მაგრამ სიმართლე კიდევ უფრო ღრმად მიდიოდა.ნელ-ნელა გაირკვა, რომ ულიანა და პორტრეტზე გამოსახული ქალი სისხლით იყვნენ დაკავშირებული. დები, რომლებიც ოდესღაც საიდუმლო გადაწყვეტილებამ დააშორა ერთმანეთს.
სიმართლის გაცნობიერება მძიმე იყო, მაგრამ ამავე დროს — განმათავისუფლებელი.
თვეების შემდეგ ულიანას ცხოვრება შეიცვალა. ბიჭი მას შეეჩვია, სტანისლავი პატივისცემით ეპყრობოდა, და სახლი ნელ-ნელა ნამდვილ სახლად იქცა.
ერთ დილას სარკესთან იდგა. ნაწიბური თითქმის აღარ ჩანდა.— დედა ულია, მივდივართ? — დაუძახა ბიჭმა.ულიანამ გაიღიმა.კარისკენ წავიდა.და ამჯერად გარეთ უარი კი არა — ახალი დასაწყისი ელოდა.
