— იპოვე ჩემი ჰალსტუხი! მუქი ლურჯი, პატარა წერტილებით! და მაგიდიდან საათიც მომაწოდე! — ვადიმის გაღიზიანებული ხმა გაისმა ფართო გარდერობიდან და ჩაახშო ცხელ ტაფაზე შემწვარი სირნიკების დამამშვიდებელი შიშინი.
დარიამ შეკრთა. ხის სპატულამ ტეფლონის ტაფის კიდეს დაეჯახა. სამზარეულო სავსე იყო გამდნარი კარაქისა და ვანილის სურნელით, მაგრამ მადა მაშინვე გაუქრა. სწრაფად შეიმშრალა ხელები სამზარეულოს პირსახოცზე და დერეფანში გავიდა.
თორმეტი წლის ილია სამზარეულოს კუნძულთან იჯდა და ტელეფონს მიშტერებოდა. მამას საოცრად ჰგავდა — იგივე მუქი თმა, იგივე ჯიუტი, ოდნავ ამპარტავანი მზერა. ხუთი წლის ეგორი ხალიჩაზე თამაშობდა პლასტმასის სატვირთოთი და ხმამაღლა ბაძავდა ძრავის ბუყბუყს.
— დილა მშვიდობისა, ბიჭებო, — რბილად თქვა დარიამ და უფროსს ოქროსფერი სირნიკების თეფში დაუდო. ეგორმა მაშინვე მიატოვა სათამაშო, მაგიდისკენ გაიქცა და საჭმელს დაეწია, თითები სქელი არაჟნით მოისვარა.
კარის ღიობში ვადიმი გამოჩნდა. მას მძიმე, მკვეთრი სუნამო ედგა — ისეთი, რომელიც დარიას ყოველთვის ახრჩობდა. იდეალურად დაუთოებული პერანგი, ძვირადღირებული იტალიური კოსტიუმი — ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ცხოვრებაზე სრული კონტროლი ჰქონდა.
— დილა მშვიდობისა, — მიაგდო გზადაგზა, ბავშვებისთვის არც კი შეუხედავს, და პირდაპირ მაცივართან მივიდა მინერალური წყლის ასაღებად.
დარიამ შიგნით ცივი, უსიამოვნო დაჭიმულობა იგრძნო. ახლახან დალეული ყავა უცებ მწარე გახდა.— დღეს ოფისში მიდიხარ? — ჰკითხა ფრთხილად.
— მივლინება, — მოკლედ უპასუხა ვადიმმა. — სამი–ოთხი დღე. მნიშვნელოვანი გარიგება აზიურ ინვესტორებთან. დიდ ლოგისტიკურ ჰაბს ვაშენებთ.
დარია შეშფოთებით შეხედა.— მაგრამ ბავშვებისთვის შაბათ-კვირას გასეირნებას დაგვპირდი… ილიამ უკვე მოამზადა სათევზაო აღჭურვილობა.
ვადიმს სახე დაემანჭა.— დაშა, სერიოზულად? თევზაობა? მილიონიანი კონტრაქტები მაქვს. ილია უკვე დიდია, თვითონაც იპოვის გასართობს. პატარა კი დედაჩემთან მიიყვანე. ბიჭები ნაზი მცენარეებივით არ უნდა იზრდებოდნენ.
მისი ტონი დამცინავი იყო, თითქოს არაკომპეტენტურ თანამშრომელს ესაუბრებოდა. დარიამ ყელში გაჩენილი ბურთი ჩაყლაპა. ადრე, როცა ვადიმი თავის ლოგისტიკურ კომპანიას იწყებდა,
ისინი გვერდიგვერდ მუშაობდნენ — ის, განათლებული აღმოსავლეთმცოდნე, ჩინურ და ინგლისურ ენებზე თავისუფლად მოლაპარაკე, თარგმნიდა,
ამოწმებდა დოკუმენტებს და მოლაპარაკებებსაც ესწრებოდა. ანაზღაურების გარეშე. მათი საერთო მომავლისთვის. ახლა კი მის ბრწყინვალე წარმატების იმიჯში აღარ ჯდებოდა.
— მოლაპარაკებაზე ვინ ითარგმნის? — ჩუმად იკითხა მან. — ბატონ ჩენს ტექნიკური ტერმინების სპეციფიკური გამოთქმა აქვს…ვადიმმა ირონიულად გაიღიმა.
— სპეციალისტი დავიქირავე. თანამედროვე პროფესიონალი. სახლში დარჩი, სუპები მოხარშე და მოსწავლეებს მიხედე.მან სწრაფად აკოცა ლოყაზე, აიღო პორტფელი და გავიდა. კარი ხმაურით დაიხურა.
დარია სამზარეულოს შუაგულში უძრავად იდგა. მაცივრის თანაბარი ბზუილი სიჩუმეს ავსებდა. გულში მძიმე სიცარიელე ჩაეღვარა. მიხვდა: მისი ქმარი მისგან რცხვენოდა.
იმავე დროს, მინისებური ოფისის ლობიში ვადიმი ნერვიულად ისრესდა ხელებს. მისი ანარეკლი მუქ მინაში უნაკლო ჩანდა, მაგრამ შინაგანად დაძაბული იყო. გვერდით სნეჟანა იჯდა, ელეგანტური და თავდაჯერებული.
სამი თვის წინ დაიწყო კომპანიაში მუშაობა — მაღალი, სავსე ტუჩებით და გაწელილი მეტყველებით. ვადიმი მაშინვე მოიხიბლა. ის თავის პირად ასისტენტად დანიშნა,
ქალაქის ცენტრში ბინა უქირავა და საჩუქრებით ანებივრებდა. დღეს მისი გამოცდა იყო. ამბობდა, რომ საზღვარგარეთ გატარებული წლის შემდეგ ბიზნეს-ენა სრულყოფილად იცოდა.
— ვადი, დამშვიდდი, — ჩურჩულით თქვა მან და სამაჯური გაისწორა. — ყველაფერს იდეალურად ვთარგმნი. შთაბეჭდილებას მოახდენენ.
საკონფერენციო დარბაზი ძლიერი კონდიციონერით გრილი იყო. მუქი ხის დიდ მაგიდასთან უცხოელი ინვესტორები ისხდნენ. ბატონი ჩენი, ხანდაზმული კაცი მკვეთრი მზერით, მოკლედ დაუქნია თავი. მოლაპარაკება დაიწყო.
ვადიმი თავის წინადადებებს თავდაჯერებულად წარმოადგენდა. სნეჟანა თარგმნიდა და ჩანაწერებს აკეთებდა. რამდენიმე წუთში უკვე ჩანდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო. ბატონმა ჩენმა წარბები ასწია და სწრაფი კითხვა დასვა. სნეჟანა დაიბნა.
— ეჰ… ამბობს, რომ პირობები ძალიან… წითელია… ანუ ცხელი? და რაღაც წყლის გზებზე კითხულობს…
— რა ცხელი პირობები?! — კბილებში გამოსცრა ვადიმმა. — ფინანსურ ნაკადებსა და ლოგისტიკურ მარშრუტებზე ვსაუბრობთ!
სიტუაცია აირია. ინვესტორები ერთმანეთს გადახედეს და ჩუმად გაიღიმეს. სნეჟანა უფრო და უფრო იბნეოდა, ტერმინებს ერთმანეთში ურევდა და ენა ებმოდა. სიტუაციის გადასარჩენად ვადიმმა დოკუმენტს ხელი მოაწერა, ისე რომ ბოლომდე არ წაუკითხავს.
იმ საღამოს დარიას ტელეფონი გამუდმებით რეკავდა. სადილის მომზადებისას ერთ-ერთი მოსწავლის მშობელმა დაურეკა და უსაყვედურა, რომ ბავშვმა გამოცდა ჩააგდო.
დარია გაოცდა. მოსწავლე ყოველთვის კარგად სწავლობდა. რაღაც ისე არ იყო.ცოტა ხანში ეგორის დედამთილთან მიყვანა მოუწია. ვიზიტი დაძაბული და საყვედურებით სავსე აღმოჩნდა.
ბოლოს დარიამ საზღვრები მკაფიოდ დააფიქსირა და განაცხადა, რომ ასეთ უპატივცემულობას აღარ აიტანდა.მოგვიანებით, ცივ ჰაერში, ვადიმმა პანიკურად დაურეკა და სთხოვა,
კონტრაქტი გადაემოწმებინა. დარიამ ლეპტოპი გახსნა და დოკუმენტი ყურადღებით წაიკითხა.აღმოჩენამ შოკში ჩააგდო: დამალული პუნქტები, რომლებიც ინვესტორებს კომპანიის საკონტროლო პაკეტს აძლევდა და ასევე მკაცრი ჯარიმები უკან დახევის შემთხვევაში.
როცა ეს აუხსნა, ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ ფონში ქალის ხმა გაისმა — სნეჟანა.იმ წამს დარიასთვის ყველაფერი ნათელი გახდა. მან მშვიდად დაასრულა ზარი.
მომდევნო დღეებში ვადიმის მდგომარეობა მკვეთრად გაუარესდა. მან კონტროლი დაკარგა როგორც გარიგებაზე, ისე საკუთარ კომპანიაზე. სნეჟანა კი ისე გაქრა მისი ცხოვრებიდან, როგორც გამოჩნდა.
დარიამ ახალი ეტაპი დაიწყო. ის ნათელ, მშვიდ ბინაში გადავიდა და შვილებთან ერთად თავიდან ააწყო ცხოვრება. მათთან ერთად პატარა ძაღლიც, ჩარლი, გამოჩნდა და ოჯახის ნაწილი გახდა.
ერთ საღამოს კარზე დააკაკუნეს. მაღალი, მშვიდი მამაკაცი იდგა — კონსტანტინე, მისი ერთ-ერთი მოსწავლის მამა. ის ბოდიშის მოსახდელად და თხოვნით მოვიდა, რომ შვილის სწავლება გაეგრძელებინა.
საუბრისას გაირკვა, რომ ბავშვის სასწავლო პრობლემები ოჯახის შიგნით მიზანმიმართულად იყო შექმნილი. კონსტანტინემ უკვე მიიღო ზომები და სიტუაცია გამოასწორა.
მან დარიას თანამშრომლობა შესთავაზა.დროთა განმავლობაში ცხოვრება დალაგდა. ბავშვები აყვავდნენ, სახლი თბილი და მშვიდი გახდა, ხოლო დარიამ საკუთარი თავდაჯერებულობა დაიბრუნა.
ერთ ზამთრის საღამოს ის ვერანდაზე იჯდა, პლედში გახვეული და თოვლის ცვენას უყურებდა. კონსტანტინე გვერდით მიუჯდა და ჩაი დაადგა მაგიდაზე.
ხანმოკლე სიჩუმის შემდეგ მან მისი ხელი აიღო.— ახლა უკვე აღარ გჭირდება ყველაფრის მარტო ტარება… გინდა, ცოლად გამომყვე?
დარიამ მას შეხედა, შემდეგ მაგიდაზე დადებულ უბრალო ბეჭედს. პირველად მრავალი წლის შემდეგ თავი ნამდვილად დაფასებულად, პატივცემულად და უსაფრთხოდ იგრძნო. მან გაიღიმა და თავი დაუქნია.
