ღამის ცივი ქარები გაისმა გუადალახარას ქუჩებში, და ცოცხალივით ურტყამდა ჰექტორ სალინას სახეს, მაგრამ ოცდახუთი წლის წარმატებულ ბიზნესმენს არაფერი უნდოდა შეეგრძნო. მხოლოდ უფსკრული, რომელიც მის ფეხებთან იშლებოდა. დატვირთული ჩაპულტეპეკის გამზირის ტროტუარზე მუხლებზე იდგა,
იდეალურად ნაკერეული, დიზაინერეული კოსტუმი მოუხერხებლად მოჭიმული და ლაქებით სავსე, სახე ცრემლით დასველებული ჰქონდა, სასოწარკვეთა სულს ართმევდა. ადამიანები მის გვერდით გაიარებდნენ ისე, თითქოს უხილავი კედელი გამოყოფდა მათ ქუჩაზე მუხლებზე მჯდომ კაცს.
ჰექტორის გულში ჯოჯოხეთის ცეცხლი ენთო: საქმიანი ზარის გამო, პატარა კამათის გამო ხელშეკრულებებზე, ვადებზე, ოთხწლიან შვილს, მატეოს, ხელიდან გაუშვა. და წამში ბავშვი გაქრა დიდი სავაჭრო ცენტრის ბრბოში.
საათების განმავლობაში ეძებდა. დაცვის თანამშრომლებმა ყველგან სიგნალიზაცია აამუშავეს, ცოლი, ვალენტინა, დაღლილობისგან კანკალით ცდილობდა სიტუაციის გააზრებას. მაგრამ ჰექტორისთვის, გრძნობდა დანაშაულის ცოცხალ, პაწაწინა ტკივილს გულში: ის იყო ყველაზე უბედური ადამიანი მსოფლიოში.
—მიძლია მოგეხვიო?ხმა, პატარა და კანკალით, მაგრამ მკაფიო, გადალახა სასოწარკვეთის კედელი. ჰექტორმა ახედა და წამში სუნთქვა შეეწყვიტა. პატარა, მაქსიმუმ ხუთი წლის ბიჭუნა იდგა მის წინ, წითელყლე ფეხებით, ჭუჭყიანი ტანსაცმლით, სუფთა თმის ქამრით, თვალები კი ცისკრის ვარსკვლავებივით უბრწყინავდნენ.
—ვნახე, რომ ტიროდი —გაგრძელა ბავშვმა, ხელები თამამად გაწვდილი—. დედაჩემი ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ ერთ ჩახუტებას ყველაფერი უკეთესად ხდის.ჰექტორი ქვა გახდა. ეს პატარა ბიჭი, რომელსაც ცხოვრება აშკარად მიატოვა, ცივ ასფალტზე გაჩერდა,
რომ უცხოს, კაცს, რომელიც ყველაფერს ფლობდა, მხოლოდ იმას არა, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო — შვილთან სითბო.—ვკარგე ჩემი პატარა ბიჭი… —ჩურჩულებდა ჰექტორი, ხმა ნაზად, რიაღის სუნთქვა სიტყვებს შორის ჩაკლული—. ოთხი წლის… წამში გაქრა.
ბიჭის თვალები აინთო, თითქოს ვარსკვლავად ბრწყინავდა ბნელში.—პატარა ბიჭი? შავი თმით? სპაიდერმენის მაისურით?ჰექტორის გულმა შეწყვიტა ცემა, შემდეგ ჰაერისთვის ჩაიჭირა. ფრთხილად დაიჭირა ბიჭის მხრები, თვალებით სთხოვდა.
—კი, ვნახე! —გაუხარდა კარლიტოს, ხტუნვით—. პარკში თამაშობდა, მოხუცმა ქალბატონმა უშვებდა სალტოზე, ყავისფერი თმით და მარგალიტების საყელოთი.ცოტაც საკმარისი იყო. ჰექტორი გაიქცა, კარლიტოსი თამამად გაჰყვა, და პარკში იქ იყო მატეო, ღიმილით,
დონა პატრისიას ხელებში. ჰექტორი მუხლებზე დაეცა, შვილს გულზე მიიხუტა, ცრემლებში, სამყაროს ყველა პრობლემა წამში გაქრა.მაგრამ ქუჩის ბნელი საიდუმლოებები არ გაქრნენ. კარლიტოსი ცხოვრობდა იქ, სადაც ცხოვრება ყველაზე მკაცრ სახეს აჩვენებდა:
ძველ ნაჭრიან ჭავლის ქვეშ განაწილებდა სუპს სამ სხვა ბავშვთან ერთად. ჰექტორი მუხლებზე დაეცა წვიმაში, როცა პატარა ბიჭი მის კალთებში ახტა, დიდი ღიმილით. ცხოვრების სიმკაცრე და ადამიანის უდიდებულესობა ერთ მომენტში შეხვდა.
ჰექტორი და ვალენტინა არ შეყოვნდნენ. დაიწყეს იურიდიული, ბიუროკრატიული გზა, რომ დროებით თავშესაფრად უზრუნველყონ ოთხი ბავშვის უსაფრთხოება. კარლიტოსის სუსტი სხეული ჰოსპიტალის ბრძოლაში განადგურდა, ჰექტორი კი მის გვერდით იჯდა, უყვებოდა,
ჰპირდებოდა, რომ არასდროს აღარ იქნებოდა მარტო. კარლიტოსის ოცნებაც გაუზიარა: სიმდიდრე არ უნდოდა, სურდა სნეულებს დაეხმაროს.ბიუროკრატია და სიყვარული სასწაულს ქმნიან: ოთხი ბავშვი გადაბიჯებდა სალინასების სახლს. პირველი დღეები ქაოტური იყო,
მაგრამ მოთმინება, თავდადება და სიყვარულის მკურნალი ძალა ყველაფერს აღადგინა. კარლიტოსი, სანτιάგო, ლუსია და ემილიანო ისევ ბავშვები გახდნენ, მაგრამ უკვე არავისთვის მარტო, არამედ სიყვარულით სავსე ოჯახში.
შვიდი წლის შემდეგ, ცივი გუადალახარას ღამის შემდეგ, სალინასების ოჯახმა შექმნა „La Casa del Abrazo“ — თავშესაფარი ქუჩის ბავშვებისთვის, სადაც კარლიტოსი, უკვე ზრდასრულობაში, განათლებასა და მხარდაჭერას გადასცემდა სხვებს. უბრალო ჩახუტება,
რომელიც ბნელში დაიწყო, მთელი ცხოვრება შეცვალა, და ჰექტორი სწავლობდა: როცა სიყვარულს აძლევ, ის არასდროს გლახავს — უსასრულოდ იზრდება.და ასე შეიქმნა ჩახუტების დღე, შეხსენება იმისა, რომ სამყაროს გადარჩენა ზოგჯერ იწყება არა სიმდიდრეში ან ძალაში, არამედ პატარა, მამაცი ხმით ქუჩაში:
—მინდა მოგეხვიო?
