პატარძალი, რომელსაც ზემოდან უყურებდნენ
ქორწინების რეგისტრაციის დარბაზი თეთრი პიონების მძიმე სურნელით იყო სავსე. ბროლის ჭაღებიდან გადმოსული ოქროსფერი შუქი მარმარილოს იატაკზე იღვრებოდა, ხოლო ფონზე ჩუმი ფორტეპიანოს მუსიკა ისმოდა. ყველაფერი იდეალურად გამოიყურებოდა.
ზედმეტად იდეალურად.
მე ღია მუხის მაგიდასთან ვიდექი, თეთრ საქორწილო კაბაში, და ვცდილობდი, არავის შეემჩნია, როგორ მიკანკალებდა ხელები მაქმანის ქვეშ. თითები გამყინვარებოდა. გული სწრაფად მიცემდა, მაგრამ არა იმიტომ, რომ ქორწინების მეშინოდა.
დილიდან უცნაური შეგრძნება არ მასვენებდა.
თითქოს რაღაც საშინელი უნდა მომხდარიყო.
დენისი ჩემს გვერდით იდგა შავ, იდეალურად შეკერილ კოსტიუმში. როცა მიყურებდა, იმავე თბილი ღიმილით მიღიმოდა, რომელმაც ერთი წლის წინ შემაყვარა.
სუფთა.
გულწრფელი ღიმილით.
ყოველ შემთხვევაში, ასე მეგონა.
რეგისტრატორმა მიკროფონი გაისწორა.
— ძვირფასო სტუმრებო, დღეს აქ შევიკრიბეთ…
წინადადების დასრულება ვერ მოასწრო.
დარბაზის მძიმე ორფრთიანი კარი ისეთი ძალით გაიღო, რომ ხმა მთელ სივრცეში ექოდ გავრცელდა.
ყველამ ერთდროულად მიიხედა.
კართან თამარა იურიევნა იდგა.
დენისის დედა.
მას ძვირადღირებული ღია ფერის კოსტიუმი ეცვა, კისერზე კი ბრილიანტის ყელსაბამი უბრწყინავდა, რომლის ფასიც ალბათ ჩვეულებრივი ადამიანის მთელი ცხოვრების დანაზოგს აღემატებოდა. მაკიაჟი უნაკლო ჰქონდა, მაგრამ სახე სიბრაზისგან დამახინჯებოდა.
მის უკან ბორის ნიკოლაევიჩი იდგა — ფერმკრთალი, დაბნეული და აშკარად შეშინებული.
თამარამ ნელა მოავლო თვალი დარბაზს.
შემდეგ კი მე შემომხედა.
და გაიღიმა.
ეს ბედნიერი დედის ღიმილი არ იყო.
ეს იმ ადამიანის ღიმილი იყო, ვინც რაღაცის დასანგრევად მოვიდა.
— დაუყოვნებლივ შეწყვიტეთ ეს ცირკი! — დაიყვირა მან.
პიანისტმა დაკვრა შეწყვიტა.
დარბაზი ერთ წამში დადუმდა.
დენისი დაიძაბა.
— დედა…
— გაჩუმდი! — შეუყვირა ქალმა. — წარმოდგენაც არ გაქვს, რას აკეთებ!
მაღალქუსლიანების კაკუნით სწრაფად წამოვიდა ჩვენსკენ.
— ჩემი შვილი ცხოვრებას არ დაინგრევს ვიღაც არაფრის გამო.
მუცელი შემეკუმშა.
დენისი მაშინვე წინ გადამეფარა.
— საკმარისია. წადი აქედან.
თამარამ დამცინავად გადაიხარხარა.
— წავიდე? მას შემდეგ, რაც ამ გოგომ მოგატყუა? სასაცილო ხარ.
მისი მზერა ნელა ჩამოყვა ჩემს კაბას.
სახეს.
ხელებს.
შემდეგ დედაჩემზე გადავიდა.
დედაჩემი, სვეტლანა იგორევნა, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით იდგა მუქ მწვანე კაბაში. გარედან მშვიდად ჩანდა.
მაგრამ მე ვიცნობდი მას.
ვიცოდი, რომ ხელები მასაც უკანკალებდა.
თამარამ ზიზღით მოკუმა ტუჩები.
— მართლა გეგონა, თეთრი კაბა შენსავით ადამიანს ჩვენს დონეზე აიყვანდა?
მან ჩანთა გახსნა.
სქელი კონვერტი ამოიღო.
და მაგიდაზე დააგდო.
ხმა მძიმედ გაისმა.
კონვერტი ოდნავ გაიხსნა.
ფულის შეკვრები გამოჩნდა.
სტუმრებს შორის ჩურჩული გაისმა.
— ორი მილიონი, — ცივად თქვა თამარამ. — აი, ამ წარმოდგენის ფასი.
მან ჩემზე გამოიშვირა ხელი.
— აიღე ფული. წაიყვანე დედაშენი. და გაქრით ამ ქალაქიდან.
დარბაზი გაიყინა.
ვგრძნობდი, როგორ მეწვოდა ბრაზი შიგნიდან.
მაგრამ დედაჩემი არაფერს ამბობდა.
უბრალოდ ზურგი უფრო გამართა.
როგორც ყოველთვის.
თამარა კიდევ უფრო მომიახლოვდა.
— იცი, შენში ყველაზე საშინელი რა არის? — მკითხა მან. — ის, რომ საერთოდ არ გრცხვენია.
დენისმა მუშტები შეკრა.
— დედა, გაჩერდი.
— არა, დენის. შენ ბრმა ხარ. ამ გოგოს და მის ოჯახს მხოლოდ შენი ფული უნდათ.
იმ წამს ჩემში რაღაც გატყდა.
არა შეურაცხყოფის გამო.
არამედ იმიტომ, რომ გამახსენდა პირველი შეხვედრა თამარასა და დედაჩემს შორის.
ეს ორი კვირის წინ მოხდა.
ოფიციალურად, მე ძვირადღირებულ სპა-კომპლექსში ადმინისტრატორად ვმუშაობდი.
ოფიციალურად.
სინამდვილეში კი მამაჩემს უნდოდა, რომ ბიზნესი ქვედა საფეხურიდან მესწავლა.
— თუ ოდესმე ადამიანების მართვა გინდა, — ყოველთვის მეუბნებოდა, — ჯერ მათი პატივისცემა უნდა ისწავლო.
ამიტომ ვმუშაობდი.
არა გართობისთვის.
არა აუცილებლობის გამო.
არამედ იმიტომ, რომ მამაჩემს სჯეროდა — ფული არაფერს ნიშნავს, თუ ღირსება არ გაგაჩნია.
იმ დღეს დედაჩემი ყვავილებს აწყობდა ფოიეში.
ყვავილები მისი სიყვარული იყო.
თითოეულს ისე ეპყრობოდა, თითქოს ცოცხალი ყოფილიყო.
თამარა შევიდა, მიმოიხედა და მაშინვე სახე დაემანჭა.
— ეს რა სუნია?
დედაჩემმა თავაზიანად გაუღიმა.
— ახალი პიონებია.
— უფრო ლპობის სუნს ჰგავს.
პერსონალი გაშეშდა.
მაგრამ დედაჩემი მშვიდად დარჩა.
— თუ გნებავთ, კომპოზიციას გადავიტანთ.
თამარამ ზემოდან ქვემოთ აათვალიერა.
— აქ დამლაგებლად მუშაობთ?
— ფლორისტი ვარ.
— ერთი და იგივეა.
სწორედ მაშინ მივხვდი, როგორი ადამიანი იყო.
მაგრამ დენისი მთხოვდა.
— გთხოვ, ქორწილამდე კონფლიქტი არ დაიწყო.
მე კი მიყვარდა.
ამიტომ გავჩუმდი.
მაგრამ ახლა თამარამ ზღვარს გადააბიჯა.
— დაასრულეთ? — მშვიდად ვკითხე.
მან ცივად გაიცინა.
— ჯერ მხოლოდ ვიწყებ.
ამ დროს ბორის ნიკოლაევიჩმა გაუბედავად ამოილაპარაკა.
— იქნებ… იქნებ სჯობს, ფული აიღოთ.
დენისმა მამას გაოცებით შეხედა.
— მამა?
მაგრამ ბორისმა მზერა დახარა.
და სწორედ მაშინ გაისმა კიდევ ერთი ხმა.
მშვიდი.
ცივი.
საშიშად მშვიდი.
— საინტერესო წინადადებაა.
ყველა შემობრუნდა.
მამაჩემი ნელა მოდიოდა ჩვენსკენ.
რომან ედუარდოვიჩ ვოლკოვი.
მას მუქი ლურჯი კოსტიუმი ეცვა. სახეზე ემოცია არ ეტყობოდა, მაგრამ მის თვალებში ისეთი სიცივე იდგა, რომ სისხლს გიყინავდა.
თამარამ ზიზღით შეხედა.
აშკარა იყო — წარმოდგენაც არ ჰქონდა, ვინ იდგა მის წინ.
მამაჩემმა კონვერტი აიღო.
გახსნა.
ფულს დახედა.
შემდეგ კი თამარას ფეხებთან დააგდო.
კუპიურები მარმარილოზე მიმოიფანტა.
— ასე აფასებთ ადამიანებს? — მშვიდად ჰკითხა მან.
თამარამ ნიკაპი მაღლა ასწია.
— და თქვენ ვინღა ხართ?
მამაჩემის მზერა გაიყინა.
— ქსენიას მამა.
— მაშინ ალბათ თქვენ ასწავლეთ, როგორ უნდა მოხიბლოს მდიდარი კაცები.
რამდენიმე სტუმარმა შოკისგან ამოიოხრა.
სუნთქვა შემეკრა.
მაგრამ მამაჩემი დუმდა.
და სწორედ ეს დუმილი იყო ყველაზე საშიში.
შემდეგ ბორისს მიუბრუნდა.
— ბორის ნიკოლაევიჩ, თქვენი ცოლი ყოველთვის ასეთი სულელია?
ბორისი გაფითრდა.
მამაჩემს ისე უყურებდა, თითქოს მოჩვენება დაენახა.
ტუჩები უკანკალებდა.
— ვ… ვოლკოვი? ბატონო ვოლკოვ?
თამარა დაიბნა.
— რას ლაპარაკობ?
ბორისმა უკან დაიხია.
— თამარა… ეს რომან ვოლკოვია.
სახელმა თითქოს ფიზიკურად დაარტყა.
სახიდან მთელი ფერი გაუქრა.
— არა… შეუძლებელია…
მამაჩემმა მშვიდად განაგრძო.
— ჩემი ქალიშვილი ადმინისტრატორად მუშაობს, რადგან მინდოდა, შრომის ფასი სცოდნოდა. ჩემი ცოლი ყვავილებით მუშაობს, რადგან ეს აბედნიერებს.
შემდეგ წინ გადადგა ნაბიჯი.
— მაგრამ დღეს, თამარა იურიევნა, თქვენ საკუთარი ოჯახი გაანადგურეთ.
თამარამ ნერვიულად გაიცინა.
— მემუქრებით?
მამაჩემმა პიჯაკიდან დაკეცილი დოკუმენტი ამოიღო.
მაგიდაზე დადო.
— თქვენი ქმრის ლოჯისტიკური ცენტრები ჩემს მიწაზე დგას.
ბორისი კინაღამ წაიქცა.
— იჯარის ვადა სამ დღეში იწურება. მისი გაგრძელება მინდოდა.
თამარამ პირი გააღო.
— როგორც საქორწილო საჩუქარი ჩვენი შვილებისთვის.
სიჩუმე აუტანელი გახდა.
— მაგრამ გადავიფიქრე.
ბორისმა სკამის საზურგეს ჩაავლო ხელი.
— გარდა ამისა, ჩემმა იურისტებმა დღეს დილით თქვენი ყველა ვალი გამოისყიდეს.
თამარა შეშინებული უყურებდა.
— ეს… ეს რას ნიშნავს?
მამაჩემმა პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— იმას, რომ თქვენი კომპანია გაკოტრდა.
თამარა მუხლებზე დაეცა.
ბრილიანტის ყელსაბამი მიმოფანტულ ფულზე ელავდა.
— არა…
ტუში ლოყებზე ჩამოსდიოდა.
— ჩვენ ხომ ოჯახი ვართ…
მამაჩემმა ცივად გაიღიმა.
— არა. თქვენ უბრალოდ გჯეროდათ, რომ ყველაფერს ფასი ჰქონდა.
თამარამ ტირილი დაიწყო.
ნამდვილი.
სასოწარკვეთილი ტირილი.
მაგრამ არავის ეცოდებოდა.
დენისი გაუნძრევლად იდგა.
შემდეგ მე შემომხედა.
მის თვალებში სირცხვილიც იყო.
და ტკივილიც.
— ქსენია… მე არ ვიცოდი.
ხელი მოვკიდე.
— ვიცი.
მამაჩემი დენისისკენ შებრუნდა.
— და შენ?
დენისმა მხრები გაასწორა.
— ორი წლის წინ მამაჩემის ბიზნესი დავტოვე. საკუთარ კომპანიას ნულიდან ვაშენებ. თქვენი ფული არ მინდა. არც თქვენი ქონება მაინტერესებს.
შემდეგ მე შემომხედა.
— მხოლოდ ის მინდა.
მისი ხმა კანკალებდა.
მაგრამ გულწრფელი იყო.
მამაჩემი დიდხანს აკვირდებოდა.
შემდეგ ნელა დაუქნია თავი.
— კარგი პასუხია.
თამარა ატირდა.
— დენის! უთხარი რამე! მე დედაშენი ვარ!
დენისმა თვალები დახუჭა.
შემდეგ მშვიდად თქვა:
— და ის ჩემი ცოლია.
იმ წამს დაცვის თანამშრომლები შემოვიდნენ.
არ უყვირიათ.
არ დაუმუქრებიათ.
უბრალოდ თამარასთან მივიდნენ.
და გაიყვანეს.
ის ყვიროდა.
ეხვეწებოდა.
ყველას აგინებდა.
მაგრამ ბოლოს კარი დაიხურა.
და სიჩუმე დაბრუნდა.
რეგისტრატორს ხელები უკანკალებდა, როცა საბუთებს ასწორებდა.
— გავაგრძელოთ?
დენისმა შემომხედა.
გავუღიმე.
— დიახ.
როცა ბეჭედი გამიკეთა, მის თვალებში ცრემლები დავინახე.
არა მწუხარების.
შვების.
შემდეგი თვეები სასტიკი აღმოჩნდა.
მამაჩემი ცარიელ მუქარას არასდროს ამბობდა.
ჩვენს ოჯახში სიტყვებს შედეგები მოჰყვებოდა.
ბორისის კომპანია რამდენიმე კვირაში დაინგრა.
კონტრაქტები გაუქმდა.
კლიენტები წავიდნენ.
ბანკებმა კარი დაუხურეს.
და პირველად ცხოვრებაში თამარამ იგრძნო, რას ნიშნავს, როცა აღარავინ გიხრის თავს.
მათ გაყიდეს ვილა.
ძვირადღირებული მანქანები.
სამკაულები.
ყველაფერი.
დენისი დახმარებას ცდილობდა.
— ბინას დაგიქირავებთ, — შესთავაზა.
მაგრამ თამარამ სიძულვილით შეხედა.
— ოჯახს გვიღალატე.
ეს ბოლო სიტყვები იყო, რაც შვილს უთხრა.
ერთი წლის შემდეგ მე და დენისი ახალ სახლში გადავედით.
არა სასახლეში.
სახლში.
შობამდე რამდენიმე დღით ადრე სავაჭრო ცენტრში ვიყავით.
ყველგან ნათურები ციმციმებდა.
ბავშვები იცინოდნენ.
ჰაერში ყავისა და ცხელი საჭმლის სუნი ტრიალებდა.
ესკალატორისკენ მივდიოდით, როცა ნაცნობი ფიგურა შევნიშნე.
თავიდან ძლივს ვიცანი.
ლურჯი დამლაგებლის ფორმა ეცვა.
თმა უბრალოდ ჰქონდა შეკრული.
ხელები კი ქიმიკატებისგან გაწითლებული და გაუხეშებული ჰქონდა.
თამარა იურიევნა ფუდკორტში მაგიდას წმენდდა.
ნელა ასწია თავი.
დამინახა.
შემდეგ დენისს შეხედა.
სახიდან ფერი გადაუვიდა.
ტილო ხელიდან გაუვარდა.
თვალები ცრემლებით აევსო.
და ატირდა.
არა ხმამაღლა.
არა თეატრალურად.
არამედ ისე, როგორც სრულიად გატეხილი ადამიანი ტირის.
როგორც ადამიანი, რომელმაც ბოლოს და ბოლოს გაიგო, რომ სიამაყე არავის აყენებს სხვებზე მაღლა.
დენისი დიდხანს უყურებდა.
ერთი წამით მეგონა, მივიდოდა.
შეიძლება ეპატიებინა.
შეიძლება ჩახუტებოდა.
მაგრამ ბოლოს მხოლოდ ხელი მომკიდა.
— წავიდეთ.
და წავედით.
უკან დავტოვეთ ქალი, რომელიც მთელი ცხოვრება სხვებს ზემოდან უყურებდა.
ქალი, რომელსაც ეგონა, რომ ყველასზე მაღლა იდგა.
და ბოლოს ზუსტად იქ აღმოჩნდა, სადაც სხვებს ხედავდა.
ყველაზე ქვემოთ.
ცხოვრება უცნაურია.
რადგან ზოგჯერ ფულის დაკარგვა ყველაზე დიდი სასჯელი არ არის.
ზოგჯერ ყველაზე დიდი დანაკარგი საკუთარი ღირსების დაკარგვაა.
და იმ დღეს თამარა იურიევნამ გაცილებით მეტი დაკარგა, ვიდრე სიმდიდრე.
მან საკუთარი თავიც დაკარგა.
