„Mondj le a pozíciódról, különben megbánod!” – A férj meg akarta leckéztetni sikeres feleségét, de elfelejtette, kinek a pénzéből él
სვეტლანა ჯერ კიდევ იღიმოდა, როცა სამზარეულოში შევიდა.
არა იმიტომ, რომ სახლში ყველაფერი კარგად იყო. არამედ იმიტომ, რომ იმ დღეს საბოლოოდ მოხდა ის, რასაც ხუთი წლის განმავლობაში ელოდა.
ერთ ხელში დაწინაურების დამადასტურებელი საბუთებიანი ჩანთა ეჭირა, მეორეში კი ძვირადღირებული შამპანურის ბოთლი. გზაში უკვე რამდენჯერმე წარმოიდგინა ეს საღამო: არტიომი ბოთლს გახსნიდა, ჩაეხუტებოდა, ამაყად მიულოცავდა, ის კი მოუყვებოდა, როგორ მიულოცა პირადად კომპანიის გენერალურმა დირექტორმა.
ბოლოს და ბოლოს, მან ხელმძღვანელი თანამდებობა მიიღო.
საკუთარი კაბინეტით. პანორამული ფანჯრებით. სერიოზული პასუხისმგებლობით.
და რაც არტიომისთვის მალე ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა: თვეში 240 ათასი რუბლის ხელფასით.
სვეტლანას ეგონა, რომ ქმარი მასთან ერთად გაიხარებდა.
შეცდა.
არტიომი მაგიდასთან იჯდა, გაცვეთილი შარვალი ეცვა. მის წინ გაცივებული ჩაი და რამდენიმე გამხმარი პურის ქერქი იდო.
შამპანური რომ დაინახა, წარბი ასწია.
– ეს რა არის?
– აღნიშვნა მინდა – გაუღიმა სვეტლანამ. – თანამდებობა მივიღე.
არტიომი რამდენიმე წამს უბრალოდ უყურებდა.
შემდეგ კი გაიცინა.
სიხარულისგან არა.
– ანუ მართლა დაგაწინაურეს?
– დიახ.
– დიდი უფროსი გახდი?
სვეტლანას ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა.
– არტიომ…
– თავი ვინ გგონია?
კაცი წამოდგა, მასთან მივიდა და ერთი მოძრაობით შამპანურის ბოთლი ხელიდან გამოსტაცა.
– ეს რაღაც ელიტური მეძავებისთვის განკუთვნილი სასმელია?
– დადე!
მაგრამ არტიომი ძველ ნიჟარასთან მივიდა და მთელი ძალით ბოთლი ემალის ზედაპირს დაარტყა.
ბოთლი დაიმსხვრა.
მინის ნამსხვრევები ყველა მხარეს გაიფანტა. შამპანური ნიჟარაზე, ლინოლეუმსა და არტიომის მაისურზე დაიღვარა.
სვეტლანა უძრავად იდგა.
არა შამპანურის გამო.
არამედ იმიტომ, რომ უცებ მიხვდა: მის ქმარს არ შეეძლო გახარებოდა მისი წარმატება.
არტიომი წლების განმავლობაში სვეტლანას წარმატებებს ისე უყურებდა, თითქოს ისინი მის წინააღმდეგ იყო მიმართული.
ახლა კი ამის დამალვა ვეღარ შეძლო.
– ხელშეკრულება მომეცი! – დაუღრიალა მან.
– რისთვის?
– მომეცი!
სვეტლანამ ინსტინქტურად ჩანთა გულზე მიიკრა.
არტიომმა ის უბიძგა.
ქალის თეძო მაგიდის კუთხეს დაეჯახა, ჩანთა კი იატაკზე დაეცა. მასში არსებული დოკუმენტები შამპანურით გაჟღენთილ ლინოლეუმზე გაიფანტა.
არტიომმა ლურჯი საქაღალდე აიღო.
კითხვა დაიწყო.
– ტერიტორიის ხელმძღვანელი… ბიუჯეტი… პასუხისმგებლობა…
შემდეგ ხელფასი დაინახა.
გაჩუმდა.
– ორას ორმოცი ათასი?
სვეტლანამ არაფერი უპასუხა.
– შენ ამდენს მიიღებ?
– დიახ.
არტიომს სახე გაუფითრდა.
მისი ხელფასი ამის დაახლოებით მესამედი იყო.
კაცმა ხელშეკრულების ასლი დაჭმუჭნა.
– შენ ამას არ მიიღებ.
– რა თქმა უნდა, მივიღებ.
– არა.
– არტიომ, ეს ჩემი კარიერაა.
– ჩემი ცოლი ჩემზე სამჯერ მეტს ვერ გამოიმუშავებს!
მომდევნო წამს მშრალი ტკაცანი გაისმა.
არტიომმა ქაღალდი ორად გახია.
– ეს მხოლოდ ასლია – მშვიდად თქვა სვეტლანამ. – დედანი კომპანიაშია.
– მაშინ ამასაც დავხევ!
მან ფურცლები ისევ და ისევ დაგლიჯა და ნაფლეთები სვეტლანას სახეში შეაყარა.
– ჭამე შენი ხელშეკრულება, თუ ასეთი ჭკვიანი ხარ!
სვეტლანა უბრალოდ უყურებდა.
იმ წამს მასში რაღაც საბოლოოდ გატყდა.
არა სიყვარული.
ის უკვე დიდი ხნის წინ აღარ არსებობდა.
სიბრალული.
სწორედ ის მოკვდა.
წლების განმავლობაში სვეტლანა არტიომს ამართლებდა. საკუთარ თავს ეუბნებოდა, რომ ის უბრალოდ დაურწმუნებელი იყო. რომ რთული პერიოდი ჰქონდა. რომ ერთ დღეს აუცილებლად გაიგებდა.
მაგრამ ახლა უკვე იცოდა: მის წინ დაურწმუნებელი მამაკაცი კი არ იდგა.
მის წინ ადამიანი იდგა, რომელიც მზად იყო მისი ცხოვრება დაენგრია, ოღონდ თავად თავი უფრო პატარა არ ეგრძნო.
სვეტლანამ გასვლა სცადა.
არტიომმა ხელი ჩაავლო.
– ვერსად წახვალ!
ქალის ზურგი მაცივარს შეეჯახა. მის თავზე დაკიდებული მაგნიტები იატაკზე ჩამოცვივდა.
– ქალი კაცზე წარმატებული ვერ იქნება! – კბილებში გამოსცრა არტიომმა. – თუ შენ მამონტს მოიტან სახლში, მაშინ მე ვინ ვარ? შენი შესანახი?
სვეტლანამ ცხოვრებაში პირველად პასუხი არ გასცა.
ამან არტიომი კიდევ უფრო გააბრაზა.
– დაურეკე შენს უფროსს! ახლავე!
– არა.
– უარი თქვი დაწინაურებაზე!
– ამას არ გავაკეთებ.
არტიომი დანების სადგამთან მივიდა.
დიდი სამზარეულოს დანა ამოიღო.
შემდეგ მთელი ძალით მაგიდაში ჩაარჭო.
პირმა კანკალი დაიწყო.
– ერთი წუთი გაქვს – თქვა მან. – თორემ ძალიან ცუდად დაამთავრებ.
სვეტლანამ დანას დახედა.
შემდეგ ტელეფონს.
შემდეგ ისევ არტიომს.
და იმ წამს რაღაც უცნაური მოხდა.
შიში მოულოდნელად გაქრა.
მის ადგილას ცივი სიმშვიდე მოვიდა.
მან ნელა დადო ტელეფონი მაგიდაზე.
– იცი, არტიომ – თქვა მან, – ახლა უკვე მეც ვხედავ, რა დიდი შეცდომა დაუშვი.
– რას ლაპარაკობ?
– როგორც ქმარი, დამარცხდი. როგორც ადამიანი – ასევე. ახლა კი ისიც ვიცი, რომ აღარ მჭირდება შენი საკუთარი თავისგან გადარჩენა.
არტიომმა ჩაიცინა.
– ჩემს გარეშე არავინ იქნებოდი!
სვეტლანამ შეხედა.
– მართლა?
შემდეგ მშვიდად განაგრძო:
– ვინ იხდის ბინის სესხს?
არტიომი გაჩუმდა.
– ვინ იხდის გადასახადების უმეტეს ნაწილს?
სიჩუმე.
– ვინ იყიდა მაცივარი? ვინ გადაიხადა რემონტი? ვინ არჩენდა მთელ ამ ოჯახურ მეურნეობას მაშინ, როცა შენ შენი ხელფასიდან ძლივს მონაწილეობდი?
არტიომს სახე დაეძაბა.
– როგორ ბედავ…
– შენი ხელფასი ძველი მანქანის საწვავსა და პარასკევის ლუდს ძლივს ჰყოფნის – თქვა სვეტლანამ. – და მაინც ცდილობ დამაჯერო, რომ შენ გარეშე არაფერი ვარ?
არტიომმა ნერვიულად დაიწყო ოთახში სიარული.
სკამს ფეხი ჰკრა.
შემდეგ ფინჯანი კედელს შეახეთქა.
– ეს ჩემი სახლია!
– არა.
– მე ვარ აქ კაცი!
– ეს უკვე აღარ მაინტერესებს.
კაცი გაჩერდა.
სვეტლანამ ტელეფონი აიღო.
არტიომმა ჩაიცინა.
– ბოლოს და ბოლოს. შენს უფროსს ურეკავ?
– არა.
– მაშინ ვის?
სვეტლანამ ნომერი აკრიფა.
– საგანგებო სამსახურს.
არტიომს სახიდან ღიმილი გაქრა.
– რას აკეთებ?
– ოჯახში ძალადობა. მუქარა. ქონების დაზიანება – მშვიდად უთხრა მან ტელეფონში. – მისამართია…
არტიომი მისკენ დაიძრა.
– გათიშე!
სვეტლანა უკან დაიხია.
– მაგიდაში დანა აქვს ჩარჭობილი. ბოთლი დაამტვრია. ხელი დამიჭირა. დამემუქრა.
ახლა უკვე არტიომი ეხვეწებოდა.
– სვეტლანა, ასე ნუ იზამ! მოდი, დავილაპარაკოთ!
მაგრამ ქალი უბრალოდ იდგა.
აღარ კანკალებდა.
ოცი წუთის შემდეგ არტიომი ბინიდან გაიყვანეს.
კარიდან გასვლისასაც კი უკან დაიყვირა:
– ამას აუცილებლად ინანებ!
სვეტლანამ შეხედა.
– არა.
და კარი დახურა.
მეორე დღეს საკეტი გამოცვალა.
ერთი კვირის შემდეგ განქორწინებაზე განცხადება შეიტანა.
ერთი თვის შემდეგ კი ბინაში აღარაფერი დარჩა, რაც არტიომს ახსენებდა.
მისი ძველი ტანსაცმელი გაქრა.
ყუთები გაქრა.
ფოტოები გაქრა.
და მასთან ერთად კიდევ რაღაც გაქრა.
შიში.
სვეტლანამ ახალი ცხოვრება დაიწყო.
დილაობით მშვიდად სვამდა ყავას.
პანორამული ფანჯრების მქონე საკუთარ კაბინეტში მუშაობდა.
მოგზაურობდა, როცა თავად მოესურვებოდა.
საკუთარი ფულის დამალვა აღარ სჭირდებოდა.
საღამოობით კი, როცა მშვიდად დებდა თავს ბალიშზე, ზოგჯერ ის ერთი ბოთლი შამპანური ახსენდებოდა.
დამსხვრეული ბოთლი.
აკანკალებული დანა.
ხელშეკრულების ნაფლეთებად ქცეული ასლი.
და ის მამაკაცი, რომელსაც ეგონა, რომ ცოლის წარმატებით თავად დამარცხდა.
სინამდვილეში კი მან სვეტლანა მაშინ დაკარგა, როცა მისი დაპატარავება სცადა.
მაგრამ ჩვენი ისტორია აქ ჯერ არ დასრულებულა.
სამი თვის შემდეგ, ერთ დილას, სვეტლანამ უცნაური შეტყობინება მიიღო.
არტიომი წერდა.
„უნდა დავილაპარაკოთ. შევიცვალე. კიდევ ერთი შანსი მომეცი.“
სვეტლანა დიდხანს უყურებდა ეკრანს.
ძველი სვეტლანა ალბათ უპასუხებდა.
ალბათ შეეცდებოდა მის გაგებას.
ალბათ კიდევ ერთხელ დაიჯერებდა, რომ მამაკაცი, რომელიც ოდესღაც უყვარდა, სადღაც ბრაზისა და სიამაყის მიღმა ისევ არსებობდა.
მაგრამ ის ქალი უკვე აღარ არსებობდა.
ტელეფონი დადო და პანორამული ფანჯრიდან გაიხედა.
ქალაქი სწორედ იღვიძებდა.
შემდეგ მხოლოდ ერთი წინადადება მისწერა:
„შენ ჩემგან კიდევ ერთ შანსს კი არ ითხოვდი. უბრალოდ გინდოდა დაგებრუნებინა ის ცხოვრება, საიდანაც ერთხელ უკვე ჩემი გამოდევნა სცადე.“
ამის შემდეგ შეტყობინება წაშალა.
და პირველად აღარ უგრძვნია არც ბრაზი და არც ტკივილი.
მხოლოდ შვება.
რადგან საბოლოოდ გაიგო:
ქალი ძლიერი იმიტომ კი არ არის, რომ ყველაფერს უძლებს.
ის მაშინ არის ძლიერი, როცა ხვდება, რომ აღარ არის საჭირო მეტის ატანა.
სვეტლანამ იმ დღეს მხოლოდ ქმარი კი არ დატოვა.
მან უკან მოიტოვა ის საკუთარი თავიც, რომელიც წლების განმავლობაში ბოდიშს იხდიდა იმისთვის, რომ წარმატებული იყო.
და ალბათ ეს იყო არტიომის ყველაზე დიდი შეცდომა.
მას ეგონა, რომ ფულით, ხმითა და მუქარით ცოლს გააკონტროლებდა.
მაგრამ სვეტლანას ცხოვრება ქმარმა არ დაუბრუნა.
ის საკუთარ თავს დაუბრუნა.
და როცა ადამიანი ერთხელ საკუთარ თავთან დაბრუნდება, მისი იმ ადგილას დაბრუნება, საიდანაც საბოლოოდ გათავისუფლდა, უკვე ძალიან ძნელია.
თქვენი აზრით, შეიძლებოდა ამ ქორწინების გადარჩენა, სვეტლანას წლების წინ რომ გულწრფელად დაეპირისპირებინა არტიომი თავისი ეჭვიანობისთვის?
თუ არსებობდა მომენტი, რომლის შემდეგაც უკვე ქორწინება კი არა, სვეტლანა უნდა გადაერჩინათ?
დაწერეთ კომენტარებში, თქვენ რას გააკეთებდით მის ადგილას.
