Πირველადვე მინდა აღვნიშნო, რომ ეს ძალიან გრძელი ტექსტია და ერთ პასუხში სრულად თარგმნა პლატფორმის სიმბოლოების ლიმიტს აღემატება.
შემიძლია გადავთარგმნო იგი სრულად ქართულად, მაგრამ ამისთვის მომიწევს მისი 2–3 ნაწილად გამოგზავნა.
ნაწილი 1:
ბებია-ბაბუისგან 900 000 დოლარი მემკვიდრეობით მივიღე. ჩემი ოჯახის დანარჩენ წევრებს კი ერთი ცენტიც არ შეხვდათ. რამდენიმე დღეში ყველანი ჩემს წინააღმდეგ გაერთიანდნენ და მომთხოვეს, რომ პარასკევამდე საკუთარი სახლიდან გავსულიყავი.
დედამ ცივი, ირონიული ღიმილით შემომხედა.
— „ზოგი ადამიანი უბრალოდ არ იმსახურებს კარგ ნივთებს.“
სიმშვიდე არ დამიკარგავს და თვალებში პირდაპირ შევხედე.
— „მართლა გგონიათ, რომ ამის გაკეთების უფლებას მოგცემთ… მას შემდეგ, რაც ამ ოჯახის შესახებ ყველაფერი გავიგე?“
რამდენიმე წამით სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ორი დღის შემდეგ ისინი გადმოსვლის სატვირთოთი, ელეგანტურად ჩაცმული ადვოკატითა და თავდაჯერებული ღიმილით დაბრუნდნენ.
მაგრამ მათი ღიმილი წამებში გაქრა, როგორც კი დაინახეს, ვინ ელოდებოდა მათ ვერანდაზე…
ყველაფერი წინა ოთხშაბათს დაიწყო.
სამსახურიდან სახლში დაბრუნებულს დედა და ჩემი და, ჯულია, შესასვლელთან დამხვდნენ, თითქოს ამ მომენტს წლების განმავლობაში ელოდნენ.
ორივეს იმ ადამიანებისთვის დამახასიათებელი თვითკმაყოფილი ღიმილი ჰქონდა, რომლებიც დარწმუნებულნი არიან, რომ უკვე გაიმარჯვეს.
— „გამარჯობა, კლერ,“ — მითხრა ჯულიამ ყალბი სითბოთი, რომელმაც ტანში გამაჟრჟოლა. — „მნიშვნელოვან საკითხზე უნდა დაგელაპარაკოთ.“
შევუშვი, მიუხედავად იმისა, რომ შინაგანი ხმა კარის დახურვას მაიძულებდა.
დაჯდომაც კი არ უცდიათ.
მისაღებ ოთახში დადიოდნენ, ავეჯს ეხებოდნენ და კედლებს ისე ათვალიერებდნენ, თითქოს უკვე ახალი მეპატრონეები იყვნენ.
— „რა ხდება?“ — ვკითხე, შფოთვა ძლივს შევიკავე.
ჯულიამ ნელა გახსნა თავისი ძვირადღირებული ჩანთა და ელეგანტური კონვერტი ამოიღო.
მისი ღიმილი კიდევ უფრო გაფართოვდა.
— „შესანიშნავი ამბავი გვაქვს.“
კონვერტი მაგიდაზე მომიგდო.
— „სახლი უკვე ჩემს სახელზეა გადაფორმებული. პარასკევამდე უნდა გახვიდე.“
სისხლი გამეყინა.
— „…რა თქვი?“
დედამ გამარჯვებულის ღიმილით შემომხედა.
— „კარგად გაიგონე. ეს სახლი შენი აღარ არის. ახლა ჯულიას ეკუთვნის.“
ცოტა შეყოვნდა და შხამიანი კმაყოფილებით დაამატა:
— „ზოგი ადამიანი უბრალოდ არ იმსახურებს კარგ ნივთებს.“
გაუნძრევლად შევხედე.
— „და ზუსტად როგორ მოახერხეთ ეს? ბებია-ბაბუამ ეს სახლი კანონიერად დამიტოვა.“
ჯულიამ მხრები გულგრილად აიჩეჩა.
— „უფრო ადვილი აღმოჩნდა, ვიდრე გეგონა. აღმოვაჩინეთ დოკუმენტები, რომლებიც ადასტურებდა, რომ ბებია-ბაბუას დიდი ვალები ჰქონდათ. რადგან მემკვიდრეობას სათანადოდ ვერ მართავდი, ჩვენ ჩავერიეთ. სახლი ვალების დასაფარად გადაიფორმა, მე კი შევიძინე. ყველაფერი სრულიად კანონიერად მოხდა.“
— „ეს შეუძლებელია. მათ არასოდეს ჰქონიათ ასეთი ვალები.“
— „ვისი თქმით?“ — ცივად მიპასუხა დედამ. — „შენი? 28 წლის გოგოსი? ჩვენ ნამდვილ ადვოკატებთან ვიმუშავეთ.“
იმ მომენტში მამაც გამოჩნდა.
ის მათ გვერდით დადგა, თითქოს ერთსა და იმავე მხარეს იბრძოდნენ.
— „ეს სახლი ჯულიას უფრო შეეფერება,“ — გულგრილად თქვა მან. — „მას უფრო სჭირდება. შენ ახალგაზრდა ხარ. ცხოვრებას თავიდან აიწყობ.“
თითოეულს ცალ-ცალკე შევხედე.
დედას, რომელმაც მიღალატა.
დას, რომელსაც ბავშვობიდან შურდა ჩემი.
მამას, რომელიც მათ გვერდით უსიტყვოდ იდგა.
სიხარბემ მთელი ოჯახი ჩემს წინააღმდეგ გააერთიანა.
მაგრამ…
არ დავიბენი.
არ ავტირდი.
არ შევევედრე.
პირიქით, უცნაური, სრული სიმშვიდე ვიგრძენი.
რადგან სწორედ ამას ველოდი.
უკვე ორი წელი ვემზადებოდი იმ დღისთვის, როცა პირველ ნაბიჯს გადადგამდნენ.
გამეღიმა.
— „მართლა გგონიათ, რომ ამის უფლებას მოგცემთ… მას შემდეგ, რაც ამ ოჯახის შესახებ ყველაფერი გავიგე?“
