ჩემმა ქმარმა მითხრა, რომ ოთხი წლით ტოკიოში გადავიდოდა. მან ისიც უკვე მოაგვარა, რომ მისი მოხუცი მშობლები ამ ხნის განმავლობაში ჩვენთან იცხოვრებდნენ.
ეგონა, ყველაფერი იდეალურად ჰქონდა დაგეგმილი.
წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რომ მისი გეგმის ყველაზე დიდი შეცდომა მე ვიყავი.
— ტოკიო? ოთხი წლით?
ვერცხლის ჩანგალი ხელიდან გამივარდა და ხმაურით დაეცა ფაიფურის თეფშზე.
დევიდმა მშვიდად გამიღიმა.
— ელეონორ, ეს უდიდესი შესაძლებლობაა. კომპანიის ახალ აზიურ განყოფილებას ჩავუდგები სათავეში. როცა დავბრუნდები, გვექნება ყველაფერი, რაზეც ოდესმე გვიოცნებია.
ამაზე მანამდე არასდროს გვილაპარაკია.
შვიდი წელი იყო, რაც დაქორწინებულები ვიყავით, თუმცა ოთხწლიანი უცხოეთში გადასვლა ისე გამომიცხადა, თითქოს ჩვეულებრივ, შაბათ-კვირის მივლინებაზე მელაპარაკებოდა.
სანამ პასუხის გაცემას მოვასწრებდი, მისმა დედამ, ტერეზამ, ამაყად დაარტყა ხელი მაგიდას.
— ბოლოს და ბოლოს! ჩემი შვილი იღებს იმას, რასაც იმსახურებს!
შემდეგ მე შემომხედა.
— და, რა თქმა უნდა, მე და რიჩარდი აქ დავრჩებით. ჩვენს რძალს ხომ მარტო ვერ დავტოვებთ.
ეს კითხვა არ ყოფილა.
ეს უკვე გადაწყვეტილება იყო.
დევიდმა გამიღიმა.
— ასე მაინც არ იქნები მარტო. შენ კი შეძლებ ჩემს მშობლებზე იზრუნო, სანამ მე ვიმუშავებ.
მუცელი შემეკუმშა.
ტერეზა წლების განმავლობაში აკრიტიკებდა ყველაფერს, რასაც ვაკეთებდი. ჩემს საჭმელს, ტანსაცმელს, სამსახურს და სახლსაც კი.
ახლა კი ჩემთან ოთხი წლის განმავლობაში ცხოვრება სურდა.
— კარგი, — ჩუმად ვთქვი. — ვთანხმდები.
დევიდის სახეზე შვება გამოჩნდა.
არ იცოდა, რომ სწორედ იმ წამს თავისი ცხოვრების ყველაზე დიდი შეცდომა დაუშვა.
მეორე დღეს დევიდი JFK-ის აეროპორტში წავიყვანე.
ჩამეხუტა.
— ყოველდღე დაგირეკავ.
მაკოცა და უსაფრთხოების კონტროლის მიღმა გაუჩინარდა.
მანქანაში დავბრუნდი.
როგორც კი დავიძარი, ტელეფონმა ვიბრაცია დაიწყო.
ბანკის შეტყობინება.
15 000 დოლარის გადახდა.
მოვაჭრე:
Zao Zero Diamond Boutique – Fifth Avenue.
შეტყობინება ხუთჯერ წავიკითხე.
დევიდი ამ დროს უკვე ტოკიოსკენ მიმავალ თვითმფრინავში უნდა ყოფილიყო.
მაშინ როგორ დახარჯა მან 15 000 დოლარი მანჰეტენში?
პასუხი მაშინვე ნათელი გახდა.
დევიდი ტოკიოში არ წასულა.
ის ჯერ კიდევ ნიუ-იორკში იყო.
და ბრილიანტი იყიდა.
ვიღაც სხვა ქალისთვის.
ჩვენი ფულით.
პანიკა უცნაურმა სიმშვიდემ შეცვალა.
ბანკში დავრეკე.
— ელეონორ ჰეისი ვარ. ანგარიშის ძირითადი მფლობელი მე ვარ. დაუყოვნებლივ დაბლოკეთ ყველა ბარათი.
— ყველა?
— ყველა. შავი ბარათები, Platinum-ები, დამატებითი ბარათები. არც ერთი აღარ უნდა მუშაობდეს.
ტელეფონი გავთიშე.
დევიდს ეგონა, რომ შეეძლო ჩემი მიტოვება, ჩვენი ფულის წაღება და თავისი მშობლების მოვლის პასუხისმგებლობის ჩემთვის დატოვება.
მაგრამ მე არ დავნგრეულვარ.
მე გამოვფხიზლდი.
იმავე დღის მეორე ნახევარში ბოლო რამდენიმე თვის ყველა ტრანზაქცია გადავამოწმე.
ძვირადღირებული რესტორნები.
ძვირადღირებული სასტუმროები.
თეთრეულის მაღაზიები.
საიუველირო მაღაზიები.
ადგილები, სადაც არასდროს ვყოფილვარ.
ჩემი ქმარი უკვე თვეების განმავლობაში ორმაგ ცხოვრებას ეწეოდა.
დავურეკე ჩემს ძველ მეგობარ პოლს, რომელიც კიბერუსაფრთხოების სპეციალისტად მუშაობდა.
— პოლ, ვიღაც უნდა მიპოვო.
— ვინ?
— ჩემი ქმარი.
— ცოტა დრო მომეცი.
ამასობაში სახლში დავბრუნდი.
პირველივე დღეს ჩემი ბინა ბრძოლის ველად გადაიქცა.
ცარიელი ლუდის ქილები მისაღებ ოთახში ეყარა. მაგიდა საჭმლის ყუთებით იყო დაფარული. რიჩარდი დივანზე ფეხსაცმლიანად წამოწოლილიყო, ტერეზა კი ჩემს მაცივარს ისე ჩხრეკდა, თითქოს ის მისი საკუთრება ყოფილიყო.
როგორც კი დამინახა, მაშინვე დამესხა თავს.
— სად იყავი? ჩემი ქმრის შიმშილით მოკვლა გინდა?
მშვიდად შევხედე.
— ვმუშაობდი.
— შენ მისი ცოლი ხარ! შენი მოვალეობაა, რომ მოგვემსახურო!
— თქვენი მსახური არ ვარ.
რიჩარდი წამოდგა.
— ეს ბინა ჩემს შვილს ეკუთვნის!
გავიღიმე.
— მაშინ დაურეკე.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— უფრო მეტიც, ახლავე დაურეკე.
ვიცოდი, რომ არ უპასუხებდა.
რადგან დევიდი სხვაგან იყო.
მეორე დღეს ჩემს ადვოკატთან, მაიკლ სტერლინგთან, წავედი.
მის წინ საბანკო ამონაწერები დავდე.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში ჩუმად ათვალიერებდა მათ.
შემდეგ თავი ასწია.
— ელეონორ, ეს უბრალო ღალატზე ბევრად უფრო სერიოზულია.
— ვიცი.
— თქვენმა ქმარმა ბოლო რვა თვის განმავლობაში დაახლოებით 90 000 დოლარი გადაირიცხა გარე ანგარიშზე.
სუნთქვა შემეკრა.
— ვისთან?
— ქალ იზაბელა ვენსთან დაკავშირებულ კომპანიასთან.
იზაბელა.
დევიდის ახალგაზრდა თანამშრომელი.
ქალი, რომელიც ყოველთვის მეგონა, რომ მას უბრალოდ აღფრთოვანებით უყურებდა.
ახლა კი სიმართლე ვიცოდი.
— რა შეგვიძლია გავაკეთოთ?
სტერლინგმა საქაღალდე დახურა.
— მტკიცებულებებს ვაგროვებთ. შემდეგ ვიმოქმედებთ.
პირველ რიგში დევიდის სამსახურში წავედი.
დირექტორი გაკვირვებული დამხვდა.
— ელეონორ? რით შემიძლია დაგეხმაროთ?
— დევიდის ტოკიოში გადასვლასთან დაკავშირებით მოვედი.
მისი გამომეტყველება მაშინვე შეიცვალა.
— ტოკიოში გადასვლა?
გავშტერდი.
— ოთხწლიანი ხელმძღვანელობის პროგრამა.
ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ელეონორ… ჩვენ ტოკიოში არანაირი განყოფილება არ გვაქვს.
გული გამალებით ამიძგერდა.
— დევიდი არ წასულა?
— არა. გასულ კვირას უხელფასო შვებულება მოითხოვა.
— რატომ?
დირექტორი შეყოვნდა.
— დაწერა, რომ თქვენ მძიმე, განუკურნებელი დაავადება გქონდათ და მას თქვენზე ზრუნვა სჭირდებოდა.
სიტყვა ვერ დავძარი.
დევიდს მხოლოდ ჩემთვის არ უღალატია.
მან საკუთარი სამსახურისთვისაც მოიტყუა ჩემი ამბავი.
უთხრა, რომ ვკვდებოდი.
მხოლოდ იმისთვის, რომ თავის საყვარელთან თავისუფლად ეცხოვრა.
ამ დროს პოლმა დამირეკა.
— ვიპოვე ისინი.
— სად?
— ჰავაიზე.
ფოტო გამიხსნა.
დევიდი და იზაბელა ძვირადღირებულ კურორტზე იდგნენ.
იცინოდნენ.
ერთმანეთს ეხუტებოდნენ.
დევიდს ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს მთელი მსოფლიო მოეგო.
პოლმა კიდევ რამდენიმე ინფორმაცია გამომიგზავნა.
ძვირადღირებული ვილა — 5 000 დოლარი ღამეში.
პირველი კლასის ავიაბილეთები.
ძვირადღირებული რესტორნები.
და იზაბელას მაჯაზე 25 000 დოლარის ღირებულების Rolex.
მთელი მოგზაურობის ხარჯი თითქმის 100 000 დოლარს შეადგენდა.
ყველაფერი ჩვენი ფულით.
— ყველაფერი დაბეჭდე, — ვუთხარი.
— დარწმუნებული ხარ?
— თითოეული გვერდი.
მეორე დღეს სტერლინგთან ერთად სასამართლოში წავედი.
ჩვენ წინ მტკიცებულებები იდო: საბანკო გადარიცხვები, ყალბი დოკუმენტები, საიუველირო ნივთების შესყიდვები, სასტუმროს ანგარიშები და ჰავაის ფოტოები.
მოსამართლემ დოკუმენტები შეისწავლა.
შემდეგ განკარგულებას ხელი მოაწერა.
დევიდის ანგარიშები გაიყინა.
მისი საკრედიტო ბარათები დაიბლოკა.
მისი ინვესტიციები გაიყინა.
ფულის ნაკადი მთლიანად შეწყდა.
სახლში დავბრუნდი.
რიჩარდი და ტერეზა მისაღებ ოთახში ისხდნენ.
მათ წინ დოკუმენტი დავდე.
— 72 საათი გაქვთ.
ტერეზა გაფითრდა.
— რისთვის?
— ჩემი ბინის დასატოვებლად.
— ეს დევიდის სახლია!
ჰავაის ფოტო ამოვიღე.
— მაშინ ნახე, სად არის შენი შვილი.
ტერეზამ ფოტო აკანკალებული ხელებით აიღო.
— ეს… ეს ყალბია!
— არა.
რიჩარდს სახე გაუფითრდა.
— დევიდი ტოკიოშია.
— არა, — ვუთხარი. — ჰავაიზეა. თავის საყვარელთან ერთად. და თქვენი შვილი მათ ძვირადღირებულ დასვენებას ჩვენი ფულით აფინანსებს.
72 საათის შემდეგ პოლიციელებმა ისინი ბინიდან გაიყვანეს.
ტერეზა ტიროდა.
— სად წავიდეთ?
ერთი კონვერტი გავუწოდე.
— ბრონქსში მდებარე მოტელის მისამართია. ერთი კვირა წინასწარ გადავიხადე.
— ურჩხული ხარ!
— შეიძლება.
კარი მათ უკან დავხურე.
და ბოლოს, სახლში ისევ სიჩუმე ჩამოწვა.
ამასობაში ჰავაიზე დევიდმა გაიგო, როგორი იყო ცხოვრება ფულის გარეშე.
მისი ბარათები აღარ მუშაობდა.
სასტუმრო დავალიანების გადახდას სთხოვდა.
იზაბელამ კი, როგორც კი მიხვდა, რომ დევიდს აღარ შეეძლო არაფრის გადახდა, უბრალოდ მიატოვა.
ჩემი ქმარი იძულებული გახდა ძვირფასი Rolex გაეყიდა.
25 000 დოლარად შეფასებულ საათში საბოლოოდ მხოლოდ 2 000 დოლარი აიღო.
სახლში იაფი რეისით დაბრუნდა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ჩემი ოფისის წინ მელოდებოდა.
დაკლებული ჰქონდა წონა.
წვერი მოუშვია.
ძვირფასი კოსტიუმი უკვე ტანზე თავისუფლად ეკიდა.
როგორც კი დამინახა, მუხლებზე დაეცა.
— ელეონორ, გთხოვ! ყველაფერი დავკარგე!
შევხედე მამაკაცს, რომელსაც ოდესღაც ჩემს ქმარს ვუწოდებდი.
— არა, დევიდ. ყველაფერი არ დაგიკარგავს.
— მაშინ დამეხმარე!
— შენ თვითონ აირჩიე ეს ცხოვრება.
— მიყვარხარ!
მწარედ გავიღიმე.
— ვისაც უყვარხარ, ის არ გპარავს. არ გატყუებს. და არ ტოვებს ცოლს თავისი მოხუცი მშობლების მოსავლელად, სანამ თვითონ საყვარელთან ერთად ძვირადღირებულ კურორტზე მიემგზავრება.
დევიდი ტიროდა.
მე კი უკვე აღარაფერს ვგრძნობდი.
მოვტრიალდი და იმ მანქანაში ჩავჯექი, რომელიც მელოდებოდა.
უკან აღარ მიმიხედავს.
განქორწინების პროცესი რამდენიმე თვე გაგრძელდა.
მაგრამ მტკიცებულებებმა ყველაფერი გადაწყვიტა.
სასამართლომ ბინა მე დამიტოვა, ხოლო დევიდს სერიოზული ფინანსური შედეგების წინაშე მოუწია დგომა იმის გამო, რომ ჩვენი საერთო ქონება გაფლანგა.
ორი წლის შემდეგ ისევ იმავე ადგილას ვიდექი, იმავე ფანჯარასთან.
ჩემ წინ მანჰეტენის განათებული ცათამბჯენები ბრწყინავდა.
გამახსენდა ის დღე, როცა დევიდს ეგონა, რომ ოთხი წლით შეიძლებოდა ჩემი ცხოვრებიდან გამქრალიყო.
ეგონა, რომ დაველოდებოდი.
რომ მის მშობლებს მოვუვლიდი.
რომ მის ცხოვრებას დავაფინანსებდი.
და როცა დაბრუნდებოდა, ყველაფერი ისევ ისეთი იქნებოდა.
შეცდა.
რადგან ზოგჯერ ღალატი ცხოვრების დასასრულს არ ნიშნავს.
ზოგჯერ ის ახალი ცხოვრების დასაწყისია.
დევიდს ეგონა, რომ ტოკიოში მიფრინავდა.
სინამდვილეში კი საკუთარი დაცემისკენ მიემართებოდა.
მე კი საბოლოოდ ისევ ვიპოვე გზა სახლისკენ.
საკუთარ თავთან დავბრუნდი.
ეს ისტორია გამოგონილია, შექმნილია გასართობი მიზნებისთვის და არ ეფუძნება რეალურ მოვლენებს.
