ალექსანდერ რეიდი, გლობალ ჰორაიზონზ კაპიტალის საინვესტიციო კომპანიის ხელმძღვანელი, შავ „მერსედესში“ მოთავსებულიყო, სადაც სასიამოვნო, ოცი გრადუსზე სქელი კლიმატი სუფევდა. გარეთ, ლოს ანჯელესში, შაბათის დღის სიცხე ყალიბდებოდა.
ტაბლეტზე ტრიალებდა საბირჟო გრაფიკები, რომლებიც კიდევ ერთი პროცენტული ზრდის აღნიშვნას აჩვენებდა, მაგრამ დღეს რაღაც სხვა ხდებოდა — რაღაც, რასაც რიცხვებით ვერ განვსაზღვრავდით.— ბატონო, Sunset Boulevard დახურულია.
უნდა ავირიდოთ — თქვა მარკუსმა, მისმა მძღოლმა და დაცვის თანამშრომელმა.— მთავარია, რომ ინვესტორებთან არ ვაგვიანოთ — უპასუხა ალექსანდერმა, თვალები არ ამაღლებულა. ემოციები? ეს სუსტების ნიშანია. მაგრამ ცხოვრება ზოგჯერ ყველაზე ძლიერზე ნაზი წასასვლელი გზით ახტება…
მანქანა შევიდა ქუჩებში, სადაც იშვიათად მიდიოდნენ. გაბზარული ასფალტი, ქუჩის ვაჭრები, ბავშვები, რომლებიც მანქანებს შორის დარბოდნენ — სიცოცხლე, რომელსაც არ შეეძლო ავენიუთების მინის ბზინვარებით გაზომვა.
ჩამრთველი სანათმა წითელზე გადაერთო.ალექსანდერმა რეაქციული თვალები წამოწია. დრო თითქოს გაჩერდა.ძველი მაღაზიის ჩრდილში ოთხი გოგონა იჯდა. ოთხივე ერთნაირი სახით. დაახლოებით ცხრა წლის. უბრალო ტანსაცმელი, პატარა ხვრელებითა და ლაქებით.
ისინი ყიდდნენ ჩეჩილას და პატარა თეთრ ჟოლოს ბუკეტებს. მაგრამ არა სიღარიბე შეუწუხებდა გულს. მათი სახეები… სახეები ნაცნობი იყო.ცხელი, თხელი ქერა თმა. ნაზი კანის ხაზები. თვალები — ცოცხალი მწვანე, ოქროს ნაპერწკალებით. თვალები, რომლებიც თაობიდან თაობამდე გადაეცემოდა.
— გაჩერდი — ჩურჩულით თქვა ალექსანდერმა, ხმა თითქმის უცნობი იყო.მანქანა გაჩერდა.ალექსანდერმა ჩამოსწია ფანჯარა. სიცხე და ქალაქის ხმები შეივსო კაბინაში. უფროსმა გოგონამ ინსტინქტურად წინ წაიწია, რომ დაიცვა პატარაები.
— გინდა ჩეჩილა იყიდო, ბატონო? — ჰკითხა ნორმალურად, ხმაში წარსულის ეკო იყო.ათ წლის წინ ისაბელა სახლიდან გაისტუმრა. ექიმების თქმით, ვერ შეძლებდა შვილს. როცა გამოაცხადა, რომ ორსულად იყო — თან ერთდროულად რამდენიმე ბავშვით — ალექსანდერი მხოლოდ უღალატობის ნიშანს ხედავდა.
ის ტიროდა. ის ვითხოვდა. ალექსანდერი არ უსმენდა.ის წავიდა ფულისა და დახმარების გარეშე.და მას შემდეგ არ დაუკონტაქტებია.ახლა ოთხი თვალის წყვილი უყურებდა მას ტროტუარიდან.— რა გქვიათ? — ჰკითხა, ხმა მხოლოდ ჩურჩული იყო.
— ავა. ისინი ჩლოე, ჰარპერი და ლილი — უპასუხა უფროსმა.— სადაა თქვენი დედა?გოგონებმა ერთმანეთს შეხედეს.— მუშაობს — თქვა ავამ.— ციხეშია — დაამატა უმცირესმა ჩურჩულით.სიტყვებმა მძიმედ დაარტყა მას.
— რატომ?— მიეღო რძე და მედიკამენტები, როცა ჰარპერი დაავადდა. მალე გამოუშვებენ — თქვა ავამ მკაცრად.ალექსანდერმა დახუჭა თვალები.მეორე დღეს უკვე მის მაგიდაზე იდო ანგარიში. ისაბელა კრუსი. პატარა ყაჩაღობისთვის დასჯილი. ოთხი დაბადების მოწმობა. მამა არ იყო მითითებული.
და სამედიცინო დასკვნა: უნაყოფობა მცდარია.ექიმმა, რომელმაც ადრე სიმართლე დამალა, აღიარა: ანალიზები მისი დედის თხოვნით გაყალბდა. დედის, რომელმაც ისაბელას „აღარ ღირს“ მიიჩნია, ვისაც ის ყოველთვის უსაზღვროდ სჯეროდა.
ჭიქა კედელს შეეჯახა.ალექსანდერმა პირველად მრავალი წლის შემდეგ დასცხო სითხე. მან საკუთარი ოჯახი დაანგრია. სიყვარულით მიატოვა ქალი. დაუცველად დატოვა შვილები.და ყველაფერი ამპარტავნობისა და უცხო სიცრუის გამო.
ახლა მისი ერთადერთი საქმე იყო, რომ დაებრუნებინა ის, რაც ერთხელ უგულისყუროდ გაანადგურა.— მარკუს — თქვა ალექსანდერმა, ხმა კვლავ მკაცრი — მომზადე მანქანა. დაურეკე საუკეთესო სისხლის სამართლის ადვოკატებს. ვიქნებით ციხეში.
„Valley State“-ის ციხეში სუნი და იმედგაცრუება დახვდა. ისაბელა თითქმის არ იცნობდა საკუთარ თავს: გამხდარი, ჭაღარად შეღებილი, ხელები გამაგრებული მუდმივი შრომისგან. მაგრამ მის თვალებში კვლავ ცოცხალი იყო ძალა.
— მხოლოდ მოსანახულებლად მოხვედი? — ჰკითხა ჩურჩულით, მაგრამ ხმაში ისევ ძველი ცეცხლი იყო.— სიმართლე არ ვიცოდი — წინ قدمი გადადგა ალექსანდერმა, მაგრამ ისაბელამ უკან დაიხია. — დედა… ექიმი… მათ ვენდობოდი.
— ესენი შენ შვილები იყვნენ! — ყვირილით თქვა. — გრძნობდი როგორ იზრდებოდნენ!ის მის წინ მუხლს დაჰკიდა.— ბრმად ვიყავი. არც ჩემი სიცოცხლე არ ეყოფა გამოსასწორებლად. მაგრამ აქ ვარ. ვნახე ისინი. და ახლა გარეთ გამოვიყვან.
— ბავშვები ფიქრობენ, რომ მამა გარდაიცვალა — თქვა ისაბელამ, მკაცრად. — ვუთხარი, რომ კარგი ადამიანი იყო, ვინც ვერ დაბრუნდა. თუ კიდევ მათ გაწუხებ, ვერ მომეტევება.— აღარ დავტოვებ მათ სირცხვილისთვის — ჩურჩულით თქვა ალექსანდერმა.
საქმე სწრაფად ვითარდა, ადვოკატებმა დარღვევები აღმოაჩინეს, ოვერდრაივი მოაწყვეს. საღამოს ისაბელა თავისუფლად წავიდა, ხელში პატარა პაკეტით.ისინი მივიდნენ უბრალო ბინაში, სადაც გოგონებზე მოხუცი მეზობელი ზრუნავდა.
როცა ისაბელა შემოვიდა, ბავშვები სიხარულით წამოიძახეს. ალექსანდერი შეჩერდა, უცხო მოლოდინით.— დედა… ეს ის კაცი არის, ვინც ჩეჩილა იყიდა — მიუთითა ავამ.ისაბელამ ცრემლები მოწმინდა. თვალებში არ იყო სიბრაზე, მხოლოდ დაღლილობა და სიფრთხილე.
— გახსოვთ, რომ ვუთხარი, მამა შორს წავიდა? — ჩურჩულით თქვა ბავშვებს. — ახლა დაბრუნდა.დაჩუმდა.— შენ ჩვენი მამა ხარ? — ჰკითხა ჩლოემ.ალექსანდერმა ჩამოჯდა, ხელები შიშველად, მაგრამ გული მტკიცედ უცემდა.
— კი. და აქ ვიქნები თქვენთან.თავდაპირველად სიფრთხილით იყვნენ. ლილიმ ფრთხილად შეეხო მის სახეს.— ისეთია, როგორც ჩვენ — გაოცებით თქვა.პირველად მან ჩაიხუტა, შემდეგ დანარჩენებიც მიუახლოვდნენ. ალექსანდერმა დახუჭა თვალები,
გრძნობდა პატარა ხელების სითბოს. პირველად მრავალი წლის შემდეგ იგრძნო ნამდვილი სიცოცხლე.ყველაფერი სრულყოფილი არ იყო. იყო საუბრები ფსიქოლოგებთან, უძილობა ღამეების, ისაბელას სიფრთხილე. მაგრამ ალექსანდერი ისევ სწავლობდა, როგორ უნდა იყო მამა:
თმა აებნა, დახმარებოდა საშინაო დავალებაში, დილაობით პანკეიქი შეეშვა.მან გაყიდა ცივი, დედის ამპარტავნებით გამორჩეული ვილა და შეიძინა სასიამოვნო ბინა ბაღით.ერთ წელიწადში, გოგონების მეათე დაბადების დღეზე, ბაღი სავსე იყო ბუშტებითა და სიცილით.
ალექსანდერი უყურებდა, როგორ დარბოდნენ ბავშვები ბალახზე, ისაბელა მიახლოვდა:— ისინი ბედნიერები არიან — თქვა.— იმიტომ, რომ შენ გადაარჩინე ისინი — უპასუხა ალექსანდერმა, თვალს უცქერდა მათ. — შეიცვალე.
ის გაიღიმა, შემდეგ გაჰყვა ბავშვებს, რომლებიც უკვე წყლის ბრძოლაზე იბარებდნენ. წყალი სცემდა მის პერანგს, სიცილი კი წაშლიდა წლების ტკივილს.შემთხვევითი წითელი სანათი თითქმის წაართვა ოჯახი. მაგრამ ცხოვრება მეორე შანსი მისცა. ახლა ალექსანდერი იცოდა: ყველაფერს გააკეთებს, რომ არასდროს დაეკარგოს ისინი.
