მას შემდეგ, რაც ჩემი ახალი პარტნიორი ჩვენთან საცხოვრებლად გადმოვიდა, ჩემი 15 წლის ვაჟი სრულიად შეიცვალა. ჩაიკეტა საკუთარ თავში, გაურბოდა ერთად ჭამას და ერთ დილას მოულოდნელად მითხრა:— დედა, მისი მეშინია. მასთან ერთ სახლში ცხოვრება არ შემიძლია…
იმ მომენტში ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდი, რამდენად სერიოზული იყო ეს.მარკი პირველად პარასკევს ღამით დარჩა ჩვენთან. დილით ყავის სუნმა გამაღვიძა. სამზარეულოში მშვიდად იდგა და გაზქურასთან კვერცხს წვავდა, თითქოს ყოველთვის აქ ცხოვრობდა.
იღიმოდა, მაკოცა და მითხრა, რომ ადრე ადგომა უყვარს.ყველაფერი ისე… ჩვეულებრივად ჩანდა.რამდენიმე წუთში ჩემი შვილიც გამოვიდა ოთახიდან. დაინახა მარკი, თავი დაუქნია, აიღო წვენი და ფანჯარასთან მდგომმა ჩუმად დალია. ჩვენთან არ ჩამოჯდა.
მეგონა, უბრალოდ მოზარდის ჩვეულებრივი განწყობა იყო.ორმოცდაოთხი წლის ვარ, განქორწინებული, ბუღალტრად ვმუშაობ. მარკი ორმოცდაცხრამეტისაა, მასწავლებელი, ისიც განქორწინებულია. მეგობრების მეშვეობით გავიცანით ერთმანეთი,
თვეების განმავლობაში ვწერდით ერთმანეთს, შემდეგ კი შეხვედრები დავიწყეთ. მშვიდი, სანდო ადამიანი ჩანდა. რვა წლის მარტოობის შემდეგ მასთან ერთად ისევ ქალად ვიგრძენი თავი და არა მხოლოდ დედად.თავდაპირველად ის მხოლოდ მაშინ მოდიოდა ჩვენთან,
როცა ჩემი შვილი სახლში არ იყო. მოგვიანებით გადავწყვიტე, რომ დასამალი არაფერი მქონდა. ჩემი შვილი უკვე საკმარისად დიდია, უნდა გაეგო, რომ ჩემი ცხოვრება მხოლოდ მის გარშემო არ ტრიალებს.პირველი შეხვედრა მათ შორის თავაზიანი იყო. კონფლიქტი არ ყოფილა.
მეგონა, ყველაფერი რიგზე იყო.მაგრამ ნელ-ნელა პატარა ნიშნები გაჩნდა — ისეთები, რომლებსაც მაშინ ყურადღებას არ ვაქცევდი.ჩემი შვილი არ საუზმობდა, როცა მარკი ჩვენთან რჩებოდა. ამბობდა, არ მშია. სულ უფრო გვიან ბრუნდებოდა ვარჯიშიდან,
ხოლო შაბათ-კვირას თითქმის ყოველთვის ბებიასთან მიდიოდა.მე კი… ამით კმაყოფილიც ვიყავი. მეგონა, ეს უბრალოდ დამთხვევა იყო.ოთხი თვის შემდეგ მარკი უკვე თითქმის ჩვენთან ცხოვრობდა. ერთ ჩვეულებრივ სამუშაო დღესაც დარჩა ღამით.
მეორე დილით ჩემმა შვილმა ოთახიდან გამოსვლისას დაინახა ის… და კართან გაშეშდა.შემდეგ უხმოდ შემობრუნდა უკან.მივყევი. საწოლზე იჯდა და ერთ წერტილს უყურებდა.— რა მოხდა? — ვკითხე.დიდხანს დუმდა, შემდეგ ჩუმად თქვა:
— დედა… მისი მეშინია.გული შემეკუმშა.— რატომ?თვალი ამომხედა.— აირჩიე. ან ის… ან მე.თითქოს ყინულიანი წყალი გადამასხეს.მხოლოდ მაშინ დავიწყე ყურადღებით დაკვირვება.— თქვა, რომ მალე აქ გადმოვიდოდა საცხოვრებლად — ჩურჩულით თქვა.
— და მერე?— და წესრიგი უნდა დავამყაროთ. ნამდვილი.ვერ მივხვდი.— რა წესრიგი?მწარედ გაიღიმა.— ისეთი, სადაც მე ხელისშემშლელი არ ვიქნები.გავშეშდი.— მართლა ეს გითხრა?თავი დამიქნია.— თქვა:
„უნდა შეეგუო ამას. დედაშენთან ერთად ოჯახს ვაშენებთ. შენ უკვე თითქმის ზრდასრული ხარ.“ და… — ხმა ჩაუწყდა.— და რა?— რომ იქნებ უკეთესი იყოს, თუ ბებიასთან ვიცხოვრებ.იმ წამს ყველაფერი თავის ადგილას დადგა. ყველა პატარა ნიშანი. ყველა სიჩუმე. ყველა თავის არიდება.
და ბოლოს დავინახე ის, რისი დანახვაც აქამდე არ მინდოდა.საღამოს მარკს დაველოდე.— ჩემს შვილს უთხარი, რომ უნდა შეეგუოს? — პირდაპირ ვკითხე.ამოისუნთქა.— უბრალოდ საზღვრებს ვადგენდი. თუ აქ გადმოვალ, ყველაფერი წესრიგში უნდა იყოს. ნორმალური ოჯახი მინდა.
— და ჩემი შვილი შენთვის რა არის?— ის უკვე თითქმის ზრდასრულია. ადრე თუ გვიან მაინც წავა. ჩვენც მომავალზე უნდა ვიფიქროთ… მაგალითად, საერთო შვილზე.მშვიდად ლაპარაკობდა. ცივად. თითქოს ეს სრულიად ბუნებრივი იყო.
მაშინ მივხვდი, რომ ეს გაუგებრობა არ იყო.— ანუ გინდა, რომ არჩევანი გავაკეთო?მხრები აიჩეჩა.— უბრალოდ გადაწყვიტე, რა გინდა.იმ ღამეს არ მეძინა.დილით ჩემი შვილის ოთახში შევედი, გვერდით მივუჯექი და ჩუმად ვუთხარი:
— მე უკვე გადავწყვიტე. შენ არასდროს იქნები ზედმეტი საკუთარ სახლში.იმ დღეს მარკმა ბარგი ჩაალაგა… და წავიდა.და მხოლოდ მაშინ მივხვდი, რამდენად ახლოს ვიყავი იმასთან, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი დამეკარგა. 😢
