მე ყოველთვის მჯეროდა, რომ ჩემი ქორწილის დღე — აბსოლუტურად არაფერი — ვერ გაფუჭებდა.არც ბოლოსწინასწარ გამოცხადებული წვიმა.არც ქაოტური მზადება სიუტში.
არც ჩემი კაბის ელვა, რომელიც დაიბზარა ცერემონიის დაწყებამდე ერთი საათით ადრე და პანიკის პირას ჩამაგდო.
მაგრამ არაფერი მომამზადა იმისთვის, რაც სწორედ ოლტარზე უნდა მომხდარიყო.ეკლესია აბაზანაში იყო გრუნტით განათებული, თითქმის რეალობისგან მოშორებული სინათლით, რომელიც ასობით სანთლის ტემპზე რხევოდა გზაზე. სტუმრების ჩუმი ჩურჩული ავსებდა სივრცეს,
ეს ნაცნობი ჩურჩული სიხარულით სავსე მოლოდინების.ჩემს გვერდით დადგა დანიელ უითმორი — ჩემი მომავალი ქმარი — სწორი, ელეგანტური, სუსტი ნერვული ღიმილით.
ვაჭერდი მის ხელს.მანაც მომიწვა თავისი.
პირველ რიგში, მისი დედა, ვიქტორია უითმორი, იჯდა როგორც ყოველთვის: სრულყოფილად, კონტროლირებადად, თვალში ჩახედვის გარეშე. ქალი, რომელიც ყველაფერს აკვირდებოდა, მაგრამ არასდროს არაფერს აჩვენებდა.
მან არასოდეს მიღებული არც მე… მაგრამ თანხმობა დადო ქორწილზე. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მეგონა.ფრიდერ კოლინსი გახსნა თავისი წიგნი და ცერემონია დაიწყო.ყველაფერი დროის შუაში შეჩერდა. მშვიდი. თითქმის ზედმეტად იდეალური.
მერე მისი ხმა შეწყდა.მან შუა ფრაზაში შეწყვიტა. სუნთქვა უჭირდა. თითები ფურცლებზე დაჭიმული ჰქონდა. ნელა, მან დაიხარა ჩემკენ.— მე… მე ვერ გავაგრძელებ ამ ცერემონიას, ჩურჩულით თქვა მან.ჩემი გული ძლიერად დაეცა, თითქოს მიწა ფეხქვეშ გამეკვეთა.
— რა? — ვიჩურჩულე, დარწმუნებული, რომ ვერ შევძელი მართლა მომესმა.მაგრამ უკვე დადგა სიჩუმე.კალათები ჩხვლიტავდნენ.გამონათქვამები დაფარვისაკენ გავიდნენ.
ყველა თავი მისკენ მოაბრუნდა.
ვიქტორიის სახე გაიყინა. მისი თავაზიანი ღიმილი გაქრა და დაიბნა, თითქმის პანიკაში.— რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? — დაიჩივლა მან, ხმით ძალიან მაღალ, რომ ნერვიულობა დამალა.ფრიდერ კოლინსი ნელა დახურა თავისი წიგნი.
— ქალბატონო უითმორი, სერიოზულად უთხრა მან, მე ვერ გავაერთიანებ ამ ორ ადამიანს, სანამ ასეთი სერიოზული სიმართლე გატყობინებული იქნება.დანიელი ჩემს გვერდით დაიძაბა.— დედა… რაზეა საუბარი?ვიქტორია სწრაფად წამოდგა.
— ეს აბსურდია! შენ კლავ ქორწილს ჩემს შვილს!მისი ბაგეები შეკრა ფრიდერ კოლინსმა.— არა, ქალბატონო უითმორი. ეს მე არა ვარ.მან ხელი მაღლა ასწია.— ეს თქვენ ხართ.ცივი ჟრუანტელი შემომივლისს. ყველა ინსტიქტი მიყვიროდა, რომ რაღაც კატასტროფული მალე უნდა მომხდარიყო.
ვიქტორია თავისი ჩანთა ძლიერად დაიჭირა, როგორც მაშველ ნავში.— მე არ ვეთხოვი ხარჯვას.ფრიდერ კოლინსმა თავისი თვალები დანიელზე და ჩემზე მიმართა.— თქვენ ორივე იმსახურებთ სიმართლეს, სანამ პირობას დებთ.
სიმართლე.ეს სიტყვა ყელში დამეწვა.— რასთან დაკავშირებით? — ვიკითხე ხმით, რომელიც უცხო იყო ჩემთვის.და მერე მან წარმოთქვა ფრაზა, რომელმაც მთელი ცერემონია გაანადგურა.— თქვენი დედა მთხოვა, რომ ეს ქორწილი გაჩერდეს.
გაეცხადა საერთო ამოსუნთქვა ეკლესიაში.— ის გუშინ ღამით ჩემთან პირადად მოვიდა.დანიელი გაფითრდა.— დედა… მითხარი, რომ ეს სიმართლე არაა.ვიქტორია თავის ქურთუკს ამოაყენა.— მე გიცავდი.— რისგან?! — დაიღრიალა მან, ხმა ქვის კედლებზე დავლანდა.
ფრიდერ კოლინსი წყვეტდა, უფრთხილებით:— ის აცხადებდა, რომ მზად არ იყავით. რომ თქვენი საცოლე… არ შეესაბამებოდა.მან მცირე პაუზა გააკეთა.— მაგრამ ეს არ იყო ნამდვილი მიზეზი.ჩემი კუჭი შეკრიბა.— მაშინ რა მიზეზია?
მღვდელმა გაკვირვებით შეხედა მას.— ის ამბობდა, რომ მტკიცებულებები ჰქონდა. მტკიცებულებები, რომლებიც, მისი აზრით, ხელს შეუშლიდა ქორწილს, სანამ ის დაიწყებოდა.ვიქტორია გახურდა.
— თქვენ დაპირდით კონფიდენციალურობას! — დაიღრიალა მან.— და მე მას შევასრულებდი, მშვიდად უპასუხა მან, თუ თქვენი განზრახვები შიშითა და კონტროლით არ იყო განპირობებული.დანიელი წინ გადადგა.— რა მტკიცებულებები, დედა?
ვიქტორია თვალები დახუჭა, ნელა ამოიღო კონვერტი ჩანთიდან.— ეს თქვენი ოჯახის შესახებ კვლევაა.ჩემი სუნთქვა ჩერდა.— თქვენ შემოწმეთ მე?— რა თქმა უნდა, ცივი ტონით უპასუხა მან.— დანიელ, შენ არაფერს იცი იმის შესახებ, რასაც შენ ქმნი.
— ჩემი მამა გარდაიცვალა, როცა მე ხუთი წლის ვიყავი, — ვთქვი, კანკალით.— დიახ, უპასუხა მან. მაგრამ მანამდე ის დააკავეს. თაღლითობა. ვალი. მე არ მინდოდა ჩვენი სახელი დაკავშირებული ყოფილიყო იმასთან.
— მას არაფერ შუაში აქვს, — თქვა დანიელმა, კბილებში შესკუპებული.— ყველაფერი მას ეხება! — დაიღრიალა ვიქტორიამ. — შენი წარმომავლობა ვერასდროს დამალავ.სიჩუმე მთლიანად ჩამოწვა.მერე ფრიდერ კოლინსი ნელა გაიხსნა.
— თქვენ ასევე მითხარით, რომ გეშინოდათ.— საკმარისია!— არა მისი ოჯახის. მაგრამ დაკარგვის თქვენი შვილის კონტროლის.ვიქტორია გატეხილი იყო.დანიელმა მას უცხო თვალით შეხედა.— თქვენ გინდოდათ ჩემი ქორწილის განადგურება… რომ არ დამეკარგა?
მისი ხმა კანკალებდა.— მე შენ მიყვარხარ.— არა, ჩუმად უპასუხა მან. თქვენ გეშინოდათ.თვალები აწყდა.— მე მეგონა, რომ ის წაგიყვანდა ჩემგან.დანიელმა ღრმად ჩაისუნთქა.— სიყვარული არ ნიშნავს განადგურებას.მერე მან ჩემკენ მიიხედა, თვალები სავსე სარწმუნოებით.
— მე შენ გირჩევ. იმიტომ, რომ ეს სწორი საქციელია.ფრიდერ კოლინსმა სუსტად გაიღიმა.— მაშ… გავაგრძელოთ?როცა ვთქვით «კი», აპლოდისმენტები ძლიერი იყო, გათავისუფლებული.ამ დღით, ჩვენი ქორწილი არ აშენდა ილუზიებზე —
მაგრამ სიმართლეზე.და თქვენ…რას გააკეთებდით, თუ ოლტარზე მღვდელი თქვენს სიდედრეზე მიუთითებდა?დაიბრუნებოდით უკან…ან მაინც სიყვარულისკენ მიმავალ გზას გაყოლოდით?
