როცა კარზე დააკაკუნეს, ანდრეიმ კოვზი გაუვარდა.
ლითონი იატაკის კაფელს დაეცა მკვეთრი, ზედმეტად ხმამაღალი ჟღერით — თითქოს პატარა სამზარეულოში გასროლა გაისმა. ხმა კედლებს დაეჯახა, ჰაერში შეყოვნდა, თითქოს არ უნდოდა გაქრობა.
მე ჩაის ვასხამდი.
ძველი ჩაიდანი ხრინწიანი ხმით დუღდა ქურაზე, თავსახური ოდნავ კანკალებდა. ფანჯრები დაორთქლილი იყო, გარესამყარო ნაცრისფერ ლაქებად ქცეულიყო.
ფანჯრის რაფაზე ორი მანდარინის კანი იდო გუშინდელი ქელეხიდან — ოდნავ გამშრალი, მაგრამ მაინც იქ, როგორც მოგონება, რომელსაც ვერავინ ბედავს გადააგდოს.
ანდრეი მაშინვე არ წამოდგა.ის უკვე გაფითრდა მეორე კაკუნამდე.ეს არ იყო მოულოდნელობის გაფითრება.ეს იყო ამოცნობის.ხელი პირსახოცზე შევიმშრალე და გასასვლელისკენ გავემართე.
მან დამასწრო.ძალიან სწრაფად.ძალიან მკვეთრად.თითქოს ეშინოდა, რომ რამეს მასზე ადრე გავიგონებდი.კიბის ბაქნიდან კაცების ხმები შემოდიოდა.ჩუმი. შეკავებული.თითქოს თავაზიანი.
მაგრამ ჩვენს ვიწრო ბინაში თავაზიანობაც კი საფრთხედ ჟღერდა.სამზარეულოდან გამოვედი.
კართან ორი კაცი იდგა. ერთი შავ ქურთუკში, მეორე — ნაცრისფერ პალტოში. არც ერთს ფეხსაცმელი არ გაუხდია. რეზინის ხალიჩაზე მაშინვე სველი ნაკვალევი დარჩა.
— ანდრეი ვიქტოროვიჩი სახლშია? — ჰკითხა ერთმა.არც „გამარჯობა“.არც „შეგვიძლია შემოვიდეთ“.პირდაპირ სახელით.ცივი ჟრუანტელი გამივარდა ზურგში.
ანდრეიმ გაიღიმა.— ალბათ შეცდომაა…ნაცრისფერ პალტოიანმა მას არ შეხედა.მის მიღმა გაიხედა.ჩემზე.შემდეგ თვალი მოავლო ბინას — ავეჯს, კედლებს, ოთახის კარს.
ასე უყურებენ ადამიანები, რომლებიც უკვე ითვლიან იმას, რაც მათი არ არის.— შეცდომა არაა, — თქვა მშვიდად. — დრო გავიდა.ანდრეიმ კარი დახურა.არა ძლიერად.მაგრამ იმდენად სწრაფად, რომ გასაგები გახდა — ეს პირველად არ ხდებოდა.
შემობრუნდა ჩემსკენ.და მრავალი წლის შემდეგ პირველად ვერ იპოვა სიტყვები მაშინვე.— არავის გაუღო, — თქვა ბოლოს. — და თუ იკითხავენ… მე აქ არ ვარ.
ეს შეიძლება სასაცილოდ ჟღერდეს—თუ ხელები არ უცახცახებდა.თუ მზერა არ გაურბოდა.თუ ჩემშიც ბოლო დღეებში რაღაც არ იცვლებოდა.
დაკრძალვის შემდეგ სახლი შეიცვალა.არა გარედან.შიგნით.ყველაფერი თავის ადგილზე იყო — კარადა, პლედი, ქილები. მაგრამ ის მძიმე, ნაცნობი ოჯახური შეგრძნება გაქრა.
მის ნაცვლად სხვა რამ გაჩნდა.დაძაბულობა.თითქოს იატაკქვეშ რაღაც ნელა იწვოდა.გალინა პეტროვნა ჩუმად გარდაიცვალა.ლამაზი სიტყვების გარეშე.
შერიგების გარეშე.დილით საავადმყოფოდან დამირეკეს, მარტო წავედი.ანდრეიმ თქვა, რომ მოგვიანებით მოვიდოდა.სასაფლაოზე თითქმის ბოლოს მოვიდა.ყველას თვალწინ ჩამეხუტა.
სევდიანი ჩანდა.მაგრამ მისი თვალები მშრალი იყო.და მკაცრი.მაშინ ვერ გავიგე რატომ.კონვერტი მხოლოდ საღამოს გავხსენი.
სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი, ძველი სუფრა გადავაფარე. გვერდით იდო გასაღებები, საბანკო წიგნაკი და გალინას სათვალე — რომელიც ვერ გადავაგდე.
ანდერძი ნათელი იყო.ბინა.აგარაკი.დანაზოგი.ყველაფერი ჩემზე გადმოდიოდა.არა ანდრეიზე.ჩემზე.ყოველგვარი ეჭვის გარეშე.
ყველაფერი ნოტარიულად გაფორმებული ჯერ კიდევ ნახევარი წლის წინ.ორჯერ წავიკითხე.მერე კიდევ ერთხელ.და მხოლოდ ამის შემდეგ ავიღე მეორე ფურცელი.მისი წერილი.ხელწერა არეული იყო.
ზოგი ასო ქვემოთ ჩადიოდა, თითქოს ხელი აღარ ემორჩილებოდა.მაგრამ აზრი საშინლად მკაფიო იყო.„ლენა, მაპატიე, რომ ამას შენზე ვტოვებ.“
„დიდხანს მეგონა, დედის სიყვარული შეძლებდა შვილის შეცვლას.“„ვერ შეძლო.“ის წერდა ფულზე.ვალებზე.სესხებზე, რომელთა შესახებ არაფერი ვიცოდი.
ადამიანებზე, ვისთანაც ვალში ყოფნა არ ღირს.იმაზე, რომ უკვე ორჯერ დაფარა მისი ვალები.იმაზე, რომ ის ყოველთვის ამბობდა — „ბოლო ჯერზე“.არანაირი მივლინება არ ყოფილა.
იყო სმა.შემდეგ თამაში.შემდეგ ახალი ვალები.ვიჯექი და ვერ ვინძრეოდი.თორმეტი წლის ქორწინება ჩუმად მემსხვრეოდა.ყოველი დაგვიანება.ყოველი უეცარი გაბრაზება.
ყოველი „ფული არ არის“.ყოველი გაუჩინარება.ყველაფერს ვხსნიდი.დაღლილობით.ცხოვრებით.რომ არ დამენგრია სახლი.რა მარტივია არ დაინახო ის, რაც არ გინდა დაინახო.
ყველაზე მძიმე წინადადება ბოლოს იყო:„მთხოვა, ყველაფერი მასზე გადამეწერა.“„როცა უარი ვუთხარი, მითხრა, რომ შენ მაინც არაფერს მიიღებდი — რადგან მის გარეშე შენ არავინ ხარ.“ეს წავიკითხე—და მისი ხმა გავიგონე.
არა მოგონებაში.რეალურად.ის კართან იდგა.ძალიან ჩუმად.ძალიან.წერილი სწრაფად დავკეცე.საბანკო წიგნაკი დავმალე.გასაღებები ჯიბეში ჩავიდე.
ის შემოვიდა.— რა არის ეს?— საავადმყოფოს ქაღალდები.არ დამიჯერა.მაგრამ გაჩუმდა.მეორე დღეს ძებნა დაიწყო.თავიდან ფრთხილად.
მერე აშკარად.ყველაფერი ამოატრიალა.მე ვუყურებდი.და ვდუმდი.ჩემში რაღაც ახალი იზრდებოდა.არა ისტერიკა.არა სიძულვილი.სიწმინდე.ცივი.ზუსტი.
პირველად დავინახე ის არა როგორც ქმარი.არამედ როგორც საფრთხე.ორი დღის შემდეგ ჩემს წინ დაჯდა.— დედამ რამე დაგიტოვა?— მხოლოდ შარფი და ჭიქა.გაიღიმა.
— ეს ოჯახურია.მაგრამ „ოჯახური“ მისგან უფლებას ნიშნავდა.არა სითბოს.— თუ ქაღალდებია, მომეცი. მე მოვაგვარებ.ეს წინადადება წერილში ხაზგასმული იყო.
ამიტომ ვთქვი „არა“.უბრალოდ.უმიზეზოდ.ის გაჩუმდა.მერე ისევ გაიღიმა.— ნუ იქნები სულელი, ლენა.და წავიდა.იმ ღამეს არ მძინებია.დილით ნოტარიუსთან წავედი.მას არ გაჰკვირვებია.ფლეშკა მომცა.
ვიდეოზე გალინა იჯდა.სუსტი.მაგრამ ნათელი.— მეშინია, — თქვა. — არა ჩემთვის. შენთვის.და მერე:„თუ ის იტყვის, რომ მოაგვარებს, უკვე გვიანია.“
სახლში რომ დავბრუნდი, ანდრეი მელოდა.— სად არის ქაღალდები?— არ არის.მან მაგიდას დაარტყა ხელი.ჭიქა გასკდა.ვერც კი შენიშნა.
— გესმის რას აკეთებ?კი.პირველად.და მაშინ ისევ დააკაკუნეს.ის უკან დაიხია.და იმ წამს მივხვდი:არა მე ვიყავი კუთხეში მოქცეული.ის.იმავე ღამეს წავედი.ჩუმად.
სცენის გარეშე.ავიღე მხოლოდ აუცილებელი.ქაღალდები.წერილი.გასაღებები.მერე ყველაფერი გავიგე.ვალები.ტყუილები.დაპირებები.მაგრამ აღარ დამანგრია.
დიდი სიმართლის შემდეგ დანარჩენი უფრო მსუბუქია.ყველაზე მძიმე პატარა წერილი იყო, რომელიც მოგვიანებით ვიპოვე:„მაპატიე, რომ გვიან გავიგე.“
აგარაკის ვერანდაზე ვიჯექი.აპრილის ბოლო იყო.ძველი თოვლი ჯერ კიდევ იდო ღობესთან.სახურავიდან წვეთავდა.ჩაი ცივდებოდა ჭიქაში.
და პირველად—არ ვგრძნობდი დანაშაულს, რომ წავედი.ხანდახან ადამიანი არ ირჩენს თავს ყვირილით.არამედ სიჩუმეში.კარს ხურავს—და აღარასდროს ხსნის.
