დენისი სამზარეულოს კართან გამოჩნდა, გზად ქამარს იკრავდა. კედლის საათს სწრაფად გახედა და უკმაყოფილოდ დააწკაპუნა ენით, თითქოს ამითაც კი გამოხატავდა გაღიზიანებას.
— მალე დაასრულე? — თქვა მან და კარის ჩარჩოს მიეყრდნო ხელებგადაჯვარედინებული. — მე ჯერ კიდევ უნდა გამოვიცვალო, შენ კი ერთ პერანგს უკვე ერთი საათია ეჯაჯგურები.
ლიდიამ მაშინვე არ უპასუხა. მშვიდად გამოაძრო უთოს შტეფსელი, ბოლო ჯერ გაასწორა ქსოვილი და პერანგი ფრთხილად საკიდზე ჩამოჰკიდა. მხოლოდ ამის შემდეგ მიუბრუნდა მას.
— მზადაა, — თქვა ჩუმად. — აიღე. მოისინჯე.
დენისმა აიღო, ხელში ატრიალა და ნაკერებს კრიტიკული თვალით დააკვირდა. დიდხანს არ დაუხარჯავს დრო შეცდომის საპოვნელად.
— ისევ არ დაგიკეტავს მანჟეტის ღილაკი. მართლა, ყველაზე მარტივ რაღაცებსაც კი ყოველთვის მე ვასწორებ შენს შემდეგ.
ლიდიამ დაღლილმა ცხვირის ზურგი მოისრისა.
— დენის, დილიდან ფეხზე ვარ, — მშვიდად თქვა მან. — კურიერი მივიღე, ტორტი შევამოწმე, შენი ტანსაცმელი გავაუთოვე, სანამ შენ გეძინა. დღეს მაინც შეგიძლია კრიტიკა შეიკავო?
მან ჩაიცინა. არა თბილად — დამცინავად, თითქოს ზრდასრული ბავშვს ელაპარაკებოდა.
— ოჰ, ნუ თამაშობ მსხვერპლს. ჩემი მეგობრები საერთოდ ვერ ხვდებიან, რატომ უნდა გაგყვე ცოლად. შენში არ არის არც ცეცხლი, არც ენერგია. შენ უბრალოდ კომფორტული ადამიანი ხარ. არაფერი პირადი,
უბრალოდ ფაქტია. მაგრამ გაქვს სამოთახიანი ბინა კარგ უბანში და ხელმძღვანელი პოზიცია. კარგად ამზადებ, გადასახადებს იხდი. იდეალური ფონი სერიოზული ბიზნესის მქონე კაცისთვის.
სიტყვები ჰაერში მძიმედ ჩამოეკიდა.
უთო ჯერ კიდევ თბილი იყო მის ხელში, მაგრამ ლიდიაში ყველაფერი გაცივდა. ორი წელი თვალწინ ჩაუვარდა — დაპირებები, გაუთავებელი „პროექტები“, მისი იმედი, ფული, რომელსაც მუდმივად ის ხარჯავდა.
— რა თქვი? — ჩუმად იკითხა მან.
— სიმართლე. ნუ იქცევი ისე, თითქოს არ იცი, — მხრები აიჩეჩა დენისმა და უკვე საძინებლისკენ შებრუნდა. — იჩქარე, სტუმრები მოდიან. ჩემი მშობლები უკვე გზაში არიან.
მან ვერ წარმოიდგინა, რომ იმ წამს ყველაფერი დასრულდა.
ლიდიამ არ იტირა. არ უყვირია. უბრალოდ ქურთუკი მოიცვა, ფეხსაცმელი ჩაიცვა, ჩანთა აიღო და გავიდა. კარის ჩაკეტვის ხმა მკვეთრად გაისმა, მაგრამ დენისი არ გამოყოლებია.
გარეთ სველი, ცივი ჰაერი სახეში მოხვდა. ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს პირველად სუნთქავდა თავისუფლად. ტელეფონი ავტომატურად გააღო.
საბანკო აპლიკაცია.
ორი სწრაფი მოძრაობა.
ყველა თავისი დანაზოგი საკუთარ ანგარიშზე დააბრუნა.
შემდეგ ბარათი დაბლოკა.
ის ბარათი, რომლითაც დენისი ყოველდღე სარგებლობდა.
ამის შემდეგ დას ურეკა.
— ჟანა, ყურადღებით მომისმინე, — მტკიცედ თქვა ლიდიამ. — ყველაფერი გააუქმე.
— რა? უკვე ყველა იქ არის!
— მე მას არ ვთხოვდები.
სიჩუმე.
— დარწმუნებული ხარ?
— ახლა კი.
შემდეგი გაჩერება ნოტარიუსი იყო. ოფისში თითქმის სირბილით შევიდა.
— დაუყოვნებლივ უნდა გავაუქმო მინდობილობა, — თქვა სუნთქვაშეკრულმა.
ხანში შესულმა კაცმა სათვალის ზემოდან შეხედა და თავი დაუქნია.
— ვინც ასე სწრაფად ბრუნდება, ჩვეულებრივ უკვე ყველაფერს ხვდება, — მშვიდად თქვა მან. — სწორად იქცევი.
რამდენიმე წუთში დენისს ყველა იურიდიული უფლება ჩამოერთვა მის საქმეებზე.
ტელეფონი გაუჩერებლად რეკავდა.
„სად ხარ?!“
„სტუმრები გველოდებიან!“
„რატომ არ მუშაობს ბარათი?!“
ლიდიას ოდნავ გაეღიმა.
როცა სახლში დაბრუნდა, დენისი უკვე იქ იყო. ოთახში დადიოდა, გაწითლებული, გაბრაზებული.
— რა გააკეთე?! — უყვიროდა. — სად არის ფული?!
— იქ, სადაც უნდა იყოს, — მშვიდად უპასუხა მან. — ჩემთან.
— ეგ საერთო იყო!
— არა. ეგ ჩემი ფული იყო.
— ახლავე დააბრუნე ყველაფერი!
— მინდობილობაც გავაუქმე.
მისი სახე გაფითრდა.
— შენ მე გამანადგურე!
— არა, — მშვიდად თქვა ლიდიამ. — მე შეგაჩერე.
ზარი გაისმა. კართან ჟანა იდგა, უკან კი ხელოსანი.
— საკეტის შეცვლაზე მოვედით, — თქვა მან.
დენისმა საბოლოოდ გაიაზრა სიტუაცია.
ოცი წუთში უკვე ჩანთებით იდგა კართან.
— ინანებ, — ჩურჩულით თქვა. — ვინ შეგითანსხლებს საერთოდ?
ლიდიამ მშვიდად შეხედა.
— მე თვითონ.
კარი დაიხურა.
ორი თვის შემდეგ პირველი თოვლი ჩამოვიდა. ლიდია ფანჯარასთან იჯდა ჩაის ჭიქით ხელში. ბინა მშვიდი იყო, სუფთა და საბოლოოდ მისი.
სამსახურში დაწინაურდა. საღამოობით კერამიკაზე დადიოდა — რაღაცაზე, რასაც დენისი ოდესღაც „უაზრო დროის კარგვას“ ეძახდა.
ის მხოლოდ შორეული მოგონება გახდა.
ლიდია ფანჯრიდან თოვლს უყურებდა.
ახლა იცოდა: ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება ის კი არ არის, რომ გაუძლო.
არამედ ის, რომ დროულად წახვიდე.
და როცა მიდიხარ, ყველაფერს კი არ კარგავ.
საკუთარ თავს იბრუნებ.
