ჩემი ცოლი მედდაა. მისი სამსახური დამღლელია და გაუთვალისწინებელი — გრაფიკი ხშირად აიძულებს, რამდენიმე დღე საერთოდ არ დაბრუნდეს სახლში. ზოგ კვირას მხოლოდ სამი ღამეა ჩვენთან, დანარჩენ დროს კი ავადმყოფებსა და საავადმყოფოს უსასრულო დერეფნებში ატარებს.
ყოველთვის ვიცოდი, რომ მისი საქმე რთულია, ამიტომ მოთმინებას ვირჩევ ჩივილის ნაცვლად. მაგრამ ბოლო თვეებში რაღაც შეიცვალა — ნაზი, თუმცა აშკარა ცვლილება, რომელსაც ვერაფრით ვარქმევ სახელს.ახლა, როცა სახლში ბრუნდება,
თვალს მაშინვე ტელეფონს აწებებს, უსასრულოდ ბრუნავს ეკრანზე, თითქოს იქაური სამყარო უფრო მნიშვნელოვანი იყოს, ვიდრე ის, რომელიც ერთად გვაქვს. ადრე კი სულ სხვანაირი იყო — ღიმილით მოდიოდა, სიხარულით ამზადებდა ვახშამს,
გულიანად იცინოდა და მოყვებოდა თავის დღეზე. ის სითბო თითქოს ნელ-ნელა გაქრა, მის ადგილას კი ჩუმი სიცივე გაჩნდა, რომელიც გულს მტკენს. მაინც ვიმეორებ საკუთარ თავს: ასეთი ცხოვრებაა მათთვის, ვინც მედიცინაში მუშაობს. დრო საკუთარ თავზე იშვიათი და ძვირფასია.
ერთი ქარიშხლიანი ღამე იყო, როცა წვიმა დაუნდობლად აწყდებოდა ფანჯრებს. იმ საღამოს რაღაც უცნაურად შევნიშნე — მისი წინდები იყო შავი, აშკარად ძალიან დიდი მისთვის. როცა ვკითხე, ოდნავ გაიღიმა, თვალებში გადაღლილობის ნაპერწკალი დაუბრწყინდა.
— „ცივა საავადმყოფოში. იქვე ქუჩის მეორე მხარეს ვიყიდე… ქალის ზომა აღარ ჰქონდათ,“ — მითხრა ნაზად.მისი პასუხი ლოგიკური ჩანდა, მაგრამ გულში უცნაური სიმძიმე ჩამეყარა. პატარა, მაგრამ გამაღიზიანებელი ტკივილი, რომელიც ფიქრებს მიღმა ჩნდებოდა და არ მშორდებოდა.
იმ ღამეს, როცა წვიმა ისევ აგრძელებდა ფანჯრებზე თაბუნს, ხელი გავუშვირე მისკენ — სითბო მჭირდებოდა, მისი სიახლოვე. ნაზად ჩავეხუტე, მაგრამ მან, საშინლად დაღლილმა, ხელი გამიშვა. — „ძალიან დავიღალე,“ — ჩუმად ამოილაპარაკა. გვერდზე გადავბრუნდი,
ნელ-ნელა მივეცი ძილს თავს, მაგრამ მისი დიდი წინდები და მისი დუმილი გონებაში მიტრიალებდა ისევ და ისევ.მოულოდნელად — მკვეთრი „ტინგ!“ ჩემს ტელეფონზე. ის შეიშმუშნა, ჩუმად წამოდგა საწოლიდან და შეტყობინება წაიკითხა. ეკრანზე რამდენიმე სიტყვა აინთო:
„ჩამოდი ქვემოთ.“გული ამიჩქარდა. ვინ შეიძლება სწერდეს ამ დროს? ფიქრები ყველაზე ცუდისკენ გამექცა. დავხუჭე თვალები, ვითომ მძინავდა, მაგრამ მის თითოეულ მოძრაობას ვაკვირდებოდი.
რამდენიმე წუთში წამოდგა, ჩრდილივით ჩუმად გავიდა ოთახიდან. მეც გავყევი, სიფრთხილით, გულში შფოთვის მძიმე გორგალი მქონდა. კიბეზე მისი ჩუმი, შიშით აღსავსე ჩურჩული გავიგე:— „ქმარს არ უთხრა…“
ეს სიტყვები გულზე ისე მომიჭირა, თითქოს მარწუხები მომაჭირეს. ვერაფრით მოვიშორე ისინი — არც იმ გრძელი, ქარიან ღამეს, არც მაშინ, როცა გამთენიისას მზის პირველი სხივები შემოიჭრა.დილით ოთახში თბილი, ოქროსფერი სინათლე შემოიჭრა.
ბალიშის გვერდით პატარა, პრიალა გასაღები იდო და ქაღალდის ფურცელი, ზუსტად დადებული. ხელები მიკანკალებდა, როცა ავიღე და მის ნაცნობ ხელწერას გადავხედე:„გილოცავ დაბადების დღეს, ჩემო სიყვარულო. ერთი წელი ვაგროვებდი ფულს და ცოტაც ვისესხე,
რომ მანქანა გეყიდო. იმ ღამეებში, როცა არ ვიყავი სახლში — სწორედ მაშინ ვაკეთებდი დოკუმენტებს, ვეძებდი, ვგეგმავდი ყველაფერს. იმედი მაქვს, მოგეწონება.“გული ისევ ამიჩქარდა, მაგრამ ახლა შიშისგან კი არა, არამედ ემოციების ტალღისგან.
ეჭვის ღამეები, ფარული შეტყობინებები, შავი წინდები — ყველაფერი ერთიანად აიხსნა. ეს მისი გზა იყო სიურპრიზის მოსამზადებლად, საკუთარი ძალისხმევის დასამალად, რომ მომენტი სრულყოფილი ყოფილიყო.
გარეთ ნისლი ისევ ცივი და მრისხანე იდგა, მაგრამ ჩემში უცნაური, ღრმა სითბო გავრცელდა. გასაღები გულში ჩავიხუტე, ცრემლები სრიალებდნენ სახეზე — შვება, მადლიერება და უსაზღვრო სიყვარული ერთად. იმ წამს მივხვდი მის ერთგულებას,
მის ჩუმ მსხვერპლს და იმასაც, რომ სიყვარული ზოგჯერ მოთმინების, საიდუმლოების და ყველაზე უბრალო დეტალების მიღმა იმალება — თუნდაც შავი წინდების წყვილის უკან, ქარიან ღამეს.
