ყოველდღე საზღვარზე ჩნდებოდა მოხუცი ქალი ძველი ველოსიპედით. მის კალათაში ყოველთვის ედო ქვიშით სავსე ტომარა — საზღვრის მცველები დიდხანს ვერ ხვდებოდნენ, რატომ სჭირდებოდა მას ამდენი ქვიშა, სანამ ერთ დღეს მოულოდნელი საიდუმლო არ გამოაშკარავდა.

ყოველ დღე, კონტროლის ბარიერის გახსნამდე ცოტა ხნით ადრე, იგივე მოხუცი ქალი ჩნდებოდა თავისი ძველით ძველ ველოსიპედით. ველოსიპედი თითქმის დაზიანებული იყო — დახრილი მართვა, ძარღვიანი პედლები და აცვეთილი მუხრუჭები — და წინ,

კალათში, ყოველთვის ერთი ჩანთა იყო სავსე ქვიშით. ყურადღებით შეკრული, მძიმე ჩანთა, თითქოს საიდუმლო ინახებოდა მის შიგნით.თავდაპირველად, სასაზღვრო მცველები მას ყურადღებას არ აქცევდნენ. „მეორე უცნაური სული,“ ბუტბუტებდნენ ისინი, „გადაუვლას.“

მაგრამ როდესაც მოხუცი ყოველდღე ერთი და იგივე ჩანთით გამოჩნდა, კითხვისმოყვარეობა გაიზარდა.— ნახეთ, ისევ ქვიშით… თქვა ერთმა მცველმა.— რა შეიძლება მიაქვს მოხუც ქალს? უპასუხა მეორემ.

თუმცა, ისინი მაინც ამოწმებდნენ ჩანთას. ხსნიდნენ, ქვეშ ქონდათ ქვიშა, იღებდნენ და ეძებდნენ საიდუმლო სარწყავ ადგილებს. არაფერი. მხოლოდ ჩვეულებრივი, ნაცრისფერი ქვიშა. რამოდენიმე კვირის შემდეგ, ადმინისტრაცია დაინტერესდა.

— გამოგზავნეთ ნიმუშები ანალიზისთვის, ბრძანა უფროსმა. არავინ იცოდა, რა შეიძლება დამალულიყო ასეთი უბრალო ქვიშის მიღმა.მოხუცი მშვიდად ელოდა, სკამზე მსხდომი, არ აჩვენებდა ნერვიულობას.

— ბებია, რატომ გჭირდებათ ეს მთელი ქვიშა? ჰკითხა ახალგაზრდა მცველმა.— ეს მჭირდება, შვილო, უპასუხა მან, მხრებზე აწევით და საიდუმლოებით სავსე ღიმილით. — მის გარეშე ვერ გავძლებ.ანალიზის შედეგები მალე მოვიდა: სუფთა ქვიშა,

არანაირი დაბინძურება, არანაირი ძვირფასი მეტალი, არაფერი აკრძალული. ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ქვიშა.თუმცა, მოხუცი აგრძელებდა. იგივე რუტინა, იგივე ქვიშა, იგივე მოთმინება. მცველები დაიწყეს ბუტბუტი:

„იქნებ გვატყუებს?“ და „ან იქნებ რაღაცა ისეთი გვაქვს, რაც ვერ ვხედავთ?“წლები გადიოდა. ახალმოსულები გამოცდილები გახდნენ, ძველები კი წამოიღეს, მაგრამ მოხუცი აგრძელებდა საზღვრის გადაკვეთს ველოსიპედით და თავის ჩანთით. მისალმებდნენ,

ხუმრობდნენ, ბუზღუნებდნენ, მაგრამ ყოველთვის აძლევდნენ საშუალებას გადაევლო.სანამ კი, ერთ დღეს, აღარ გამოჩნდა. ერთი დღე, ორი, ერთი კვირა… ცხოვრება საზღვარზე ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელდა, და მოხუცი თანდათან გახდა მხოლოდ მოგონება.

გადიოდა მრავალი წელი. ყოფილი სასაზღვრო მცველი, უკვე პენსიაზე, მშვიდ ქუჩაზე სეირნობდა პატარა ქალაქში. მოულოდნელად, გაჩერდა. ნაცნობი სილუეტი გაჩნდა მის წინ: გამხდარი, მოხრილი მოხუცი, რომელიც თავისი ძველი ველოსიპედით დგავდა გვერდით.

— ბებია… გახმო, ვერ ენდობოდა თვალებს.მან აწია თვალები, ცოტა უყურა მას, შემდეგ კი გაიღიმა. — ოჰ, შვილო… დაბერდი.შეჩერდნენ ცოტა ხნით. ბოლოს, ის ვეღარ მოითმინა.
— მითხარით… ვიცი, მთელი ეს ხანი რაღაცას ატარებდით.

მრავალი ჯერ გამოგვიგზავნეთ ქვიშა ანალიზისთვის… რა იყო ჩანთაში?ბებია ნაზად გაიღიმა და ველოსიპედის საჭე შეჰხო.— ყველაფერი გადაამოწმე, თქვა მშვიდად. — ყველაფერი, გარდა ყველაზე მნიშვნელოვანის.

— გარდა რასა? იკითხა იგი დაბნეული.— გარდა ველოსიპედის, უპასუხა მან. — სწორედ ის ვატარებდი.ყოფილი მცველი გაშეშდა, შემდეგ კი დაიწყო სიცილი, თავის თავზე შეშფოთებით თავს ქნევდა.— ასე ყოფილა… მთელი ეს წლები…

— პრობლემა არაა, უთხრა ბებამ ნაზად. — თქვენ სამართლიანად გააკეთეთ თქვენი საქმე. ზოგჯერ იმდენად ღრმად ვიხედავთ, რომ ვიწყებთ უარყოფას იმისა, რაც თვალწინ გვაქვს.გაიღიმა, დაემშვიდობა და გზა განაგრძო, ძველ ველოსიპედს მიწევდა, თითქოს საუკუნის საიდუმლო ატარებდა.