მარნიკა ჭიქაში შლაგებით — ახალი, გამკაცრებული ვერსია, რესტორნის უზარმაზარი პანორამული ფანჯრიდან საღამოს ქალაქის შუქები ისე იჭიმებოდა, როგორც გაფანტული გამითბარი კოჭები: ცხელად, უყურადღებოდ, უსინდისოდ. მარნიკა სკამზე იჯდა და ხელებით სვამდა ლინენის ჭურჭლის კუთხეს.
ადრე მოვიდა. უნდოდა მომზადება. შვიდი წელი ქორწინებაში არა მხოლოდ ვახშამი იყო — ეს სისტემა იყო, კონსტრუქცია, ერთად აშენებული სამყარო.მისი წარმოდგენა ასე იყო.— გსურთ რაიმე, სანამ ქმარს ელით? — ფრთხილად ჰკითხა მიმტანმა.
— წყალი. ბევრი ყინულით.მარნიკამ თვალები შესასვლელიდან არ წაიღო.პიოტრი ცნობილი იყო პუნქტუალურობით. ადვოკატი იყო, ქალაქში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი. სვაცური საათი უკეთია, რადგან მოსწონდა შეგრძნება, რომ დრო მისკენ მუშაობდა.
დღეს დრო კი დაგვიანდა.კარები მოულოდნელად გაიღო.პიოტრი შევიდა.მას მარტო არ მოსულა.მკლავი ახალგაზრდა გოგოს ტანზე ედო — მფლობელურად, ბუნებრივად, თითქოს ყოველთვის იქ უნდა ყოფილიყო. გოგო იცინოდა. პიოტრი, ისიც.
ნაზი, ელეგანტური სიცილი ახლა მკვეთრი, უცნაური, უცხო იყო.მარნიკა გაიყინა.ფსიქოლოგი იყო. ერთი შეხედვით საკმარისი იყო: სხეულის პოზა, მანძილი, თვალის კონტაქტი, მოძრაობები. ეს შეცდომის საშუალებას არ იძლეოდა.ეს ურთიერთობა იყო.
და არა მისი.ქმარი გვერდით გაეარა, არ ამჩნევდა. დეკორატიული მცენარეები დამალავდა. VIP-სექციაში დაჯდნენ.მარნიკას რაღაც გამოჩნდა.პირველად არ დადგა ტკივილი. არ იყო ცრემლები.იყო გაღიზიანება.გაფართოებული. ცივი. ზუსტი.
არ აპირებდა სცენას. საჯარო სკანდალი პიოტრისთვის საჩუქარი იქნებოდა: „ისტერიული ცოლი“. არა. მარნიკამ წამოდგა, მინის წყალი მაგიდაზე დატოვა და ღამის ქუჩაში გავიდა. შურისძიება არ არის გრძნობა — გაიფიქრა.შურისძიება ოპერაციაა.
ბინა წყნარი იყო. ფართო, ელეგანტური, სრულყოფილი. ყოველი დეტალი მისი შრომის ნაყოფი იყო: წლების სწავლა, პრაქტიკა, ღამის საათები, მოთმინება.პიოტრი მუდამ ამბობდა, რომ კარიერაში იხარჯებოდა.რეალურად მარნიკა აფინანსებდა მათ ცხოვრებას.
ორ საათში ჩაკეტა საკეტი.პიოტრი შევიდა. უცხო პარფიუმის სუნი იდგა.— რატომ ჯდები სიბნელეში? და რატომ არ იყავი რესტორნაში? გეპატიჟე.— იქ ვიყავი.ჩუმი.პიოტრი გაჩერდა. მერე მხრები აიჩეჩა.— მაშინ მარტივი იქნება. რამდენიმე კვირით გადასახლებულხარ. მჭირდება ბინა.
მარნიკამ განათება აანთო.— წითელ კაბიან გოგოს სჭირდება ადგილი?პიოტრი გაიღიმა.— ნუ დრამატიზებ. ფსიქოლოგი ხარ. შუახნის კრიზისი, მამაკაცური ბუნება, ეგეთი რაღაც.— წადი.— მარნიკა… იურიდიკულად ეს ბინა ჩემი სახელზეა. გახსოვს მშობლების საჩუქარი? შენი ფული ოფიციალურად აქ არ არის.
მარნიკა ნელ-ნელა წამოდგა.— როგორი კეთილია. მე გადავიხადე, შენ კი იღებ?— ზუსტად. ადვოკატი ვარ. შენ ხელი მოაწერე, რასაც მივეცი.შეიძლება პაუზა.მერე მარნიკის ხმა აფეთქდა.— გგონია, ვიტირებ?!ლეპტოპი კუთხეში ჩაარტყა.— ათი წლის შრომაა ამ ბინაში! ეს ჩემი სახლი!
გაბრაზება კონტროლს არ კარგავდა.იგი მართული იყო.პიოტრი უკან დაიხია. ამას არ იყო მიჩვეული. ლოგიკის ადამიანი იყო. ქაოსი აშინებდა.— ფსიქოპატი ხარ! — წამოიძახა და გავარდა.კარები ჩაკეტა.ჩუმი.მარნიკა მაშინვე შეწყვიტა ყვირილს.
სეიფთან მივიდა.გაბრაზება კარგი საწვავია.მაგრამ მართვა გონებით უნდა.შემდეგი კვირები მარნიკა კამათში არ ჩაერთო.მუშაობდა. დოკუმენტებს აგროვებდა. საბანკო ანგარიშები, გადარიცხვები, კონტრაქტები. იპოვა „კრეატიული“ გზებიც, რომლითაც პიოტრი კომპანიას საკუთარი სარგებლისთვის იყენებდა.
ამასობაში მამაკაცი უფრო თავდაჯერებული გახდა. ახალგაზრდა მოყვერთან ერთად გამოჩნდა ღონისძიებებზე, წრეში წარუდგინა.ფიქრებდა, რომ მოიგო.მოდით მანამდე, სანამ არ მოვიდა იუბილე ბანკეტის დღე.დეკორირებული დარბაზი სავსე იყო. თანამშრომლები, პარტნიორები, ხელმძღვანელები.
პიოტრი მარტო იდგა, როცა კომპანიის ხელმძღვანელი სცენაზე ავიდა.— ჩვენთვის პატიოსნება და გამჭვირვალობა ძირითადი ღირებულებებია, — დაიწყო მან. — ამიტომ დღეს თანამშრომელი უნდა გავყოთ.კარები გაიღო.
მარნიკა შევიდა.შავი კაბით. მშვიდად. ჩუმად.ხელმძღვანელი განაგრძობდა:— პიოტრი არკაგიევიჩი. შიდა ინფორმაციის პირადი მიზნებისთვის გამოყენება, ფიქტიური კონსტრუქციები, ქონების დამალვა. ეთიკის კოდექსის მძიმე დარღვევა.
ჩუმი.— პარტნიორობის სტატუსი დაუყოვნებლივ გაუქმებულია.პიოტრი მარნიკისკენ გადატრიალდა.— შენ მომწყვიტე.მარნიკა ახლოს მივიდა.— არა. შენ მაშინ დააზიანე თავი, როცა გეგონა, რომ მე მხოლოდ ავეჯი ვიყავი შენს ცხოვრებაში.გაიხარა და გასვლა დაიწყო.
თავი გადახრილი, მისი კაბლუკების ხმაური დარბაზში ირეკლავდა.ღამით რაკვორტზე იჯდა.ტელეფონი ჩხაკუნით აცემა:„იგი საგადახდო გადარიცხვა დასრულდა.“ბინა მისი გახდა.მარნიკა ღრმად ჩაისუნთქა.მკერდში სიჩუმე იყო.მაგრამ არა წაგების.
თავისუფლების.მეორე დღეს ახალი დღე იწყება.და იმ დღეს სიცრუე აღარ იქნება.შიში აღარ იქნება.პიოტრი აღარ იქნება.მხოლოდ ის.და მისი ცხოვრება.
