მძიმე პლასტიკური ფაილის ხმაც მაგიდაზე უფრო ხმამაღალი იყო, ვიდრე კრისტალის ჭიქების კარნახი. მე კი უბრალოდ ვდებდი შემწვარი თევზს მაგიდის შუა ნაწილში; მცირე დაქირავებულ სამზარეულოში სურნელი იფრქვეოდა ლიმონის, როზმარინის და ცოტაოდენი დაწვის ყველის.
კონდიციონერი უძლური იყო ღუმელის სითბოს წინააღმდეგ, ხოლო ნესტიანი თმის კონდაკი მისწვდებოდა ლოყაზე. მე ჩემს ოცმატე-მესამედ დაბადების დღეს ვზეიმობდით ოჯახის გარშემო, მაგრამ უკვე ვგრძნობდი, რომ ეს წრე ცხელ ჯოჯოხეთად იქცეოდა.
მაგიდასთან იჯდა უახლოესი ოჯახი. იგორი, ჩემი ქმარი, რომელიც უდიდესი კომერციული ქსელის კომერციული დირექტორია, ცივი მზერით გვაკვირდებოდა. მის დედამთილს, ნინა ვასილევნას, სრულიად სუფთა კოსტუმი ეცვა, ხოლო თმის სტილი შეუდარებელი იყო,
აღჭურვილი სუპერიორობით. ჩემი რძალი, ჟანა, მუდმივად ტელეფონში იყო, თითქოს თითოეულ მომენტს აღრიცხავდა, ხოლო მამამთილი, მიხაილ პეტროვიჩი, ჩუმად ღეჭავდა სალათის ფურცელს, თითქმის უხილავად, მაგრამ მისი ყოველი მოძრაობით შფოთვა აისახებოდა.
შვიდი წელი ქორწინებაში. მე სახლში ვმუშაობდი კულინარიის სფეროში, ღამეები ვათავისუფლებდი ტორტებს, შაქრის სუნით სუნთქავდა, ყოველ დაზოგილ ფულს ჩვენს ქედროვოს სახლში ვდებო. იგორი აკონტროლებდა მუშებს მშენებლობაზე,
მე კი ვოცნებობდი საერთო მომავალზე, რომელიც მეჩვენებოდა მტკიცე და უსაფრთხო.იგორი ნელ-ნელა გადასწია სკამი, თევზს არ შეეხო, და ზედმიწევნით, თითქოს მთავარ კლიენტთან მოლაპარაკებას აწარმოებდა, მაგიდაზე რამდენიმე გაბრტყელებული ქაღალდი გადმოაგდო. ისინი ჩემს ნაპირს ნაჭერზე დაეცნენ.
— „გილოცავ დაბადების დღეს!“ — გაიღიმა და ქაღალდები განზრახ გაყიდა, როგორც განქორწინების განაცხადი.ნინა ვასილევნა კმაყოფილებით შეკუმშა ტუჩები, ჟანა ბოლოსაც გამოიხედა ეკრანიდან, სიცილის ირონიით სახეზე. მათ ესმით, რომ მთელი ოჯახი აქ იყო ჩემი დამცირების დასალაშქრებლად.
— არ მიყვარს დროის გაფლანგვა — განაგრძო იგორმა, ხელები ჯიბეში ჩაწყობილი. — გაქვს ანჟელიკა. ქედროვოს სახლიც სრულიად მზად არის. ჩემი ყოველწლიური ბონუსები შევიტანე, ყველაფერი გადაუხადე. ჩაალაგე შენი მიქსერები და იპოვე იაფი ბინა.
სამზარეულოში ჩუმი დაძაბულობა სუფევდა. კედლის საათის მონოტონური ტკიცინი იყო ერთადერთი ხმა. იგორის ოჯახი ელოდა დრამატულ მომენტს. ელოდნენ, რომ ვიტირებდი, ვევედრებოდი, რომ არ დაენგრია „ოჯახი“.მაგრამ მე არ ვიტირე. არ ვშიშობდი.
მომავლის შიშს უცაბედად უხილავი ზამბარა აფეთქდა ჩემში. მოულოდნელად, ხმამაღალი, კაშკაშა სიცილი გამოიწვია ჩემგან.— სრულიად შეშლილი ხარ? — ცხვირი შეკრა ჟანამ, ზიზღსა და გაკვირვებას შორის. — ქუჩაში მიგაყენებენ, და შენ ბედნიერი ხარ?
იგორის სახე დეფორმირდა. მისი ლამაზი, დრამატული განშორების სცენა ნაღმებად დაიშალა.— შეწყვიტე ეს ცირკი, დაშა. შეინარჩუნე ღირსება — უყვირა.მაგრამ მე უბრალოდ ავდექი, მივედი ნინა ვასილევნასთან და მშვიდად შევხედე თვალებში.
— გახსოვთ, როცა ჩვენი ქორწილიდან ხუთი დღით ადრე საჯაროდ ჩხუბობდით, რომ მექანიკური გოგო ვარ, რომელიც მხოლოდ ახალგაზრდა, წარმატებული შვილის მილიონების გამო სჭირდება? — ხმა ნათელი, ნელი, ყოველი სიტყვა მძიმე. — და გვაიძულეს გვეწერა ქორწინების ხელშეკრულება.
დედამთილი დაბნეული გახედა, ხელი ჰაერში გაიყინა.— რასთან გვაქვს საქმე? — დაიჩურჩულა. — მე ვიცავდი იგორის ქონებას!— სრულიად სამართლიანია — დავეთანხმე. — მაგრამ ქედროვოს ნაკვეთი, სადაც სახლი დგას, ჩემი პირადი საკუთრებაა.
ქორწინების ხელშეკრულების მიხედვით, ყველაფერი რაც იქ არის, ჩემი საკუთრებაა. საძირკველიდან სახურვამდე. მათ შორის იატაკის გათბობა, დუბის პარკეტი და ჯაკუზი, რომელიც ანჟელიკასთვის შეუკვეთეთ.ნინა ვასილევნას ვერცხლის ჩანგალი კარნახით დაეცა მაგიდაზე. სახე აწითლდა, ხმა hisტერია.
— ეს ყაჩაღობაა! — დაიღრიალა. — ჩემი შვილმა გადაუხადა სესხი!— მხოლოდ თავის სახელზე აიღო — ვუმშვენიერე ნაზად. — ნებაყოფლობით, და ხელშეკრულება ნათელია: კომპენსაცია არ იძლევა. დღეს მოჰქონდი განქორწინების განაცხადს, იგორ. უკან დაბრუნება არ არსებობს.
მე გავედი დერეფანში ჩანთით, ხოლო იგორი მომაკრავდა კარს. თავის თავში აღარ იყო სიმწარეს ნარჩენები. თვალები დაბნეული, მხრები მოხრილი.— დაშა, მოიცადე! — ჩურჩულებდა. — ძალიან კატეგორიული ვიყავი, მართლა. ანჟელიკა… ეს სისულელეა…
— წავიდე, იგორ. სესხები არ ელიან. ამ მომენტიდან კიდევ ექვსი წლის განმავლობაში ჩემი სახლი შენი პასუხისმგებლობაა — მშვიდად ვუთხარი.სამი თვის შემდეგ ჩვენ განვქორწინდით. ანჟელიკა დატოვა იგორი იმ ღამეს, როდესაც გაიგო, რომ სოფლური ცხოვრება არ ჰქონდა,
არამედ ქირავნულ ბინაში მოუწევდა. მე კი გადავედი ქედროვოში, სადაც ნათელ, ფართო სამზარეულოში პროფესიონალური კულინარიული სახელოსნო გავაკეთე. ფანჯრიდან ფიჭვნარი ჩანდა, ყოველთვის მადლობას ვუხდიდი ჩემი ყოფილი დედამთილის უძრავ ქონებას:
ის მომცა ჩემი ყველაზე ძვირფასი დაბადებისდღის საჩუქარი, როცა აიძულა ქორწინების ხელშეკრულება.
