„დედამ ალინა მოიყვანა, შენი ნივთები ჩანთებშია“: დედამთილმა ქუჩაში გამაგდო მაშინვე, როგორც კი სამშობიაროდან გამოვედი, ისე რომ არ იცოდა, ვინ არის სახლის ნამდვილი მფლობელი.

— ნუ გაიწეწო, ირინე… უნდა განუტარო ძუძუ. მაგრამ… შენი ნივთები აღარ არის გარდერობში. არც საკიდზე. დედა ამბობს, რომ ასე ყველასთვის უკეთ იქნება. მოიყვანა ალინა. გახსოვს? მისი მეგობრის გოგონა. ამბობს, რომ ის არის „უსაფრთხო ხიდი“,

შენ კი… შენი ამბიციებითა და უკუნითი სამუშაო მოგზაურობებით განსხვავდები…ანტონის ხმა ტელეფონში გაისმა ჩურჩულით, თითქმის შეშინებული. როგორც მოსწავლე, რომელიც მასწავლებელს ხვდება ხარვეზისთვის.

ზურგზე ვიჯექი საავადმყოფოს საწოლის კიდეზე. ჩემში ჩაძინებული იყო ჩემი ვაჟი — მხოლოდ სამი დღეში. მისი წვრილი ხელი ჩემი თითით იყო ჩაჭიდებული.და ჩემს შიგნით… ყველაფერი გაჩერდა.— ანტონ… — ვთქვი ნელა. — გაიმეორე. სად არიან ჩემი ნივთები? და ვინ არის ზუსტად ალინა?

ცდილობდი ხმა დამეკონტროლებინა, მაგრამ ყურებში სისხლი მუგუგუნებდა.— ნივთები ქურთუკებშია დერეფანში. დედამ ცვლიდა საკეტს. მიაჩნია, რომ რადგან „არ მოერგე ცოლის როლს“, შენთვის ამ ბინაში ადგილი არ არის. და ალინა… უბრალოდ სახლის საქმეებს ეხმარება.

ამ დროისთვის. გაიგე, ირა. დედას სურს ჩემი ბედნიერება. ამბობს, რომ ბავშვის გამო არ უნდა გავიფუჭო ცხოვრება „შეუფერებელ ქალთან“.დავხუჭე თვალები.— ანუ… — ვიჩურჩულე — შენი დედამ დედა შენი შვილის სამ დღეში გარეთ გამოაგდო?

სიჩუმე.— და შენ იქ დგახარ… და ალინა აწყობს ჩემს უჯრაში თავისი საცვლებს?— ასე ნუ ამბობ… ალინა ძალიან წესრიგიანია. უკვე შეცვალა ფარდები. შენს „სკანდინავიურ“ ფარდებს დედამ თქვა, რომ შთანთქმის ნაგავი იყო.შიგნით რაღაც დამბზარდა.

— ირა, ახლა ნუ რეკავ. დედა გამალებულია. ჩვენ გადავწყვეტთ, როდის მიიღებ დანარჩენ ნივთებს.ტელეფონი გათიშდა.მე ეკრანს მივჩერებოდი დიდხანს.ტკივილს ვერ ვგრძნობდი.ვგრძნობდი სხვა რაღაცას.რაღაც ძველს. პრიმიტიულს. დაცვით ინსტინქტს.

და მაშინ გავაცნობიერე ისტორიის ირონია.„ოჯახის მფარველი“, ჩემი სიდედრი — თამარა ვიქტოროვნა — ორი წლის განმავლობაში ქორწინებაში არასდროს შესულა ბინაზე დოკუმენტების შესამოწმებლად.ის სრულიად დარწმუნებული იყო,

რომ რადგან მისი ვაჟი იყო „სახლის მამაკაცი“, ბინა უფალი უფლის ნებით მიეკუთვნებოდა.არ იცოდა.არ იცოდა, რომ ჩემი პაპა — სტეპან არკადიევსკი, სამართლის პოლკოვნიკი და კაცი, რომელიც კანონებთან ხუმრობა არ იცოდა — მაჩუქა ქორწინების საჩუქრად ბინა… ვერც ერთ გალანტურ მონაწილეობით.

ტელეფონი ავიღე.— პაპა… ბოდიში დროისთვის. მცირე სცენარი შეცვალა. თამარა ვიქტოროვნა გადაწყვიტა, რომ მე ზედმეტია. ნივთები დერეფანშია… და სახლში ბინაა „ნორმალური გოგონა“. ალინა.სიჩუმე ტელეფონის მეორე მხარეს.

— ირა… ბავშვის გვერდით ხარ?— დიახ.— რამდენ ხანში გამოდიხართ?— ორი საათი.— მოიცადე შესასვლელთან. მოვალ ვოლგასთან ერთად. და მოიტანე პასპორტი.პაპა ოდნავ გაჩერდა.— დღეს ისტორიული სამართალი აღვადგინოთ.

პაპა ზუსტად დროზე მოვიდა.სრულყოფილად გადაბმული პერანგი. მკაცრი მზერა. და ერთი ფოლდერი, სავსე დოკუმენტებით.უფრო წმინდა ვიდრე ბიბლია.როდესაც სახლში მივედით… ვნახეთ ისინი.ჩემი ქურთუკები.

შავი ნაგვის ჩანთები.დაკერებული უხეშად და დერეფანში დაყრილი. ერთი უკვე გაწყვეტილი იყო, და შიგნიდან ჩანდა ჩემი საყვარელი საქეშმირო სვიტერი.პაპამ ნახა სურათი.კბილები შეკრა.ზარის ზარი დააჭირა.გადაწყვეტილი.

— ვინ არის ახლა? ანტონმა ვთქვი — არავინ არ უნდა შემოსულიყო!კარები გაიღო.თამარა ვიქტოროვნა იდგა ჩვენს წინ… ჩემი აბრეშუმის ხალათით.მის უკან ანტონი.და ერთი ფერადუღრედიანი გოგონა, პირსახოცით — ალინა — რომელიც წიგნებს იცლიდა მტვერს.

— საღამო მშვიდობისა, — თქვა პაპამ მშვიდად. — მე ვარ სტეპან არკადიევსკი. ამ ბინის მფლობელი.სიდედრი გაშეშდა.— რომელი ბინის? ეს ანტონისაა! აქ რეგისტრირებულია!— რეგისტრაცია იძლევა გამოყენების უფლებას, არა საკუთრებას.

პაპამ ფოლდერი გახსნა.— მფლობელი მე ვარ. ჩემი შვილიშვილი აქვს უვადო საცხოვრებელი უფლება.შემდეგ ირგვლივ შეხედა.— თქვენ… ვინ ხართ?— მე დედა ვარ! — ღრიალა სიდედრი. — მე ვგრძნობ, ვინ ცხოვრობს აქ!

— ალინა, — მშვიდად თქვა პაპამ გოგონას გადახედვით, — გაქვთ სამი წუთი გასასვლელად.სიჩუმე.— წინააღმდეგ შემთხვევაში უკანონო შეღწევის ბრალდებით მოგმართავენ.სიდედრი პანიკაში დაიწყო ალიას ნივთების შეგროვება.

ალინა… გაქრა სამ წუთში.ფეხის ხმების გარეშე.ერთ თვეში… ბინა ისევ ჩემი იყო.ფარდები ისევ ჩემს ფანჯრებზე გადაკრულია.ჩემი წიგნები ბიბლიოთეკაში.ბინა სუნავდა ბავშვის პუდრით და تازად მოხარშული ყავით.

ანტონი ზოგჯერ რეკავს.მეტად ხშირად ამბობს, რომ aliment-ს ვერ გადაიხდის, რადგან დედამისი… მაღალ წნევაზეა.არ ვპასუხობ.პაპას ადვოკატი სხვებს აყალიბებს.პაპა თითქმის ყოველდღე მოდის.ძიძის ვაჟს ხელს უჭერს და უზის… სამოქალაქო კოდექსს ზღაპრების ნაცვლად.

ერთ დღეს მკითხა:— იცი, რატომ წავიდა ალინა ასე სწრაფად?— რატომ?გაეღიმა.— იმიტომ, რომ ჭკვიანი ქალები არ აშენებენ ბედნიერებას სხვისი ჩანთების გარეშემო.გავუღიმე.ცხოვრება საინტერესო რეჟისორია.

ზოგჯერ გვაყენებს საშინელ სცენარებში… მხოლოდ იმისთვის, რომ გავიგოთ, ვინ არის ჩვენი ისტორიების მთავარი გმირი.და ვინ… უბრალოდ გამვლელი მტვერსასრუტით.