– არტიომი ჩემი ოქროს ბიჭია! ძლივს ერთი წელია, რაც დაქორწინდა და უკვე ოჯახისთვის ბინა იყიდა!
გალინა ტიმოფეევნამ ამაყად ასწია ჭიქა და სუფრის გარშემო მსხდომებს გადახედა. სტუმრებმა მოწონების ნიშნად ჩაიბურტყუნეს, ვიღაცამ კი ტაშიც დაუკრა.
– აი, ამას ჰქვია ნამდვილი კაცი! – გადაიხარხარა ვალენტინამ. – ახლა მხოლოდ ვაჟი უნდა გააჩინოს და ხე დარგოს!
მარინა მაგიდის ბოლოში იჯდა, ზურგით იმ კედლისკენ, რომელიც სულ რაღაც სამი კვირის წინ საკუთარი ხელით შეღება.
არაფერი უთქვამს.
არ უნდოდა საღამოს გაფუჭება.
ჯერ არა.
თუმცა სუფრასთან თითქმის ყველამ იცოდა სიმართლე.
ბინა არტიომს არ უყიდია.
ის იყიდა მან.
მარინამ.
მასში ცხრა წლის დანაზოგი იდო.
ცხრა წლის თავშეკავება.
და ახლა მისი დედამთილი ისე საუბრობდა, თითქოს მისმა შვილმა სულ რაღაც ერთ წელიწადში, საკუთარი ძალებით შექმნა ოჯახისთვის სახლი.
მარინამ ნელა გადაუსვა ხელი ჭიქას.
არ უნდოდა სცენის მოწყობა.
მაგრამ დადგა მომენტი, როცა ამის მოსმენა უკვე აღარ შეეძლო.
მარინამ ოცდაორი წლის ასაკში დაიწყო სერიოზულად ფულის გადადება.
კოლეჯის დამთავრების შემდეგ იაროსლავლის მახლობლად მდებარე კერძო კლინიკაში კბილის ტექნიკოსად დაიწყო მუშაობა. ბევრი არ ჰქონდა ხელფასი, ამიტომ საღამოობით დამატებით სამუშაოსაც იღებდა: ორ ახლომდებარე კლინიკაში მოდელებს ამზადებდა, შაბათ-კვირას კი შვებულებაში გასული თანამშრომლების ნაცვლად მუშაობდა.
მშობლებთან ცხოვრობდა.
ქირას არ იხდიდა, ცალკე პროდუქტების ყიდვაც არ სჭირდებოდა, ამიტომ თითქმის მთელ ხელფასს ინახავდა.
მეგობრები ხანდახან დასცინოდნენ.
– მარინა, ერთხელაც მოხუცი ქალი გახდები, სანამ იმ ბინას იყიდი!
ის მხოლოდ იღიმოდა.
– შეიძლება. მაგრამ მაშინაც მექნება საკუთარი სახლი.
სამ წელიწადში ერთხელ საკუთარ თავს მოკრძალებულ შვებულებას აძლევდა. მანქანა არ უყიდია. ზამთრის ქურთუკს უკვე მეექვსე წელი ატარებდა.
ყოველი ზედმეტი ხარჯის წინ საკუთარ თავს ერთსა და იმავე კითხვას უსვამდა:
„ნამდვილად უფრო მნიშვნელოვანია ეს, ვიდრე საკუთარი ბინა?“
და თუ პასუხი უარყოფითი იყო, ფული დანაზოგის ანგარიშზე მიდიოდა.
მშობლებიც ეხმარებოდნენ.
ნინა სერგეევნა ყოველწლიურად, ქალიშვილის დაბადების დღეზე, კონვერტს აძლევდა.
– ეს შენი ოცნებისთვისაა. არ გაბედო და სხვა რამეში არ დახარჯო!
ოცდაათი წლის ასაკში მარინას ანგარიშზე უკვე იმდენი თანხა ჰქონდა დაგროვილი, რომ ქალაქის გარეუბანში ოროთახიანი ბინის ყიდვაც კი შეეძლო.
მხოლოდ შესაფერისი ბინა უნდა ეპოვა.
შემდეგ კი არტიომი გაიცნო.
ერთ-ერთი საერთო ნაცნობის დაბადების დღეზე შეხვდნენ. მამაკაცი სამაცივრო მოწყობილობებს არემონტებდა, მშვიდი იყო, ზედმეტს იშვიათად ლაპარაკობდა და ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, რომ მყარად იდგა მიწაზე.
ათი თვის შემდეგ დაქორწინდნენ.
საცხოვრებლის საკითხიც სწრაფად გადაწყდა.
არტიომის დედამ მეორე ბინა შესთავაზა.
– ცარიელი დგას – თქვა მან. – ადრე ვაქირავებდი, მაგრამ უცხო ადამიანებით დავიღალე. თქვენ იცხოვრეთ!
მარინას შვება დაეტყო.
საკუთარი ბინის ყიდვა ჯერ ვერ მოასწრო და ყოველ შემთხვევაში უცხო ადამიანისთვის ქირის გადახდა აღარ მოუწევდა.
ბინა ფართო იყო, მაღალი ჭერით და პარკის ხეებზე ულამაზესი ხედით.
მაგრამ მალე რაღაც გაირკვა.
ბინა მართალია დედამთილის საკუთრება იყო, მაგრამ გალინა ტიმოფეევნა მხოლოდ საკუთრების უფლებას არ ინარჩუნებდა. მას სურდა უფლება, ყველაფერში ჩარეულიყო.
გაფრთხილების გარეშე მოდიოდა.
საკუთარი გასაღებით აღებდა კარს.
და შესასვლელიდანვე იწყებდა მათ შემოწმებას.
– მარინ, დენი გადაიხადეთ?
– დიახ.
– იმიტომ გეკითხები, რომ გუშინ ონლაინ-კაბინეტში შევედი და ჯერ კიდევ იქ ვნახე. უფრო ყურადღებით იყავით! ბოლოს ისევ მე მომიწევს თქვენ მაგივრად ყველაფრის მოგვარება.
მარინა ასეთ დროს მხოლოდ ამბობდა:
– კარგი.
იცოდა, რომ ბინა მისი არ იყო.
და სწორედ ეს იყო პრობლემა.
მაისის ბოლოს გალინა ტიმოფეევნა საზომი ლენტით გამოჩნდა.
მარინა სააბაზანოდან გამოვიდა და დედამთილი საძინებელში დაინახა, მუხლებზე დამჯდარი, კედელს რომ ზომავდა.
– რას აკეთებთ?
– ვამოწმებ, ჩემი კარადა თუ დაეტევა აქ.
მარინამ იფიქრა, რომ სწორად ვერ გაიგო.
– რომელი კარადა?
– ჩემი ძველი საძინებლის ავეჯი. ახალი კომპლექტი შევუკვეთე. ძველის გადაგდება კი მენანება. ჩეხური ავეჯია, გამძლე, საუკუნეს გაძლებს.
მარინა რამდენიმე წამით მხოლოდ უყურებდა.
– ანუ აქ გინდათ მისი შემოტანა?
– რა თქმა უნდა.
– ჩვენს საძინებელში?
გალინა ტიმოფეევნამ ამოიოხრა.
– ოჰ, მარინოჩკა, რატომ ქმნი ყველაფრისგან პრობლემას? კარგი ავეჯია. თქვენც გამოგადგებათ.
– ჩვენ უკვე გვაქვს ავეჯი.
– ერთი კარადა კიდევ დაეტევა.
– ვერ დაეტევა.
– საიდან იცი?
– იმიტომ, რომ აქ ჩვენ ვცხოვრობთ.
დედამთილს სახიდან ღიმილი გაუქრა.
– არ დაგავიწყდეს, რომ ეს ჩემი ბინაა.
მარინა ერთი წამით გაჩუმდა.
ეს იმდენჯერ ჰქონდა მოსმენილი, რომ თითქმის ზეპირად იცოდა.
შემდეგ მშვიდად თქვა:
– კარგი. მაშინ გულწრფელად ვილაპარაკოთ. თუ ეს ბინა ნამდვილად თქვენია, მაშინ იმასაც მივიღებ, რომ ყველაფერს თქვენ წყვეტთ. მაგრამ მაშინ ჩვენ აქ აღარ ვიცხოვრებთ.
– სად წახვალ?
– ნაქირავებ ბინაში.
გალინა ტიმოფეევნას გაეცინა.
– შენი ხელფასით?
მარინამ შეხედა.
– ჩემი ხელფასიდან ცხრა წელია ფულს ვაგროვებ.
დედამთილს სახე წამით დაეძაბა.
– მერე ვნახოთ.
ამ სიტყვებით წავიდა.
იმ საღამოს არტიომი სახლში დაბრუნდა, ივახშმა, სამსახურის ამბები მოყვა და შემდეგ ტელევიზორის წინ ჩაეძინა.
მარინას არ გაუღვიძებია.
მან საბანკო აპლიკაცია გახსნა.
უყურებდა თანხას, რომელიც ცხრა წლის განმავლობაში დააგროვა.
შემდეგ ოკსანას, ძველ ნაცნობს, რომელიც უძრავი ქონებით იყო დაკავებული, მისწერა.
„ხვალ შეგიძლია ბინები მაჩვენო?“
მეორე დღეს სამსახურიდან ორი საათით გათავისუფლება ითხოვა.
ორი ბინა ნახა.
მეორესთან უკვე იცოდა.
ეს მინდა.
საღამოს, ვახშმის დროს, არტიომს უთხრა.
– ბინას ვყიდულობ.
მამაკაცმა ჩანგალი დადო.
– რა?
– საკუთარს. დღეს ორი ბინა ვნახე.
არტიომი დიდხანს დუმდა.
მარინა კამათისთვის ემზადებოდა.
მაგრამ ქმარმა ბოლოს მხოლოდ ეს თქვა:
– შენი ფულია. შენ გადაწყვიტე.
– წინააღმდეგი არ ხარ?
– არა. ცხრა წელია აგროვებ. ვიცი.
მარინამ შვებით ამოისუნთქა.
– მაშინ კარგი.
მაგრამ არტიომმა დაამატა:
– დედას ჯერ არ უთხრა.
მარინამ ახედა.
– რატომ?
– ეწყინება.
– და თუ ეწყინება?
არტიომი გაჩუმდა.
მარინამ ნელა ჰკითხა:
– იმიტომ ვყიდულობთ ბინას, რომ მისგან გავრბივართ?
არტიომს პასუხი არ გაუცია.
მხოლოდ თეფშები შეაგროვა.
დედამთილმა ერთი კვირის განმავლობაში მაინც გაიგო.
მესამე სართულის მეზობელმა მარინა ოკსანასთან ერთად სახლის წინ დაინახა, ხელში დოკუმენტების საქაღალდეებით.
იმ საღამოს გალინა ტიმოფეევნამ უკვე ყველაფერი იცოდა.
ცხრა საათზე მათთან მივიდა.
ქურთუკით დაჯდა სამზარეულოში.
– რომელ ბინას ეძებ?
– ჩემსას.
– და რით ყიდულობ?
– ჩემი ფულით.
– თქვენ რაღად გინდათ სხვა ბინა? ეს ხომ თქვენ მოგეცით!
მარინამ მშვიდად შეხედა.
– სიტყვიერად.
– რა?
– სიტყვიერად მოგვაქირავეთ საცხოვრებლად. საბუთებით კი ის მაინც თქვენია.
– პენსიამდე იცხოვრებდით აქ!
– სწორედ ეს არის პრობლემა.
– რა პრობლემა?
– რომ ნებისმიერ მომენტში შეგიძლიათ შეგვახსენოთ, რომ ეს თქვენი ბინაა.
დედამთილმა ტუჩები შეკუმშა.
შემდეგ კიდევ ერთი იდეა მოუვიდა.
– მაშინ მანქანა იყიდეთ! არტიომი იმ ძველი მანქანით დადის. ნორმალურ კაცს ნორმალური მანქანა უნდა.
– თუ სჭირდება, თვითონ იყიდის.
– მას ამდენი ფული არ აქვს!
მარინამ შეხედა.
– არც მე მქონდა. მე დავაგროვე.
გალინა ტიმოფეევნამ ამაზე პასუხი ვეღარ იპოვა.
რამდენიმე წამის შემდეგ ისევ სცადა.
– მაშინ აგარაკი იყიდეთ.
– აგარაკი არ მინდა.
– ნაკვეთი ნეკრასოვსკოეში. ხეხილი, ბაღი, სუფთა ჰაერი…
– მე ბინა მინდა.
– რატომ?
მარინამ გაიღიმა.
– ისეთი ბინა, სადაც არავინ შეეცდება საძინებელში თავისი კარადის შემოტანას.
დედამთილს სახე მოეღუშა.
– ჩემს კედლებს შორის ცხოვრობ და მაინც საკუთარ ფულს ითვლი.
– ფული ჩემია. კედლები კი თქვენია.
მარინა წამოდგა.
– ასე მაინც ყველაფერი ნათელია.
ერთი კვირის შემდეგ, ხუთშაბათს, კარადა ჩამოვიდა.
მარინა საღამოს შვიდ საათზე დაბრუნდა.
სახლის წინ სატვირთო იდგა.
მის გვერდით ორი მუშა ელოდებოდა.
გალინა ტიმოფეევნა კი მათ ისე ხელმძღვანელობდა, თითქოს მთელი სახლის პატრონი ყოფილიყო.
– ფრთხილად! შპონირებულია!
მარინა გაჩერდა.
– რა ხდება?
დედამთილი ღიმილით შემობრუნდა.
– კარადა ჩამოვიტანე.
– არ შეიტანენ.
– მარინა…
– არა.
– ეს ჩემი ბინაა.
– ვიცი.
– მაშინ რასაც მინდა, იმას გავაკეთებ.
მარინამ თვალებში შეხედა.
– დიახ. ამიტომ შაბათს გადავდივართ.
ამ დროს ეზოში არტიომის მანქანა შემოვიდა.
მამაკაცი გადმოვიდა.
დედამ მაშინვე მისკენ შებრუნდა.
– შვილო, აუხსენი!
არტიომმა ფურგონს შეხედა.
შემდეგ დედას.
მერე მარინას.
გრძელი წამები გავიდა.
მარინას უკვე ეშინოდა, რომ ქმარი მის მხარეს არ დადგებოდა.
მაგრამ არტიომმა თქვა:
– დედა…
– ჰო?
– წაიღე კარადა.
გალინა ტიმოფეევნა გაოგნებული შეხედა.
– რა?
– არ გვჭირდება.
შაბათს გადავიდნენ.
სადგურთან ახლოს მდებარე ერთოთახიან ბინაში.
პატარა იყო, ხმაურიანი, სამზარეულოს ფანჯრის ქვეშ კი მთელი ღამე მანქანების ხმა ისმოდა.
მაგრამ მათი გარდა გასაღები არავის ჰქონდა.
ორი კვირის შემდეგ მარინამ შეიტანა წინასწარი თანხა იმ ოროთახიანი ბინის შესაძენად, რომელიც მოეწონა.
ივლისში გასაღებები მიიღო.
რემონტი საკუთარი ხელით გააკეთეს.
არტიომი სამზარეულოს აწყობდა, მარინა კი კედლებს ღებავდა.
დერეფნის ფერზე იკამათეს.
პიცასთან შერიგდნენ.
მისაღები ოთახის შუაში დაგებულ მატრასზე ეძინათ.
და მაშინ მარინა რაღაცას მიხვდა.
ეს მათი ქორწინების ყველაზე ბედნიერი პერიოდი იყო.
რადგან პირველად იგრძნეს, რომ ნამდვილად საკუთარ ცხოვრებას ცხოვრობდნენ.
დედამთილი მთელი ზაფხული თითქმის არ გამოჩენილა.
შემდეგ, აგვისტოდან, ისევ დაიწყო დარეკვა.
იკითხავდა ამბებს.
ჯემს უგზავნიდა.
შემდეგ კი ნელ-ნელა ყველას უყვებოდა, როგორი ყოჩაღი იყო მისი შვილი.
არტიომის ბიძაშვილმა წამოსცდა:
– მაგრამ თქვენ ხომ ბინა იყიდეთ! გალია დეიდა ყველას ამას ეუბნება.
მარინამ მხოლოდ გაიღიმა.
არ უნდოდა კამათი.
ბინის ახალმოსახლეობის აღსანიშნავად ოჯახი დაპატიჟეს.
ორი სუფრა გაშალეს.
თორმეტი ადამიანი იჯდა მათ გარშემო.
გალინა ტიმოფეევნამ მესამედ ასწია ჭიქა.
– მინდა ჩემს შვილს დავლიო! არტიომი ჩემი ოქროს ბიჭია! ერთი წელია დაქორწინდა და უკვე ოჯახისთვის ბინა იყიდა!
ვიღაცამ გაიცინა.
– აი, ამას ჰქვია ნამდვილი კაცი!
მარინამ მშობლებს შეხედა.
მამამ თავი დახარა.
დედა დაძაბული იჯდა.
არტიომი კი თეფშს ჩაჰყურებდა.
გალინა ტიმოფეევნამ განაგრძო:
– ახლა უკვე ნამდვილი სახლი გაქვთ. ყოველთვის ვეუბნებოდი, მარინკა, ასეთ ქმარს ჩაეჭიდე! ყველას არ აქვს ასეთი იღბალი.
მარინამ ჭიქა დადო.
– სხვათა შორის, ბინა მე ვიყიდე.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
ისეთი სიჩუმე, რომ სამზარეულოში წვეთ-წვეთობით ჩამომდინარე ონკანის ხმა ისმოდა.
გალინა ტიმოფეევნამ ნელა მოიხედა მისკენ.
– რა თქვი?
– ვთქვი, რომ ბინა მე ვიყიდე.
– ეს ხუმრობაა?
– არა.
მარინას ხმა მშვიდი დარჩა.
– ცხრა წელი ვაგროვებდი. ოცდაორი წლის ასაკიდან. მშობლებიც მეხმარებოდნენ. თქვენ და არტიომს ამ ბინის შესაძენად ერთი კაპიკიც არ დაგიხარჯავთ.
– ანუ ამბობ, რომ ჩემმა შვილმა არაფერი გააკეთა?!
– არა. არტიომი მუშაობს. რემონტს ერთად ვაკეთებდით. მაგრამ ბინის შესაძენი თანხა ჩემი ცხრა წლის დანაზოგიდან მოვიდა.
გალინა ტიმოფეევნას სახე გაუწითლდა.
– ოჯახში ყველაფერი საერთო უნდა იყოს!
მარინა ერთი წამით გაჩუმდა.
– მაშინ რატომ არის ის ბინა, რომელიც დედისგან მემკვიდრეობით მიიღეთ, მხოლოდ თქვენს სახელზე?
დედამთილი გაჩუმდა.
– ეს სხვა რამეა!
– რატომ?
– იმიტომ, რომ ის დედაჩემმა დამიტოვა!
– ეს კი ჩემმა მშობლებმა დამეხმარნენ, რომ მეყიდა.
სუფრასთან არავინ განძრეულა.
შემდეგ გალინა ტიმოფეევნამ მწარედ გაიცინა.
– უმადური ხარ.
– შეიძლება.
– ეგოისტი.
– შეიძლება.
– და სად წავა ჩემი შვილი, თუ ერთმანეთს გაეყრებით?
მარინამ შეხედა.
– ზრდასრული კაცი თავად გადაწყვეტს, სად უნდა იცხოვროს.
და მაშინ არტიომმა საბოლოოდ თქვა:
– დედა. საკმარისია.
გალინა ტიმოფეევნამ ურწმუნოდ შეხედა.
– შენც ჩემს წინააღმდეგ ხარ?
არტიომმა ნელა გააქნია თავი.
– შენს წინააღმდეგ არ ვარ. უბრალოდ აღარ მინდა, რომ სხვისი საკუთრება მე მომაწერონ.
დედამთილი უხმოდ წამოდგა.
ჩანთა აიღო.
და წავიდა.
იმ ღამეს მარინა და არტიომი ერთად რეცხავდნენ ჭურჭელს.
– ბოდიში – თქვა მამაკაცმა.
– რისთვის?
– რომ ადრე არ გავაჩერე.
მარინამ ონკანი დაკეტა.
– კი. უნდა გაგეჩერებინა.
არტიომი დაჯდა.
– აგვისტოში დედამ მთხოვა, შენთან მელაპარაკა.
მარინა შემობრუნდა.
– რაზე?
– რომ ბინის ნახევარი მის სახელზე გადაგეფორმებინა.
მარინას სახე დაეძაბა.
– და?
არტიომმა თვალები დახარა.
– მითხრა, რომ ნორმალურ შემთხვევაში ქმარსაც უნდა ჰქონდეს საკუთარი სახლი.
სიჩუმე.
– შენ რა უთხარი?
– რომ დავფიქრდებოდი.
მარინას ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ვიღაცამ ფეხქვეშ მიწა გამოაცალა.
– მართლა დაფიქრდი?
არტიომმა თავი დაუქნია.
– დიახ.
იმ ღამეს მარინას არ ეძინა.
სიბნელეში იწვა.
ცხრა წელი.
ცხრა წლის დანაზოგი.
და პირველად იგრძნო, რომ შესაძლოა ბინის დაცვა კი არა, საკუთარი უსაფრთხოების დაცვა იყო საჭირო.
მეორე დღეს მის ნაცნობ იურისტ ქალს დაურეკა.
პარასკევისთვის ნოტარიუსთან შეხვედრა დანიშნა.
ოთხშაბათს კი არტიომს დაელაპარაკა.
მის წინ დოკუმენტი დადო.
– საქორწინო ქონებრივი ხელშეკრულება.
არტიომმა წაიკითხა.
– ანუ ჩემი არ გჯერა?
– მინდა, ჩემი ბინა დაცული იყოს.
– თითქოს უცხო ადამიანი ვიყო.
მარინამ თვალებში შეხედა.
– შენს თავს არ ვიცავ. ცხრა წლის შრომას ვიცავ.
არტიომი წამოდგა.
– მე ფილები დავაგე.
– ვიცი.
– სამზარეულო მე ავაწყვე.
– ვიცი.
– მაშინ რატომ არ არის ეს საკმარისი?
მარინას ხმა აუკანკალდა.
– იმიტომ, რომ სანამ შენ ფილებს აწყობდი, ჩემს ზურგს უკან საუბრობდნენ, რომ ბინის ნახევარი შენ გეკუთვნის.
არტიომს პასუხი არ გაუცია.
წავიდა.
ორი დღე არ დაურეკავს.
შემდეგ პარასკევს დილით დაბრუნდა.
წვერი ჰქონდა მოშვებული.
ხელში პარკი ეჭირა.
მარინას საყვარელი ნამცხვრები.
– წავიდეთ ნოტარიუსთან – თქვა მან.
მარინამ შეხედა.
– დარწმუნებული ხარ?
– დიახ.
შემდეგ დაამატა:
– მხოლოდ ერთი რამ დამპირდი, რომ ამას იმიტომ არ აკეთებ, რომ ჩემი მიტოვება გინდა.
– გპირდები.
ხელშეკრულებას თერთმეტ საათზე მოაწერეს ხელი.
პირველმა არტიომმა მოაწერა ხელი.
გარეთ წვიმდა.
ნოტარიუსის კართან არტიომმა თქვა:
– დედას მე ვეტყვი.
მარინამ თავი გააქნია.
– არა.
– რატომ?
– იმიტომ, რომ ეს ჩემი საბუთია.
შაბათს მარინამ ძველი ბინის გასაღებები უკან მიიტანა.
გალინა ტიმოფეევნამ ხალათით გაუღო კარი.
არაფერი უთქვამს.
მარინამ გასაღებები მაგიდაზე დადო.
– ანუ ჩემი შვილი ნოტარიუსთან წაიყვანე.
– დიახ.
– როგორი ანგარებიანი ყოფილხარ.
მარინას არაფერი უპასუხია.
დედამთილი დაჯდა.
ახლა მისი ხმა სულ სხვანაირი იყო.
– ორმოცდაცხრა წლის ვარ.
მარინამ ახედა.
– შვიდი წლის ასაკიდან მარტო ვზრდიდი არტიომს. მამამისი წავიდა. ორ ცვლაში ვმუშაობდი, რომ მას ყველაფერი ჰქონოდა.
გაჩუმდა.
– გგონია, საკუთარ თავს ვიცავ?
მარინამ არ იცოდა, რა ეთქვა.
გალინა ტიმოფეევნამ ფანჯარას გახედა.
– მეშინია, რომ ერთ დღეს მიმატოვებ. და მაშინ მას არაფერი დარჩება.
მარინა ნელა ალაპარაკდა.
– მე თქვენგან ერთი კვადრატული მეტრიც არ მომითხოვია.
წამოდგა.
– და თქვენც ნუ მომთხოვთ ჩემგან ერთსაც კი.
გასაღებები მაგიდაზე დარჩა.
მარინა კი წავიდა.
თვენახევარი გავიდა.
არტიომი უფრო ჩუმი გახდა.
არ კამათობდა.
ხელშეკრულებას აღარ ახსენებდა.
დედასთან მარტო დადიოდა.
მარინა კი არაფერს ეკითხებოდა.
არტიომის დაბადების დღეზე გალინა ტიმოფეევნა მაინც მივიდა.
კომბოსტოს ღვეზელი მიიტანა.
წამოდგა და შვილს დაბადების დღე მიულოცა.
ამჯერად მარინას დამამცირებლად აღარ მიმართავდა.
აღარ იყო „მარინკა“.
არამედ:
– მარინა.
მოგვიანებით, როცა წასვლას აპირებდა, დერეფანში გაჩერდა.
კედლებს გადახედა.
– ლამაზი ბინა გაქვთ.
მარინას კინაღამ უნდა შეესწორებინა.
კინაღამ თქვა:
„ჩემი ბინაა.“
მაგრამ ბოლოს მხოლოდ ეს უპასუხა:
– მადლობა. ღვეზელი ძალიან გემრიელი იყო.
გალინა ტიმოფეევნამ თავი დაუქნია.
შემდეგ წავიდა.
მარინამ მის უკან კარი დაკეტა.
გასაღები საკეტში გადაატრიალა.
და რამდენიმე წამით უბრალოდ სიჩუმეში იდგა.
საკუთარი კედლები.
საკუთარი საკეტი.
საკუთარი სახელი საბუთებში.
და მის გვერდით ქმარი, რომელმაც საბოლოოდ ხელი მოაწერა იმ დოკუმენტს, რომელიც მას სჭირდებოდა, რათა თავი კვლავ დაცულად ეგრძნო.
მაგრამ მარინამ იცოდა:
ბინის ფასი მხოლოდ ფული არ ყოფილა.
ცხრა წლის დანაზოგი დასჭირდა.
შემდეგ კი კიდევ რაღაც.
რწმენა იმისა, რომ მისი ქმარი მის გვერდით იდგებოდა მაშინაც, როცა დედა მასზე ზეწოლას მოახდენდა.
და ამ ფასს ვერც ერთი საბანკო ამონაწერი ვერ აჩვენებდა.
თქვენ რას გააკეთებდით მარინას ადგილას?
წაიყვანდით ქმარს ნოტარიუსთან და საკუთარ თავს დაიზღვევდით?
თუ არტიომის სიტყვას ენდობოდით და ყველაფერს ისე დატოვებდით, როგორც იყო?
