ძველი ლიფტი ღრმად, მეტალის ხმაურით ბზუოდა, თითქოს მისი კედლები ინახავდა ყველა იმ ადამიანის ხმას, ვინც ოდესმე აქ ამოსულა. ჭერის ნათურა ხანდახან ციმციმებდა და დარიას სახეზე მკრთალ, არამდგრად ჩრდილებს ხატავდა.
მან ნელა გაისწორა შალის პალტოს საყელო, თითები წამით შეაჩერა რბილ ქსოვილზე, თითქოს ასე შეძლებდა გულის შიგნით დაგროვილი დაძაბულობის დამშვიდებას. გული ზედმეტად სწრაფად უცემდა.
ეს საღამო უბრალოდ ვახშამი არ იყო — ეს იყო საზღვარი მის ძველ ცხოვრებასა და ახალს შორის.
როდესაც ლიფტი ოდნავ შეჯახებით გაჩერდა, საკეტის მკვეთრმა „კლიკმა“ მისი ფიქრები გაწყვიტა. კარი გაიღო და თბილი ჰაერი მაშინვე მოედო — სურნელებით სავსე: როზმარინით შემწვარი თევზი, ახალი პური და რაღაც უფრო ღრმა, ძნელად დასახელებელი — სახლის შეგრძნება.
— დარია, ილიუშა, наконец! — თამარა ვასილიევნას ხმა სითბოთი და გულწრფელი სიხარულით იყო სავსე, ყოველგვარი ფორმალურობის გარეშე. ის კართან იდგა მშვიდი თავდაჯერებულობით,
თითქოს ყოველთვის იცოდა თავისი ადგილი სამყაროში. — შემოდით მალე, გარეთ საშინელი ამინდია. აქ ყველაფერი თბილია.
ბინა რბილ შუქში იყო ჩაფლული, რომელიც ავეჯზე მშვიდად ირეკლებოდა. ოვალურ მაგიდასთან მჯდომმა დარიამ იგრძნო, როგორ ნელ-ნელა ეშვებოდა მკერდში ჩაჭიმული დაძაბულობა.
ოლეგ დმიტრიევიჩის ხმა მშვიდი და ღრმა იყო, მისი ისტორიები ცოცხალ სურათებად იშლებოდა. ილიას სიცილი თავისუფლად ავსებდა სივრცეს, და ყოველ ჯერზე, როცა მისი ხელი დარიას ხელს შეეხებოდა, სითბო აწმყოში აბრუნებდა.
დესერტის დროს, როცა მცენარეული ჩაის ორთქლი ჰაერში ნაზად ტრიალებდა, თამარა წამოდგა.
— დარიაჩკა, ხომ არ შეგეძლო საძინებელში შესვლა? კომოდზე, სამკაულების ყუთის გვერდით რაღაც დევს. მოიტანე, მინდა გაჩვენო.
დერეფანი იმაზე გრძელი ჩანდა, ვიდრე სინამდვილეში იყო. მისი ნაბიჯები იატაკზე ჩუმად ისმოდა. საძინებელში სიჩუმე სუფევდა — ისეთი სიჩუმე, სადაც საკუთარი სუნთქვაც კი ხმაურიანად ჟღერს. მუქი ხის კომოდი მსუბუქად ბზინავდა.
და იქ იდო.პატარა ვერცხლის პუდრის კოლოფი.
ერთი შეხედვით უბრალო ნივთი — მაგრამ რაღაც მასში თვალს მაგნიტივით იზიდავდა. თავსახურზე ლურჯი მინანქრით შესრულებული ლილია იყო გამოსახული, ისეთი ნაზად და დეტალურად, რომ თითქმის ცოცხალს ჰგავდა.
დარიას ხელი ნელა მიუახლოვდა. როცა მისი თითები ცივ მეტალს შეეხო, სიგრილემ მთელ სხეულში გაირბინა.
მან კოლოფი გადააბრუნა.„ინგას. ერთადერთს.“ჰაერი ფილტვებიდან გაექცა.წარსული კარზე არ აკაკუნებდა — ის ძალით შემოიჭრა.
მამის სახელოსნო. ხის სუნი. შალაშუნი ქაღალდის. დედის მოუთმენელი ნაბიჯები. მისი მეთორმეტე დაბადების დღე. ორი ჩემოდანი კართან.
„მე უფრო მეტი მინდა ამ ცხოვრებაზე,“ — თქვა მაშინ ინგამ.და კარი გაიხურა.— იცანი… — გაისმა მშვიდი ხმა ზურგს უკან.დარია შემობრუნდა. თამარა კართან იდგა, თვალებში არა ცნობისმოყვარეობა, არამედ თანაგრძნობა ედგა.
— ეს როგორ მოხვდა თქვენთან? — ჩუმად იკითხა დარიამ.თამარა ოთახში შევიდა და საწოლის კიდეზე დაჯდა.— ერთხელ ვიპოვეთ იგი. ცივი დღე იყო. მარტო იყო… გატეხილი. გაძარცვეს და მიატოვეს.
სიტყვები მძიმედ დაეშვა ჰაერში.— დავეხმარეთ, — განაგრძო თამარამ. — მაგრამ იცი რა გამიკვირდა ყველაზე მეტად? შენზე ერთხელაც არ უსაუბრია.
დარიას თითები მჭიდროდ მოეჭიდა კოლოფს.— მაშინ სალაპარაკოც აღარაფერია, — თქვა მან მშვიდად. — ჩემთვის ის აღარ არსებობს.
თამარამ თავი დაუქნია და კოლოფი ფრთხილად დაუბრუნა.— მაშინ ეს შენია. მამის ხსოვნა.
ქორწილის დღე ოცნებას ჰგავდა. სინათლე დიდი ფანჯრებიდან იღვრებოდა, თეთრი ყვავილები ჰაერს ავსებდა სურნელით, მუსიკა კი ნაზად ატარებდა დროს. დარია იღიმოდა — გულწრფელად, ღრმად.
და მერე დაინახა იგი.ტუალეტში. სარკის წინ მდგომი დამლაგებელი. დაღლილი სახე… მაგრამ მზერა—მკვეთრი. ნაცნობი.ზედმეტად ნაცნობი.
დრო თითქოს გაჩერდა მათ შორის. მერე ქალი შებრუნდა და სწრაფად გავიდა.დარიამ არ გაჰყვა.მაგრამ რაღაც უკვე დაწყებული იყო. სამი კვირის შემდეგ ქალი მის სახლთან გამოჩნდა, ჩრდილიდან გამოვიდა.
— დარია… — ხმა ხრინწიანი ჰქონდა.ეჭვი აღარ არსებობდა.— რა გინდა? — მშვიდად ჰკითხა დარიამ.ერთი წამით ქალის სახეზე სინანულის მსგავსი რაღაც გამოჩნდა… შემდეგ გაქრა.
— თავიდან დავიწყოთ… დახმარება მჭირდება…როცა დარიამ უარი თქვა, ნიღაბი ჩამოიშალა.— ვალი გაქვს ჩემს წინაშე! — იყვირა ინგამ. — შენი დედა ვარ!— არა, — უპასუხა დარიამ. — აღარ.
კაფეში ჰაერი დაძაბულობით იყო სავსე. ინგა თავდაჯერებულად იჯდა, თითები ფინჯანს აწყდებოდა.— გადაიხდი, — თქვა მან.თამარამ მშვიდად ამოიღო დოკუმენტი.
ადვოკატის სახე მაშინვე შეიცვალა.— მან უარი თქვა უფლებებზე, — თქვა დარიამ წყნარად. — საკუთარი ნებით. თხუთმეტი წლის წინ.სიჩუმემ ყველაფერი მოიცვა.
ინგას მზერა აირია. მომავალი, რომელიც წარმოედგინა, დაინგრა.ის სწრაფად წამოდგა.და წავიდა.წვიმა ფანჯარაზე ნაზად აკაკუნებდა.
დარია ილიას გვერდით იდგა, მათი ხელები ერთმანეთში იყო გადახლართული.წარსული აღარ აკავებდა.პირველად ცხოვრებაში… თავი მსუბუქად იგრძნო.
