„დედას სარეცხი მანქანა უფრო სჭირდება“, — განაცხადა ჩემმა ქმარმა და უკვე ჩემი მანქანა გაჰქონდა. მაგრამ შორს წაღება ვერ მოახერხა…
— ნამდვილი სათნოება მსხვერპლს მოითხოვს, — საზეიმო ტონით განაცხადა ჩემმა ქმარმა და მთელი სხეულით მიაწვა სქელი ლითონისგან დამზადებულ ურიკას.
— ამიტომ სარეცხი მანქანა ახლა დედასთან გადავა, — დაამატა უკვე ბევრად უფრო ჩუმად და კვლავ უბიძგა ტვირთს.
მე კი შესასვლელ კართან ვიდექი და ვცდილობდი გამერკვია, ნამდვილად იმას ვხედავდი თუ არა, რასაც ვხედავდი.
ჩემი კანონიერი ქმარი, ოლეგი, რომელსაც ერთი საყიდლების ჩანთის სახლში მოტანაც კი შეუძლია ისე, თითქოს სამკვირიანი ექსპედიციიდან ბრუნდებოდეს, უცებ ფიზიკური შრომის გმირად იქცა.
ურიკაზე კი ჩემი სარეცხი მანქანა იდგა.
ის სარეცხი მანქანა, რომელიც მთლიანად ჩემი საკუთარი ფულით მქონდა ნაყიდი, ჯერ კიდევ ოლეგზე დაქორწინებამდე.
ჩემი წინა მანქანა ხომ გაწურვის დროს რეგულარულად იწყებდა „მსოფლიოს დათვალიერებას“. აბაზანაში ერთი კუთხიდან მეორეში გადადიოდა და ისე კანკალებდა, თითქოს ტანსაცმლის გარეცხვას პირად შეურაცხყოფად აღიქვამდა.
ამიტომ, როცა ბოლოს და ბოლოს ახალი, კარგი ხარისხის მანქანა ვიყიდე, თვალისჩინივით ვუფრთხილდებოდი.
ახლა კი, სქელ ფოლგაში შეფუთული, ჩემი სახლიდან გასატანად მზად იყო.
— თუ შეიძლება, ერთი რამ მითხრა… ზუსტად სად მიემგზავრება ჩემი სარეცხი მანქანა? — ვკითხე.
ოლეგმა ოფლიანი შუბლი მოიწმინდა და ისეთი გამომეტყველებით შემომხედა, თითქოს გულუხვი მმართველი იყო, რომელიც ვიღაცას სამეფოს ჩუქნიდა.
— დედას უფრო სჭირდება.
— მართლა?
— მისი მანქანა უკვე ძველია. გაწურვის დროს ისე ხმაურობს, თითქოს შიგ ქვებია. ჩვენ კი მერე ახალს ვიყიდით.
ქორწინებაში სიტყვა „ჩვენ“ განსაკუთრებით საინტერესოა.
როცა ჩემი ქმარი ამბობს „ჩვენ ვიყიდით“, ეს ჩვეულებრივ ნიშნავს: ის გადაწყვეტს, მე ვიხდი.
— თამარა ილინიჩნას ვინმე უშლის ხელს, რომ ხელოსანი გამოიძახოს? — მშვიდად ვკითხე.
— დედას მიაჩნია, რომ ძველ მანქანაში ფულის დახარჯვას აზრი არ აქვს. ჩვენთან კი თითქმის ახალი, დიდი ტევადობის სარეცხი მანქანა დგას.
ოლეგმა ამაყად გადაუსვა ხელი ფოლგას.
— წყალიც უკვე გადავკეტე, მილებიც მოვხსენი და სატვირთო მანქანაც შევუკვეთე. ნამდვილი მამაკაცი სწრაფად იღებს გადაწყვეტილებებს.
გამეღიმა.
— კარგი.
ოლეგის სახეზე გამარჯვებული ღიმილი გამოჩნდა.
აშკარად ელოდა, რომ ავტირდებოდი, ვიყვირებდი ან სულაც ორივე ხელით ჩავებღაუჭებოდი სარეცხ მანქანას.
ამის ნაცვლად, უბრალოდ სახლში დავბრუნდი.
და ნივთების ჩალაგება დავიწყე.
ამოვიღე ჩვენი ყველაზე დიდი, ბორბლებიანი ჩემოდანი.
ჩავდე ოლეგის პერანგები.
ჯინსები.
სათადარიგო საცვლები.
მისი საყვარელი სვიტერი.
შემდეგ კი საგულდაგულოდ ჩავტენე მისი სათევზაო აღჭურვილობაც.
ბოლოს ავიღე სავსე სარეცხის კალათა, რომელშიც მხოლოდ მისი გაურეცხავი ტანსაცმელი ეყარა.
ორთოპედიული ბალიში კი იღლიაში ამოვიჩარე.
როცა უკან დავბრუნდი, სატვირთო მანქანა ჯერ კიდევ არ ჩანდა.
სახლის წინ კი ჩვენი მეზობელი, გენადი პეტროვიჩი, იჯდა.
პენსიაზე იყო, მაგრამ ათწლეულების განმავლობაში საყოფაცხოვრებო ტექნიკას არემონტებდა. ასეთი სცენები კი, როგორც ჩანდა, განსაკუთრებით უყვარდა.
ჩემოდანი სარეცხი მანქანის გვერდით დავდგი.
ზემოდან სარეცხის კალათა დავადე.
ბალიში კი ფრთხილად ზემოდან მოვათავსე.
ოლეგი გაოგნებული მომაშტერდა.
— ეს რა არის?
— აქსესუარები.
— რა აქსესუარები?
— სარეცხ მანქანას ხომ ოჯახური პაკეტი მოჰყვება.
მეზობელს ულვაში აუკანკალდა.
— იცი, ძვირფასო, — გავაგრძელე, — თუ უკვე ვჩუქნით სარეცხ მანქანას, საქმე ბოლომდე უნდა გავაკეთოთ.
სარეცხის კალათას ხელი დავაკარი.
— ეს არის გაურეცხავი ტანსაცმლის მთავარი მომწოდებელი.
ჩემოდანზე მივუთითე.
— ის კი ოჯახის ერთ-ერთი მთავარი მომხმარებელია.
შემდეგ ბალიშზე.
— ეს კი კომფორტის პაკეტია.
ოლეგის სახის გამომეტყველებამ ნელ-ნელა ცვლილება დაიწყო.
— გაგიჟდი?
— არა. უბრალოდ ვასრულებ იმას, რაც შენ დაიწყე.
ტელეფონი ამოვიღე.
თამარა ილინიჩნას ვიდეოზარით დავურეკე.
დედამთილმა თითქმის მაშინვე მიპასუხა.
აშკარად უკვე ელოდა ტრიუმფის მომენტს.
— ოლეჟენკა, შვილო! უკვე მოგაქვს მანქანა?
— გამარჯობა, თამარა ილინიჩნა! — გავუღიმე კამერაში.
ოლეგი ჩემს გვერდით იდგა და ცუდ წინათგრძნობას აშკარად გრძნობდა.
— ძალიან გაგიხარდებათ. თქვენთან არა მხოლოდ სარეცხ მანქანას ვაგზავნით, არამედ ოლეჟენკასაც.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— რა?
— რა თქმა უნდა. ვიღაცამ ხომ უნდა მოუაროს მანქანასაც. მისი ტანსაცმელი, სათევზაო აღჭურვილობა და საყვარელი ბალიშიც მოვაყოლეთ.
ოლეგს თვალები გაუფართოვდა.
— არ გაბედო…
მაგრამ მე გავაგრძელე:
— ამიერიდან გეყოლებათ ადამიანი, რომელიც წყალს შეუერთებს, ღილაკებს დააჭერს, ფილტრს გაწმენდს და, რა თქმა უნდა, სარეცხი ფხვნილის მარაგზეც იზრუნებს.
თამარა ილინიჩნას სახე ერთ წამში შეეცვალა.
— როგორი ოლეჟენკა?
— თქვენი შვილი.
— აქ რატომ მიგზავნი?!
— სარეცხ მანქანასთან ერთად.
— მე მხოლოდ სარეცხი მანქანა მჭირდება!
— რა ბედნიერებაა, — ამოვიოხრე. — ჩვენთან აქციაა. თუ სხვის საკუთრებას წაიღებ, მფლობელიც მოჰყვება საჩუქრად.
დედამთილი აღშფოთდა.
— მე ზრდასრული მამაკაცი რაში მჭირდება?!
გენადი პეტროვიჩმა ხმამაღლა გადაიხარხარა.
— ეს კარგი მოსასმენია!
თამარა ილინიჩნა ეკრანიდან გაბრაზებული მიაშტერდა.
მეზობელმა კი სერიოზული სახით განაგრძო:
— ილინიჩნა, რატომ გინდათ ახალი სარეცხი მანქანა? თქვენს ძველს რა სჭირს?
— გაწურვის დროს საშინლად ხმაურობს!
— თითქოს შიგ ქვებია?
— ზუსტად ასე!
გენადი პეტროვიჩმა ნიკაპი მოიფხანა.
— მაშინ ახალი მანქანა საერთოდ არ გჭირდებათ.
ყველა გაჩუმდა.
— ალბათ უბრალოდ სადრენაჟო ფილტრში რაღაც არის გაჭედილი. მონეტა, თმის სამაგრი, ბიუსტჰალტერის მავთული… მსგავსი რამ.
— რა? — იკითხა ოლეგმა.
— რამდენიმე წუთის საქმეა. უნდა გაწმინდოთ და მორჩა.
ოლეგის სახე ისეთი გახდა, თითქოს უცებ მიხვდა, რომ მთელი მთა ამოთხარა იქ, სადაც სინამდვილეში პატარა თხუნელას ბორცვი იყო.
ამ დროს ეზოში შეკვეთილი სატვირთო მანქანა შემოვიდა.
მძღოლმა ფანჯრიდან თავი გამოყო.
— თქვენ შეუკვეთეთ გადაზიდვა?
— დიახ, — ვუპასუხე.
ოლეგმა შემომხედა.
მე კი გავუღიმე.
— უბრალოდ დანიშნულება ოდნავ შეიცვალა.
— რას ნიშნავს?
— სარეცხი მანქანა რჩება.
— მაგრამ…
— გადაზიდვის ფულს კი შენ გადაიხდი.
მძღოლმა მოუთმენლად დაასიგნალა.
— ან ვტვირთავთ, ან მოცდენის ფულს იხდით!
ოლეგმა ნელა ამოიღო საფულე.
საკუთარ ფულთან დამშვიდობება მისთვის აშკარად ბევრად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა, ვიდრე სარეცხი მანქანის აწევა.
როცა სატვირთო მანქანა წავიდა, გენადი პეტროვიჩი წამოდგა.
— უკან შემოტანაში დაგეხმაროთ?
— არ არის საჭირო! — გაღიზიანებით მიუგო ოლეგმა.
სარეცხ მანქანას მიაწვა.
მანქანა კი ნელ-ნელა, სანტიმეტრ-სანტიმეტრობით, ისევ სახლში დაბრუნდა.
ოლეგი ამ დროს იგინებოდა, ოფლიანდებოდა და ქშინავდა.
მე კი კარიდან ვუყურებდი.
— ფრთხილად, იატაკის ფილები არ დააზიანო! — კეთილად გავაფრთხილე.
— ვიცი!
— და სარეცხ მანქანასაც ფრთხილად!
— ვიცი!
— ახლა უკვე იცი, რამდენად ძვირფასია.
ოლეგს პასუხი არ გაუცია.
იმავე საღამოს დედამისთან წავიდა.
ძველი სარეცხი მანქანის ფილტრი გაწმინდა.
და მართლაც, გენადი პეტროვიჩი მართალი აღმოჩნდა.
ფილტრიდან ამოიღეს მარგალიტისფერი ღილაკი, რამდენიმე დაჟანგებული მონეტა, თმის სამაგრი და, რა თქმა უნდა, ცნობილი ბიუსტჰალტერის მავთული.
ძველი მანქანა გაწმინდეს.
და, სასწაული:
უხმაუროდ ამუშავდა.
როგორც შვეიცარიული საათი.
თამარა ილინიჩნამ, რა თქმა უნდა, მაინც სცადა წუწუნი.
— მაგრამ მე უკვე მეგონა, რომ ახალ მანქანას მივიღებდი…
ოლეგმა დაღლილი თვალებით შეხედა.
— დედა, ჯერ ყოველთვის ფილტრი შეამოწმე.
მას შემდეგ ეს ჩვენი ოჯახის დევიზი გახდა.
თუ თამარა ილინიჩნა რამეზე წუწუნებს, ოლეგი უკვე აღარ გარბის ახალი ტექნიკის საყიდლად.
აღარავის ჰპირდება საჩუქრებს.
აღარ უკვეთავს სატვირთო მანქანას.
უბრალოდ ღრმად ამოისუნთქავს და ამბობს:
— დედა… ფილტრი შეამოწმე.
ჩემი სარეცხი მანქანა კი მას შემდეგაც მშვიდად დგას თავის ადგილზე.
სუფთა.
მთელი.
და რაც მთავარია:
ჩემია.
მას შემდეგ ერთი რამ ზუსტად ვიცი.
თუ ვინმე „ოჯახის“, „სიყვარულის“ ან „კეთილშობილი მსხვერპლის“ სახელით მოულოდნელად მოითხოვს იმას, რაც შენ გეკუთვნის, აუცილებლად ნუ დაიწყებ კამათს.
გაიღიმე.
დაეთანხმე.
მაგრამ ერთი პატარა პირობა ყოველთვის დააყენე:
დიდსულოვან საჩუქარს თან უნდა მოჰყვეს დიდსულოვანი კეთილისმყოფელიც.
რადგან, საინტერესოა, ადამიანები სხვის საკუთრებას მანამდე აღმერთებენ, სანამ ჰგონიათ, რომ მას უფასოდ მიიღებენ.
როგორც კი კი პაკეტს ზრდასრული ქმარი მოჰყვება…
უცებ ყველას ახსენდება, რომ ის ძველი სარეცხი მანქანა მაინც ძალიან კარგია.
