ავარიის შემდეგ მეგონა, რომ ყველაზე რთული ნაწილი ხელახლა სიარულის სწავლა იქნებოდა.ვცდებოდი.ყველაზე რთული იყო იმის აღმოჩენა, რა ფასად აფასებდა ჩემი ქმარი ჩემს მოვლას.35 წლის ვარ. ავარიამდე ჩვენი ცხოვრების მთავარი საყრდენი მე ვიყავი.
მე ვიხდიდი ანგარიშების უმეტესობას.ვმართავდი დოკუმენტებს, შეხვედრებს, ბიუჯეტს.ვკერძავდი. ვალაგებდი. ვგეგმავდი. ვაწყობდი ყველაფერს.როცა რაიმე სტრესული სიტუაცია ჩნდებოდა, ის იღიმოდა და ამბობდა:— „ამას შენ მიხედავ, საყვარელო? ასეთ საქმეებში საშინელი ვარ.“
როცა უნდოდა სამსახურის დატოვება, რომ „თავი მოეყარა აზრებისთვის“, მე ვხსნიდი ცხრილებს, ვთვლიდი ყველაფერს და დამატებით საათებსაც ვმუშაობდი. მას ვამშვიდებდი. არასოდეს დამითვლია, ვინ რას აკეთებდა.ათი წელი ერთად ვიყავით. მჯეროდა, რომ ქორწინება პარტნიორობაა.
ვფიქრობდი, ბოლოს ყველაფერი ბალანსდება.მეგონა, ჩვენი ურთიერთობა მყარი იყო.მერე ავარია მოხდა.ერთი წამით მწვანე შუქზე მივდიოდი. შემდეგი რაც მახსოვს — საავადმყოფოს ჭერს ვუყურებდი.გადავრჩი. მაგრამ ფეხებმა აღარ იმუშავა.
ექიმებმა თქვეს, რომ დაზიანება მუდმივი არ იყო. თუმცა იმდენად სერიოზული იყო, რომ რამდენიმე თვე ეტლი დამჭირდებოდა.— „ექვსიდან ცხრა თვემდე ფიზიკური თერაპია დაგჭირდებათ,“ მითხრეს.— „თავიდან თითქმის ყველაფერში დახმარება დაგჭირდებათ.“
ეს მძულდა.ყოველთვის მე ვეხმარებოდი სხვებს. არასოდეს ვიყავი ის, ვისაც დახმარება სჭირდებოდა.მაინც ვეუბნებოდი საკუთარ თავს, რომ ეს უბრალოდ ჩვენი რთული პერიოდი იყო. მძიმე დრო ადამიანებს აახლოებს. ასე მქონდა ნანახი.პარტნიორობას ველოდი.
მის ნაცვლად — მოლაპარაკება მივიღე.სახლში დაბრუნებიდან დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ, ჩემი ქმარი საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა იმ გამომეტყველებით, რომლითაც ადამიანები საუბარს იწყებენ, როცა ჰგონიათ, რომ ძალიან გონივრულ რამეს ამბობენ.
— „რეალისტები უნდა ვიყოთ,“ თქვა მან.გული ჩამივარდა.— „რაზე?“— „ბევრი მოვლა დაგჭირდება,“ განაგრძო. „მთელი დღე. ყოველდღე. და მე არ მოვაწერე ხელი იმას, რომ მედდა ვყოფილიყავი.“— „შენ ხელი მოაწერე იმას, რომ ჩემი ქმარი ყოფილიყავი,“ მშვიდად ვუთხარი.
— „ეს სხვაა,“ მიპასუხა. „ეს ფაქტობრივად სრულ განაკვეთზე სამუშაოა.“შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა წინადადება, რომელსაც ვერასოდეს დავივიწყებ:— „თუ გინდა, რომ დავრჩე და მოგხედო, მინდა, რომ ამისთვის გადამიხადო.“თავიდან გამეცინა. მეგონა, ხუმრობდა.
არ ხუმრობდა.— „კვირაში ათასი,“ დაამატა. „ჩათვალე, თითქოს მომვლელს ქირაობ.“საწოლიდან დამოუკიდებლად ვერ ვდგებოდი. ეტლში გადასვლაც კი დახმარების გარეშე არ შემეძლო.დავთანხმდი.ყოველ პარასკევს ჩემი დანაზოგიდან 1000 დოლარს ვურიცხავდი.
ყოველ პარასკევს ის ამოწმებდა ტელეფონს, თავს მიქნევდა და ამბობდა:— „მადლობა. დღეს რა გჭირდება?“ამ ფულის სანაცვლოდ მინიმუმს ვიღებდი.საჭმელს სიტყვების გარეშე მიდებდნენ წინ.შხაპის დროს უკმაყოფილო ამოსუნთქვები.საათობით მარტო დარჩენა, როცა ის გარეთ გადიოდა.
დარეკვაზე უპასუხოდ დატოვებული ზარები, როცა წყალი მჭირდებოდა.და ის სულ ტელეფონში იყო.იღიმოდა. ეკრანს მალავდა.ერთ დილას, როცა შხაპში იყო, მისმა ტელეფონმა დაიზუზუნა.შეტყობინების წინასწარი ნახვა ეწერა:
ჯენა: „იმ ღამემ საოცარი იყო. ვეღარ ვითმენ, როდის გნახავ.“ჯენა ჩემი მეგობარი იყო.შეტყობინებები გავხსენი.იქ იყო ხუმრობები იმაზე, რომ „კოჭლის ძიძა“ იყო.ჩემი გადარიცხვების სქრინები.კომენტარები: „სულ ცოტა, ჩვენი პაემნებისთვის მაინც იხდის.“
მათი ფოტოები. ღიმილი. შეხება. კოცნა.მე ჩემს ქმარს ფულს ვუხდიდი, რომ ჩემზე ეზრუნა.ის ამ ფულით მღალატობდა.რაღაც ჩემში არ გატყდა.გამაგრდა.იმავე დღეს ჩემს დას დავურეკე.რამდენიმე დღეში უკვე გვქონდა შენახული სქრინები, დაბეჭდილი ფოტოები და დაქირავებული ადვოკატი.
და ყოველ პარასკევს მაინც ვუხდიდი.უფრო თბილი გავხდი. უფრო მადლიერი.— „რა კარგი ქმარი ხარ,“ ვუთხარი ერთ საღამოს.დაიჯერა.ბოლო პარასკევს ვუთხარი, რომ მისთვის ბონუსი მქონდა.საჩუქრის ყუთი მივეცი.შიგნით იყო განქორწინების საბუთები. მათი ფოტოები. შეტყობინებების ასლები.
სახე გაუფითრდა.— „ყველაფრის შემდეგ, რაც შენთვის გავაკეთე?“ იყვირა.— „შენ ფული აიღე იმისთვის, რომ ჩემი ქმარი ყოფილიყავი,“ ვუთხარი.მუხლებზე დაეცა. უცებ შეშინებული და სასოწარკვეთილი.— „უფასოდ ვიზამ! შევძლებთ ყველაფრის გამოსწორებას!“
ხელები გამოვიწიე.— „ავარიას გადავრჩი,“ ვუთხარი. „ამასაც გადავრჩები.“შემდეგ ზარის ღილაკს დავაჭირე.ოთახში ჩემი და შემოვიდა ყუთებით.— „ეს შენი ბოლო ხელფასია,“ ვუთხარი.იმავე დღეს წავიდა.ჩემი და ჩემთან გადმოვიდა.
ის მზრუნველობით მიყურებდა, სულელური ხუმრობებით და გვიან ღამით ფილმებით, როცა ვერ ვიძინებდი.ერთი თეთრიც არ მოუთხოვია.პირველად როცა ფიზიოთერაპიაზე დავდექი, მან იტირა.პირველად როცა ხელჯოხით მისაღებში გავიარე, ორივემ ვიტირეთ.
და ამ ნაბიჯებს შორის, ერთი მნიშვნელოვანი რამ გავაცნობიერე:ნამდვილი სიყვარული ანგარიშს არ გიწერს.თუ ვინმე მხოლოდ მაშინ რჩება, როცა შენ მარტივი, სასიამოვნო და „მომგებიანი“ ხარ…მას არასოდეს უყვარდი.მას მხოლოდ სარგებელი უყვარდა.
