# დედამთილმა სტუმრების წინაშე რძალს ხელები მაისურზე მოიწმინდა: „აქ არავინ ხარ!“ — ღამით კი მის შვილს მანქანა აღარ ჰქონდა
— რა მოხდა, ამ ნაგლეჯს არაფერი დაემართება! — წამოიძახა ნადეჟდა პეტროვნამ.
დედამთილის ხმამ უეცრად ჩამოვარდნილ სიჩუმეში მკვეთრად გაიჟღერა. ქალს ხელსახოცის მოძებნაც კი არ უფიქრია. ცოტა ხნის წინ შემწვარ ბატს ორივე ხელით გლეჯდა, თითებზე კი ცხიმი უბრწყინავდა.
ახლა სრულიად ბუნებრივად მოიწმინდა ხელები მარინას ღია ფერის ქაშმირის სვიტერზე.
ქსოვილზე ორი უზარმაზარი, ცხიმიანი ხელის კვალი დარჩა.
თითქოს მარინა ადამიანი არ ყოფილიყო.
თითქოს უბრალოდ სამზარეულოს ტილო ყოფილიყო.
მაგიდასთან ექვსი ადამიანი იჯდა: იგორის დეიდა, ორი მეგობარი ცოლებთან ერთად, იგორი და მარინა.
არავინ ამოიღო ხმა.
მარინამ ნელა ასწია თავი.
ნადეჟდა პეტროვნა პირდაპირ თვალებში უყურებდა.
— აქ არავინ ხარ! ჩემი იგოროჩკას კისერზე ცხოვრობ! ქალაქელი ქალბატონი ხარ. საჭმლის მომზადებაც არ შეგიძლია, ქმარსაც არ სცემ პატივს. მხოლოდ ასეთი ძვირადღირებული ნაგლეჯებისთვის გაქვს ფული, მაშინ როცა ჩემი შვილი ორ ცვლაში მუშაობს!
მარინამ ქმარს შეხედა.
იგორი მაგიდის თავში იჯდა, ხელში კონიაკის ჭიქა ეჭირა. ალკოჰოლისგან სახე აწითლებოდა.
ახლა უნდა წამომდგარიყო.
ცოლი უნდა დაეცვა.
დედისთვის უნდა ეთქვა, გაჩუმდიო.
ამის ნაცვლად იგორს გაეცინა.
— დედა, შენ კი ნამდვილად იცი ხოლმე! მარინა, ასე ნუ დგახარ. წადი, გამოიცვალე. დედაჩემი უბრალოდ ხუმრობს. მოდუნდი, დღესასწაულს ვზეიმობთ!
იმ წამს მარინა მიხვდა.
იგორი უბრალოდ არ იცავდა მას.
ის თავადაც ამ ყველაფრის ნაწილი იყო.
მასში რაღაც სამუდამოდ ჩაქრა.
არ უტირია.
არ უყვირია.
ჭიქა მაგიდაზე არ დაუმსხვრევია.
უბრალოდ წამოდგა და უხმოდ გავიდა საძინებელში.
— აი, ხომ ხედავ! წადი, იტირე! — გაიგონა უკან დედამთილის გამარჯვებული ხმით ნათქვამი.
მარინამ კარი მიხურა.
სარკის წინ დადგა.
ოცდაცხრა წლის იყო. ქერა თმა მჭიდროდ ჰქონდა შეკრული, ქაშმირის სვიტერზე კი უზარმაზარი ცხიმის ლაქა ჩანდა.
სვიტერი გაიხადა.
არ გაურეცხავს.
ნაგვის ურნაში ჩააგდო.
შემდეგ უბრალო შავი მაღალყელიანი სვიტერი ჩაიცვა.
რბილი ქსოვილი თითქოს ჯავშანივით შემოეხვია.
„ჩემი იგოროჩკას კისერზე ცხოვრობ.“
ეს სიტყვები ისევ და ისევ ექოდ ისმოდა მის გონებაში.
მაგრამ მარინამ ზუსტად იცოდა, ვის ჰქონდა ვალი ვის წინაშე.
ის დიდ კომპანიაში ბუღალტრად მუშაობდა. კარგი ხელფასი ჰქონდა, საკუთარი დანაზოგი და ის ბინაც მისი საკუთრება იყო, რომელშიც ისინი ცხოვრობდნენ. ბინა ბებიისგან ჰქონდა მემკვიდრეობით მიღებული.
იგორი კურიერად მუშაობდა, შემოსავალი არასტაბილური ჰქონდა და რატომღაც ყოველთვის ახერხებდა ძვირადღირებული სპორტული ფეხსაცმლის, ახალი ტელეფონისა და მეგობრებთან ლუდის ფულის გამონახვას.
როცა ფული ელეოდა, სესხს იღებდა.
ერთი თვით ადრე მარინამ ყველაფერი გაიგო.
ერთ ღამეს იგორი კანკალით დაბრუნდა სახლში. ფერმკრთალი იყო, ალკოჰოლის სუნი ასდიოდა და როცა საწოლთან ჩამოჯდა, ტირილი დაიწყო.
ორასი ათასი რუბლი ჰქონდა ვალი.
კრედიტორები უკვე მხოლოდ ტელეფონით აღარ ურეკავდნენ. ორი მათგანი მის სამსახურშიც მივიდა და ძალიან თავაზიანად აუხსნა, რა შეიძლება დამართნოდა მის მუხლებს, თუ ფულს არ გადაიხდიდა.
მარინას ეს თანხა ჰქონდა.
მაგრამ უბრალოდ ფულის მიცემა არ სურდა.
ბუღალტერი იყო.
უყვარდა ციფრები.
და კიდევ უფრო უყვარდა, როცა შეთანხმებას დოკუმენტური მტკიცებულებაც ჰქონდა.
მან ხელშეკრულება შეადგინა.
იგორის ყველაზე ძვირფასი ქონება მისი მანქანა იყო — თითქმის ახალი კროსოვერი, რომელიც ჯერ კიდევ ქორწინებამდე ჰქონდა ნაყიდი. ძალიან უყვარდა და „ჩემ მერცხალს“ ეძახდა.
მარინამ ორასი ათასი რუბლის სანაცვლოდ მანქანა მისგან იყიდა.
ხელშეკრულების მიხედვით, თუ იგორი ექვსი თვის განმავლობაში სრულ თანხას დაუბრუნებდა, მანქანას დაიბრუნებდა.
თუ ვერ გადაიხდიდა, მანქანა საბოლოოდ მარინას საკუთრებაში დარჩებოდა.
იგორმა ყველაფერი ხელი მოაწერა.
ხელიც კი დაუკოცნა.
დაჰპირდა, რომ შეიცვლებოდა.
მეორე დღეს მანქანა ოფიციალურად გადაიფორმეს.
მარინამ კი მამაკაცის ვალები გადაიხადა.
ეგონა, ამით ქორწინება გადაარჩინა.
ახლა კი, საძინებელში მდგომმა, ზუსტად იცოდა, რომ შედეგების დრო დადგა.
კარადის თავზე მოთავსებული რკინის სეიფი გახსნა.
გამოიღო ნასყიდობის ხელშეკრულება, საკუთრების დამადასტურებელი საბუთები და სათადარიგო გასაღები.
შემდეგ ქურთუკი ჩაიცვა და უხმოდ დატოვა ბინა.
მანქანით დაცულ ავტოსადგომზე წავიდა.
ხანდაზმულმა დარაჯმა საბუთები გამოართვა.
— თუ ვინმე სხვა მოვა მის წასაყვანად, არ მისცე — უთხრა მარინამ. — მხოლოდ მე შემიძლია მისი წაყვანა.
— გასაგებია, — თავი დაუქნია მამაკაცმა.
ამის შემდეგ მარინა ავტობუსით სახლში დაბრუნდა.
როცა გვიან საღამოს ბინაში შევიდა, სტუმრები უკვე წასასვლელად ემზადებოდნენ.
— ოჰ, დიასახლისიც დაბრუნდა! — გაიცინა ერთ-ერთმა მამაკაცმა.
— დიახ, — მშვიდად უპასუხა მარინამ. — ახლა უკვე კარგად ვარ. ღამე მშვიდობისა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ სახლში მხოლოდ სამი ადამიანი დარჩა.
იგორი.
ნადეჟდა პეტროვნა.
და მარინა.
იგორი სამზარეულოდან ლუდის ბოთლით ხელში გამოვიდა.
— სად ჯანდაბაში იყავი? დედაჩემი აქ შენს შემდეგ ალაგებს! ერთი სვიტერის გამო ასეთი ამბავი ატეხე?
ნადეჟდა პეტროვნამაც დაიწყო:
— უკვე შევეჩვიე, რომ ამ სახლში ერთდროულად სტუმარიც ვარ და მოსამსახურეც.
მარინა დაჯდა.
ჩანთა გახსნა.
მაგიდაზე საქაღალდე დადო.
— იგორ. დაჯექი.
მამაკაცს სახე შეეცვალა.
— ეს რა არის?
მარინამ ხელშეკრულება ამოიღო.
— გახსოვს?
იგორი გაფითრდა.
— მარინა, ამაზე მერე ვილაპარაკებთ.
— უკვე ვილაპარაკეთ.
ქალის ხმა მშვიდი დარჩა.
— ერთი თვის განმავლობაში ერთი რუბლიც კი არ დაგიბრუნებია. სამაგიეროდ, ახალი ჭკვიანი საათი იყიდე და დღეს მეგობრებს ძვირადღირებული სასმელებით უმასპინძლდი.
— ჩემი ხელფასიდან დაგიბრუნებ!
— ჩვენ ჩემს ფულზე ვსაუბრობთ.
მარინა წინ გადაიხარა.
— შენი მანქანა უკვე აღარ დგას სახლთან.
იგორი წამოხტა.
— რა?!
— წავიყვანე.
— სად?!
— დაცულ ავტოსადგომზე.
იგორი აივანზე გავარდა.
რამდენიმე წამის შემდეგ უკან დაბრუნდა.
— ჩემი მანქანა წაიყვანე?!
— არა. ჩემი მანქანა წავიყვანე.
— გაგიჟდი?!
ნადეჟდა პეტროვნამ აღშფოთებულმა ყვირილი დაიწყო:
— ქურდო! ჩემი შვილის მანქანა მოიპარე!
მარინამ მის წინ ხელშეკრულება გასწია.
— წაიკითხეთ.
ქალი გაჩუმდა.
— თქვენმა შვილმა ორასი ათას რუბლად მანქანა მომყიდა. ამ თანხით მისი ვალები გადავიხადე. ის ვალები, რომელთა გამოც ორი მამაკაცი უკვე სამსახურში ემუქრებოდა.
ნადეჟდა პეტროვნამ ნელა შეხედა შვილს.
— ეს სიმართლეა?
იგორს პასუხი არ გაუცია.
ახლა უკვე გაბრაზებული აღარ იყო.
ეშინოდა.
— მარინა, გთხოვ…
— არა.
მარინა წამოდგა.
— თავდაპირველად ექვსი თვე მოგეცი. ახლა შვიდი დღე გაქვს. თუ მომავალ კვირა კვირამდე ორასი ათას რუბლს არ დამიბრუნებ, მანქანას გავყიდი.
— ამას ვერ გააკეთებ!
— შემიძლია. ხელი მოაწერე.
— ის ჩემი მანქანაა!
— უკვე აღარ არის.
სიჩუმე ჩამოწვა.
მარინამ კარისკენ მიუთითა.
— ახლა კი წადით.
ნადეჟდა პეტროვნა აღშფოთდა.
— ეს ჩემი შვილის ბინაა!
— არა. ეს ჩემი ბინაა. ბებიისგან მაქვს მემკვიდრეობით მიღებული.
ქალს პირი ღია დარჩა.
— ათი წუთი გაქვთ ნივთების შესაგროვებლად.
— და თუ არ წავალთ?
მარინამ ტელეფონი ამოიღო.
— პოლიციას გამოვიძახებ.
იგორმა საბოლოოდ თავი დახარა.
— დედა, წავიდეთ.
თხუთმეტი წუთის შემდეგ კარი მათ უკან ხმაურით დაიხურა.
მარინა მარტო დარჩა.
ბინა ჩუმი გახდა.
აღარ იყო შეურაცხყოფა.
აღარ იყო დედამთილი.
აღარ იყო იგორი.
მხოლოდ ის იყო.
სამზარეულოში სტუმრობის ნარჩენები ჯერ კიდევ ეყარა. ადრე ყველაფერს მაშინვე დაალაგებდა.
ახლა კი დიდი ნაგვის პარკი აიღო და ყველაფერი შიგ ჩაყარა.
თეფშები.
დარჩენილი საჭმელი.
ნახევრად სავსე ბოთლები.
ჭურჭლის ჟღარუნი უცნაური გზით ულამაზეს მუსიკას დაემსგავსა.
მეორე დღეს ზეინკალი გამოიძახა.
ოცი წუთის შემდეგ სამი ახალი გასაღები ხელისგულზე უბრწყინავდა.
ძველ გასაღებებს უკვე აღარავითარი მნიშვნელობა არ ჰქონდა.
ამასობაში მისი ტელეფონი განუწყვეტლივ ვიბრირებდა.
ნადეჟდა პეტროვნა.
იგორი.
ხვეწნა.
მუქარა.
დაპირებები.
ბოდიშები.
მარინამ ორივე ნომერი დაბლოკა.
შემდეგ ღია ფერის, რბილი სვიტერი ჩაიცვა.
სარკეში ჩაიხედა.
და გაიღიმა.
ერთ რამეში ნადეჟდა პეტროვნა ნამდვილად მართალი იყო.
მარინა არავინ იყო.
ყოველ შემთხვევაში, მის თვალში.
არავინ, რომლის ტანსაცმელზეც ცხიმიანი ხელების მოწმენდა შეიძლებოდა.
არავინ, რომლის დამცირებაც სტუმრების წინაშე შეიძლებოდა.
არავინ, რომელსაც ყველაფერი უნდა აეტანა.
მაგრამ იმ ღამეს რაღაც შეიცვალა.
მარინამ შური არ იძია.
მან უბრალოდ საბოლოოდ ისწავლა, რომ საზღვრები წყენა არ არის.
საზღვრები ნიშნავს, რომ რასაც ერთხელ ძალიან დიდხანს ითმენდი, ერთ დღეს ბოლოს უღებ.
სამი დღის შემდეგ იგორი ისევ გამოჩნდა კართან.
ახლა აღარ ყვიროდა.
არაფერს ითხოვდა.
უბრალოდ ზღურბლთან იდგა.
— მარინა… მანქანის დაბრუნება მინდა.
მარინამ შეხედა.
— მაშინ ფული დამიბრუნე.
იგორმა თვალები დახარა.
— არ მაქვს.
— მაშინ არც მანქანა გაქვს.
მამაკაცი დიდხანს დუმდა.
— და თუ შევიცვლები?
მარინამ გაიღიმა.
— ეს უკვე ერთხელ მოვისმინე.
— მიყვარხარ.
მარინამ ნელა დაუხურა კარი.
არა იმიტომ, რომ არ სტკიოდა.
არამედ იმიტომ, რომ საბოლოოდ მიხვდა:
სიყვარული არ არის ის, როცა ადამიანი ისევ და ისევ გამცირებს, შენ კი ყოველ ჯერზე მის გასამართლებლად ახალ მიზეზს პოულობ.
იმ საღამოს მარინამ ძველი ქაშმირის სვიტერი გამოიღო.
ცხიმის ლაქა უკვე აღარ ამოდიოდა.
მაგრამ არ გადააგდო.
გარეცხა, გააშრო და გულდასმით დაკეცა.
არა იმისთვის, რომ კვლავ ჩაეცვა.
არამედ სამახსოვროდ.
იმ ქალის გასახსენებლად, რომელიც იმ საღამოს ჯერ კიდევ ჩუმად იყო.
და იმ ქალის გასახსენებლად, რომელმაც მოგვიანებით ბოლოს და ბოლოს ხმა ამოიღო.
სვიტერი დამცირების მოგონებად აღარ დარჩენილა.
ის იმ დღის სიმბოლოდ იქცა, როცა მარინა მიხვდა, რომ საკუთარი თავის პატივისცემისთვის არავის ნებართვა არ სჭირდებოდა.
რაც შეეხება მანქანას?
ერთი კვირის შემდეგ იგორმა თანხის გადახდა ვერ შეძლო.
მარინამ მანქანა გაყიდა.
ფულის ნაწილი გადადო, დანარჩენით კი იმ პატარა ოფისის პირველი შენატანი გადაიხადა, რომლის გახსნაც დიდი ხანია სურდა.
იმ საღამოს, როცა კარი თავის უკან დაკეტა, კიდევ ერთხელ მოიხედა.
კედელზე აღარ ეკიდა ოჯახური ფოტოები.
იქ აღარ იყო იგორი.
იქ აღარ იყო ნადეჟდა პეტროვნა.
მხოლოდ ცარიელი, სუფთა კედელი.
მარინამ კი ჩუმად თქვა:
— ალბათ მართლა არავინ ვარ.
გაეღიმა.
— მაგრამ ახლა უკვე მე ვწყვეტ, ვინ შეიძლება გავხდე.
და ამჯერად მას არავინ უპასუხა.
დერეფანში მხოლოდ მისი ნაბიჯების ხმა ექოდ ისმოდა.
მარინამ კი პირველად იგრძნო, რომ ეს ხმა მარტოობას არ ნიშნავდა.
ეს თავისუფლების ხმა იყო.
