ყვითელი PAZ ავტობუსი ხველებით გამოუშვა ქარხნული შავი კვამლის სქელი ღრუბელი და, არც ერთ კარს არ ახდენს, ნელა გაიარა გაჩერების გვერდით. ვერამ ცოტახნით შეხედა მას, შემდეგ ძალაგამოცლილი ჩააძრო ხელი. საყიდლების ჩანთა — შიგ მხოლოდ ერთი პაკეტი მაკარონი, პაკეტი რძე და ერთი პური — ღრმად გაჭრიდა მის მხარს.
ქარი ქარხნული უბნის ცარიელ ქუჩებში ჩაეფლო. ბეტონის, ირწყვილი ღობეების და შორეული საწარმოების შენობებს შორის, ჰაერი სხვა ნებისმიერ ადგილთან შედარებით უფრო ცივი ჩანდა ქალაქში.
— დედა… ცივა — ნიკაპით ჩურჩულებდა ექვსი წლის ტიმოშა.ბიჭის კბილები ერთმანეთს ურტყამდა. ორი წლის წინ შეძენილი ქურთუკი ახლა მოკლე იყო ყალყებზე. მისი მაჯები წითელი და ჩალურჯებული იყო სიცივისგან.
ვერა დადგა მის წინ და სცადა თხელი ქსოვილი ქვემოთ ჩაეწია.— გაძლე, ჩემო პატარა. შემდეგი ავტობუსი მალე მოვა.— ვერკა?ხმა ჩუმი სიჩუმეში მწვავედ დაჭრილიყო.ვერა დაბნეული დარჩა. ნელ-ნელა დადგა ფეხზე.
მის გვერდით იდგა მაღალი, ძლიერი მამაკაცი მძიმე კრამულით ხელში. ნაცრისფერი мустაში, სერიოზული მზერა, რომელიც ადრე დამნაშავეებს აღიარებაზე აბრუნებდა. ჰაერში მსუბუქი თამბაქოს სუნი იფრქვეოდა.
მისი მამა.ოთხი თვეა, რაც არ საუბრობდნენ. ვერამ არ დაურეკა. არ უნდოდა, რომ ის ინერვიულებდა. ტელეფონში ყოველთვის ამბობდა: „ყველაფერი კარგადაა, უბრალოდ ბევრი საქმე მაქვს.“
— მამა… გამარჯობა.ვიქტორ პავლოვიჩი არ უპასუხა. დააკვირდა მას — აცვიათ ბოტები, ფერმკრთალი სახე, შიშველი შვილიშვილი. შემდეგ ცარიელ გზას გახედა.— სად არის RAV4? — ჩურჩულით ჰკითხა. — იმიტომ ვიყიდე, რომ ბავშვი თბილად მიგეყვანა. სად არის მანქანა?
— სერვისში… გადაცემათა ყუთის პრობლემა — თქვა ვერამ, მიწას რომ იყურებოდა.მამამ უბრალოდ დაუკრა თავი.— შენი მეზობელი თქვა, რომ ერთი თვის წინ დაინახა გაყიდვაში. შიგ შედი. ახლა.
ჯიპში თბილი იყო. ტიმოშა მაშინვე გამოიძინა უკანა სავარძელზე. ვერას ხელში საწვავის სადგურის ქაღალდის ჭიქა ჟღერს.— ილაპარაკე — თქვა მამამ, გზას რომ აკვირდებოდა. — და ნუ იტყუები. მე 30 წლის განმავლობაში დეტექტივი ვიყავი.
ვერა აღარ შეიკავა თავი.მას უყვებოდა კრიპტოპირამიდის შესახებ, რომელშიც ბორისი დედის რჩევით გადაიხადა. დაკარგული დანაზოგები. „სერიოზული ადამიანების“ მიმართ დავალიანება.
შემდეგ დედამთილის ვიზიტი.მაგიდაზე დადებული ვიდეო.ჩანაწერში ვერა ყვიროდა ტიმოშასთან, რადგან მან გრაფიკით დაფარა tapeti — ჩვეულებრივი სცენა. მაგრამ ის ისე იყო მონტაჟირებული, თითქოს ბავშვზე ძალადობდეს.
— მათ თქვეს… რომ მათი კოზინი ბავშვთა სამსახურში მუშაობს… და თუ ბორისის დავალიანების გადახდაში არ დავეხმარები, საქმეს დაიწყებენ. მათ ფალსიფიცირებული დოკუმენტებიც აქვთ…
მან მანქანა ნახევარ ფასად გაყიდა.დავალიანება გადაიხადეს.მაგრამ ორი დღის წინ კვლავ მოვიდნენ.— ახლა მათ გჭირდებათ ბინა. ბებიის… ერთადერთი, რაც ჩემს სახელზეა.— და ბორისი? — ჰკითხა მამამ.
— თქვა: „დედა უკეთ იცის.“ვიქტორ პავლოვიჩმა ჩუმად ამოიღო ძველი ტელეფონი.— სტეპანიჩ? დახმარება მჭირდება. შანტაჟი. ყალბი დოკუმენტები. დიახ… ჯერ მხოლოდ დავაშინებთ.შემდეგ შეხედა თავის ქალიშვილს.
— ხვალ დაურეკავ დედამთილს. დაეთანხმები. დანიშნე შეხვედრა ნოტარიუსთან.— მამა… მეშინია.— ახლა კი, მაგრამ მალე ისინი იქნებიან.შემდეგი სამი დღე ნისლში გავიდა.ბორისი მხიარული იყო, გეგმებს აწყობდა.
— ბინა კარგი ინვესტიციაა — თქვა. — გავყიდით, გავხარჯავთ. თავს აღვადგენ. შემდეგ სახლში ვიქნებით.ვერა ჩუმად იყო. თითოეულ სიტყვაში მხოლოდ მხეცობას ისმოდა.„მისი“ ნოტარიუსი ნახევრად მორკინებულ კაბინეტში, სარდაფში, მიიღებდა მათ.
დედამთილი უქმდებოდა სამოსში, ხელებში ოქროს ბეჭდებით.— საჩუქრის ხელშეკრულება ქმრის სახელზე — თქვა ნოტარიუსმა სწრაფად. — აქ მოაწერე ხელი.ვერას ხელი ცახცახებდა.— ვიდეო ნამდვილად წაიშლება? — ჰკითხა მან.
— ოჰ, გადით! — გაიქნია დედამთილმა. — უბრალოდ მოაწერე ხელი!ვერა აწია კალამი.კარებმა მოულოდნელად გაიღო.მოსასვლელში იდგა ვიქტორ პავლოვიჩი. უკან ორი პოლიციელი სამოსში.
გვერდით ნაცრისფერი, სამოქალაქო ტანსაცმელში მამაკაცი, რომლის მზერა ყველაფერს ამბობდა.— კარგი დღე — თქვა მამამ მშვიდად. — აქ შანტაჟი მიმდინარეობს.დედამთილი დამბლა.— ეს პირადი საქმეა!
— მაშინ პოლიციასაც შეგიძლიათ უთხრათ. თქვენი ნათესავი, რომელიც „ბავშვთა სამსახურში მუშაობს“, უკვე დაკითხვაზეა.ნოტარიუსი წამოდგა, მაგრამ მამამ უკან დააწვინა სკამზე.— თქვენი ნებართვაც საფრთხეშია.ბორისი კუთხეში, მწვანე, იჯდა.
— ჩვენ არ გვინდოდა…— შენ შენი ოჯახი გაყიდე — თქვა ვიქტორ პავლოვიჩმა ჩუმად.შემდეგ დედამთილს მიმართა.— ორი გზა გაქვს. დაწყდება პროცესი. ან აღიარებ, რომ მანქანის ფული დაიტანე სესხად, გადაიხდი სამ დღეში და გაქრები ჩემი ქალიშვილის ცხოვრებიდან.
— დავთანხმდები… — ჩურჩულით თქვა ქალმა.ერთ თვეში ვერა განქორწინდა.ის ფულს უკან მიიღო.ის იყიდა ბინძური, მაგრამ სანდო მანქანა.ერთადერთი კვირა ის მამას ბაღში ისხდნენ. კვამლი ავიდოდა გილისგან, ტიმოშა კითხულობდა ძაღლთან.
— მამა… მადლობა. მეგონა, ყველაფერს მარტო უნდა მოვაგვარებდი.მამა ატრიალებდა ხორცს.— სულელი გოგო. ოჯახი არ არის ის, ვინც ითხოვს და ემუქრება. ოჯახი არის ის, ვინც იცავს.მან გადაულოცა მას საუკეთესო ნაჭერი.
— და გაიხსენე: სანამ ვცხოვრობ, შენს საზიანოს არავინ მოგაქცევს.ვერა დაეღიმა.ჰაერი სუფთა იყო, ხორცი ცხელი, ბავშვი უკან ხითხითებდა.და ახლა მან ბოლომდე იცოდა:ძალაუფლება არ ნიშნავს ყველაფრის მარტო ტარებას.ძალაუფლება ნიშნავს არასოდეს დაგეშოს, რომ ვინმემ წაგართვას შენი ცხოვრება.
