ქმარმა მითხრა, რომ ერთი კვირით ინგლისში უნდა გამგზავრებულიყო საქმიანი მივლინებით. დაჟინებით მთხოვდა, სახლში დავრჩენილიყავი, დამესვენა და მარწმუნებდა, რომ არანაირი საჭიროება არ იყო მის მშობლებთან სოფელში წასვლისა.
მაგრამ იმ დღეს ჩემში რაღაც აუხსნელმა ინტუიციამ გაიღვიძა. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს შინაგანი ხმა სხვაგან მიბიძგებდა. ჩუმად ჩავჯექი ავტობუსში, არავისთვის არაფერი მითქვამს და გადავწყვიტე, მოულოდნელად მესტუმრა მისი მშობლებისთვის.
როცა ეზოს რკინის ჭიშკარი გადავკვეთე, თვალწინ გაშლილმა სურათმა სისხლი გამიყინა. არც ჩემი სიდედრის ჩვეული ღიმილი ჩანდა, არც სიმამრის ფიგურა, რომელიც ყოველთვის ეზოს ალაგებდა. ამის ნაცვლად, თვალში მომხვდა თოკებზე ჩამოკიდებული ბავშვის პამპერსები — ზოგი გაყვითლებული,
ზოგი რძის ლაქებით დაფარული.გავიყინე. ჩემი სიდედრი და სიმამრი უკვე სამოცს გადაცილებულები იყვნენ — ძალიან ასაკოვნები ჩვილ ბავშვზე ზრუნვისთვის. იქ არასდროს ცხოვრობდა ბავშვი. და მაინც… ეს პამპერსები ტყუილს არ ამბობენ. ვის ეკუთვნოდა ისინი?
აკანკალებული ნაბიჯებით შევედი სახლში. უჩვეულო სიჩუმე სუფევდა, მაგრამ ჰაერში ბავშვის რძის ფხვნილის მძაფრი სუნი ტრიალებდა. მაგიდაზე ნახევრად სავსე ბოთლი იდგა. გული შემეკუმშა. უკვე ვიცოდი — რაღაც საშინელი საიდუმლო იმალებოდა.
მოულოდნელად სიჩუმე სუსტი ტირილით გაირღვა. ხმა მოდიოდა იმ ძველი ოთახიდან, რომელსაც ყოველთვის სტუმრობისას ვიყენებდით. მივვარდი კართან, ხელები მიკანკალებდა, როცა სახელურს ვეჭიდებოდი.
კარი რომ გავაღე, საწოლზე მწოლიარე ახალშობილი დავინახე, პატარა ხელებს რომ ამოძრავებდა. ჩემი სიდედრი სწრაფად უცვლიდა ტანსაცმელს, მაგრამ როგორც კი დამინახა, სახე ერთ წამში გაუფითრდა.— დედა… ვისი ბავშვია ეს? — ძლივს ამოვილუღლუღე, ხმა ჩამიწყდა.
მისი ხელები კანკალებდა. თვალებში ვერ მიყურებდა. ჩურჩულით მითხრა:— გთხოვ… ნუ შეგვიძულებ. ეს ბავშვი ჩვენი სისხლია.გული გამეყინა. ქმრის გაუთავებელი მივლინებები, გაურკვეველი გამართლებები, მისი დუმილი — ყველაფერი ჩემს გონებაში ბნელ პაზლად აეწყო.
ბავშვს დავაკვირდი — შუბლი, თვალები… საშინელი მსგავსება ჩემს ქმართან ეჭვს არ ტოვებდა.— დედა… რა ხდება? — ისევ ვკითხე, ძლივს სუნთქვით.მის თვალებში ცრემლი ჩაუდგა.— ეს ბავშვი… ჯონისაა. არ გვინდოდა სამუდამოდ დაგვემალა. მან თქვა:
„შესაფერის დროს დაველოდოთ“. ვერასდროს წარმოვიდგენდით, რომ ასე მოულოდნელად გამოჩნდებოდი…ჩემი სამყარო ჩამოიშალა. ტყუილები, გამართლებები — ყველაფერი ერთი დიდი ღალატი აღმოჩნდა.— და ბავშვის დედა? — ვიკითხე გატეხილი ხმით.
თავი დახარა და თითქმის ჩურჩულით თქვა:— მიატოვა… ჯონი მარტო იბრძვის და ჩვენ…მისი სიტყვა კარის გაღების ხმამ გაწყვიტა. ოთახში ჩემი ქმარი შემოვიდა, ხელში ჩემოდნით, სახე თეთრი ჰქონდა, როგორც ქაღალდი.
— შენ… აქ რას აკეთებ? — წაიბორძიკა, თვალები ბავშვზე გაუშტერდა.ბრაზი ვეღარ შევიკავე:— „საქმიანი მივლინება ინგლისში“ მხოლოდ საბაბი იყო, რომ შენი უკანონო შვილი ფარულად მოგევლო?მისმა დუმილმა ყველაფერს გასცა პასუხი. თავი ნელა დამიქნია.
გული დამემსხვრა. სიყვარული, ნდობა, ჩემი ყველა მსხვერპლი — ფერფლად იქცა.მწარედ გამეცინა:— წლები მარიონეტი ვიყავი, მაშინ როცა შენ ორმაგ ცხოვრებას ეწეოდი — ჩემი ქმარი იყავი და სხვისი შვილის მამა.მომვარდა, სასოწარკვეთილი:
— გთხოვ, მომისმინე, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც გგონია…ხელი მკვეთრად გამოვგლიჯე:— ისე არ არის? ეს ბავშვი ციდან ჩამოვარდა?მისმა დუმილმა ისევ ყველაფერი თქვა.ღრმად ჩავისუნთქე და ჩემი ხმა მტკიცე გახდა:
— შენ გყავს შვილი… მე კი — ღირსება. განქორწინება მინდა. არ ვიცხოვრებ სიბრალულის ობიექტად.პანიკა სახეზე დაეწერა:— არა! ოჯახზე იფიქრე, ჩემს მშობლებზე…— ოჯახზე ის არ ფიქრობდა, ვინც ეს ყველაფერი ჩაიდინა… — ცივად ვუპასუხე და ზურგი შევაქციე.
წავედი, უკან დავტოვე ბავშვის ტირილი, ქმრის ვედრება და სიდედრის ქვითინი.ერთადერთი აზრი მწვავდა გულში — სიმართლე მტკივნეულია, მაგრამ ღირსება ყოველთვის უფრო ძვირფასია.
