კრისტალის ჭაღების შუქი ეშლებოდა ელიტური ქვეყნის კლუბის დიდ საბანკეტო დარბაზში, თითქოს თვითონ სივრცეც ხვდებოდა: ეს საღამო ზეიმი კი არა — განაჩენი იყო.
ეს იყო მარგარიტა ლვოვნას სამოცი წლის იუბილე. ქალი, რომელსაც კერძო კლინიკების მთელი ქსელი ეკუთვნოდა, სუფრის თავში იჯდა იდეალურად მოწესრიგებული, მკაცრი კოსტიუმით,
მარგალიტის მძივებით კისერზე. მისი ღიმილი კონტროლირებული იყო. თვალები — ცივი.და შემდეგ, ხმას ოდნავადაც რომ არ აუწევია, თქვა:— შენ ჩემი შვილის ცხოვრებაში ყველაზე დიდი შეცდომა ხარ. ქალი,
როგორიც შენ ხარ, ამ მაგიდას უნდა ემსახურებოდეს და არა მასთან იჯდეს.სიჩუმე მაშინვე ჩამოწვა.ყელში გაჩხერილი ბურთი გადავყლაპე და ჩემს ქმარს შევხედე. ანტონი მის გვერდით იჯდა,
მშვიდად ასწორებდა მანჟეტებს, თითქოს ეს ყველაფერი მას საერთოდ არ ეხებოდა.ხუთი წელი.ხუთი წელი მათ სამყაროსთან მორგებაში გავატარე. ჩემი საქმე, ჩაცმულობა, სიტყვები.
საბავშვო ბაღის მასწავლებელი ვიყავი — და ეს მათთვის საკმარისი იყო, რომ არარაობად აღვექვი.— ანტონ… — ხმა მიკანკალებდა. — რაღაც მაინც თქვი. გთხოვ.
ნელა დადო ხელსახოცი. არც აჩქარება, არც ემოცია.— დედაჩემი მართალია, კსენიია, — თქვა ბოლოს. — ძალიან დიდხანს ვითმენდი შენს უუნარობას. შენ აქ არ ჯდები. შენ მარცხვენ.
შემდეგ შემომხედა.და იმ წამს მივხვდი: ის მე უკვე ადამიანად აღარ აღიქვამდა.— წადი, — ცივად თქვა. — შენ ამ ოჯახის ღირსი არ ხარ.სუნთქვა გამიჩერდა.
— გარეთ ნოემბერია… — ჩავიჩურჩულე. — ჩემი ქურთუკი, ტელეფონი… ჩვენი შვილი…— დაცვა.ორი შავკოსტიუმიანი მამაკაცი უკვე უკან მედგა.არანაირი ყვირილი. არანაირი სცენა.
უბრალოდ გადაწყვეტილება.უკანა კარიდან გამიყვანეს.კარი მძიმედ მიიხურა.და სამყარო ყინულად იქცა.ყინვიანი წვიმა სახეში მეცემოდა. ფეხშიშველი ვიდექი გაყინულ ბეტონზე,
ფეხსაცმელი ხელში მეჭირა, კაბა მთლიანად დამსველებული მქონდა. ყველაფერი შიგნით დარჩა.და მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებდა:ჩემი შვილი.
ჩემი ოთხი წლის გოგო სახლში იყო, სადაც ანტონი ახლა ყველაფერს ანგრევდა.მერე ღამეში საბურავების ხრიალი გაისმა.დიდი შავი ჯიპი ჩემ გვერდით გაჩერდა.კარი გაიღო.
— ჩაჯექით, — თქვა მამაკაცის ხმამ.ეს თხოვნა არ იყო.უკან დავიხიე.მას კარგად არ ვიცნობდი. ბანკეტზე შევამჩნიე — ჩუმად იჯდა, აკვირდებოდა და ადრე წავიდა.— კსენიია, — ისევ თქვა მან. — დრო არ გვაქვს.
მის ხმაში რაღაცამ პანიკა გადამიჭრა.ჩავჯექი.თბილი ჰაერი დარტყმასავით შემეჯახა.მამაკაცი მშვიდად მაკვირდებოდა. ცივი, მკვეთრი მზერით.— ვადიმ როსტოვცევი, — თქვა.
— და თქვენი სიდედრი ახლა ჩემს ფულს ცდილობს გადაარჩინოს თავისი იმპერია.შევხედე დაბნეულმა.— მე რა შუაში ვარ?
ოდნავი ირონიული ღიმილი.— ყველაფერში. რადგან ხვალ დილით ის ყველაფერს დაკარგავს.სიჩუმე ჩამოვარდა.შემდეგ ოდნავ წინ გადაიხარა.
— და მე წინადადება მაქვს.მისი ხმა ისეთივე მშვიდი იყო, თითქოს ბიზნესზე საუბრობდა და არა ჩემს ცხოვრებაზე.— გამომყევით ცოლად.
ვიფიქრე, არასწორად გავიგე.— რა?— ქაღალდზე. ხვალ დილით. დროებით.მისი მზერა არ მიშორებია.
— თქვენ თქვენს შვილს წაიყვანთ. და არავინ შეგიშლით ხელს. მე ამას უზრუნველვყოფ.ტელეფონი ამ დროს ამიტრიალდა.ბავშვის მომვლელი.
„კსენიია… ანტონი აქ არის… ყვირის… ბავშვი ტირის…“გული შემეკუმშა.— წავიდეთ, — ვთქვი.მანქანა დაიძრა.სახლში ქაოსი დაგვხვდა.
დამტვრეული ნივთები, ყვირილი, დაძაბულობა.ანტონი შუაში იდგა, როგორც ქარიშხალი.— შენ მასთან დაბრუნდი?! — ყვიროდა. — გგონია, ბავშვს წაგართმევ?!
მაგრამ ვადიმი არ გაღიზიანებულა.უბრალოდ წინ წავიდა.ანტონი გაჩერდა.— საკმარისია, — მშვიდად თქვა ვადიმმა.და იმ სიმშვიდემ ანტონი მთლიანად დააშეშა.
იმ ღამეს ჩემი შვილი ხელში მყავდა ჩახუტებული.მანქანაში ჩაეძინა.და პირველად აღარ მეშინოდა სიჩუმის.მეორე დილით ყველაფერი სწრაფად მოხდა.დოკუმენტები. ხელმოწერები. ცივი ფორმალობები.
და ახალი სახელი ჩემს დოკუმენტებში.მოგვიანებით მარგარიტა ლვოვნას სახლში ვიდექით.ის აღარ იყო მმართველი.
უბრალოდ ქალი, რომელსაც ყველაფერი ეშლებოდა.ინვესტორები მიდიოდნენ. კონტრაქტები იშლებოდა.
ანტონი პირველად დაკარგული ჩანდა.ერთი წელი გავიდა.წარსულის ხმაური გაქრა.სასამართლოები დასრულდა.და ცხოვრება ჩუმი გახდა.ვადიმი დარჩა.
არა როგორც მხსნელი.არა როგორც დაპირება.არამედ როგორც მუდმივი ყოფნა.ერთ საღამოს სამზარეულოში ვისხედით.ჩემი შვილი ეძინა.ჩაი გაცივდა.
— ხვალ ხელშეკრულება მთავრდება, — თქვა ვადიმმა.გული შემეკუმშა.— ანუ ყველაფერი დამთავრდა? — ჩავჩურჩულე.მან დიდხანს მიყურებდა.
— ერთი თვის წინ გავაუქმე კონტრაქტი, — თქვა ბოლოს.სიჩუმე.— რატომ? — ვკითხე.ოდნავ მომიახლოვდა.— იმიტომ, რომ ეს უკვე დიდი ხნის წინ აღარ იყო კონტრაქტი.
მისი ხელი ჩემსას შეეხო.თბილი. რეალური. მყარი.და იმ წამს მივხვდი:მე ჩემი ცხოვრებიდან არ გამოვუსყიდივარ.მე ახალი ცხოვრება მომცეს. და პირველად აღარ მინდოდა გაქცევა.
