დროის სიმშვიდე ეკლესიაში თითქოს სამუდამოდ ჩარჩა, მაგრამ ჩემი გული, ლუსია ერერა, სასაფლაოზე წასული ორ პატარა არსებაზე — მატეოსა და დანიელზე — ისევ იწვოდა.
პატარა თეთრი სამკუთხედი ყუთები ალტარის წინ იდგა, წარმოუდგენლად პატარა, თითქოს ჩემი გონება ვეღარ აღიქვავდა მათ რეალობას.
სამი კვირის წინ მათი მოძრაობა ჩემს სხეულში გრძნობდა, ახლა კი მხოლოდ აუტანელი სიცარიელე იყო იქ, სადაც სიცოცხლე ჯერ კიდევ სუნთქავდა.
ჩემს გვერდით ალვარო იდგა, ჩაკეტილი და ცივი, თვალები თითქოს სრულიად ცარიელი. მე კი ვერ ვშველოდი საკუთარ ემოციებს — ყოველი გრძნობა მკვეთრად და დაუნდობლად ჭრიდა გულს.
დაიმტვრა ეს სიცივე, როცა ვიგრძენი ნაცნობი სუნთქვა ყურში — კარმენი, ჩემი სიძე, მეჩურჩულებოდა ცივი სისასტიკით:— ღმერთმა წაიყვანა ისინი, იმიტომ, რომ შენ ისეთი დედა ხარ.
გონებაში რაღაც დაიმსხვრა. ჩემი ცრემლები თავისთავად იპოვეს გზას და ავღანხდი:— გთხოვ… დღეს სულ ცოტა ხნით მაინც ჩუმად იყავი.
ეკლესია სიჩუმით გაჟღენთა. კარმენი მიუახლოვდა და უცებ ხელით შემარტყა; ჩემი შუბლი ერთ-ერთ პატარა ყუთს დაეჯახა. ტკივილი აფეთქდა, მსოფლიო კი ტრიალებდა.
მხოლოდ ის არ მესმოდა, რატომ უყურებდა ალვარო, ცივი და უცნაური, თითქოს ვერ სჯეროდა იმის, რასაც ხედავდა.მოთმინების ბოლო მომენტი მოვიდა, როცა ეკლესიის ბოლოში იზაბელი, ალვაროს უფროსი და-ძმა, წამოდგა:
— საკმარისია!სიტყვები ავტორიტეტით გაისმა. იზაბელმა სწრაფად მიაღწია ჩვენამდე, დერეფანში ფერი დაკარგული ჰქონდა, თვალები სიბრაზით სავსე. მან კარმენი დააყენა ადგილას:
— დედა, უკვე გადადგი ზღვარი, საიდანაც უკან დაბრუნება შეუძლებელია.კარმენმა უპასუხა, მაგრამ იზაბელმა ხელი მაღლა ასწია და ჩუმად ტელეფონი ამოიღო. ეკლესიაში მისი ჩაწერილი ხმა გაისმა:
semanas–ის წინ, როცა ორსულობის დისკომფორტი მქონდა, კარმენი მარწმუნებდა, რომ “გადაჭარბებული ვიყავი”, ნებივრობას არ საჭიროებდა და სულიერი ძალის გამოჩენა მეკუთვნოდა.
ისევე როგორც მაშინ, როცა სამუშაოს ვაკეთებდი მძიმე საგნებთან, სამედიცინო გაფრთხილებებს უგულებელყოფდით, რადგან ის მოითხოვდა.
— ესეც მესიჯებია, — განაგრძო იზაბელმა, — სადაც კარმენმა საავადმყოფოში წასვლა დამაბრკოლა იმ ღამეს, როცა სისხლი დაიწყო.დარბაზში შოკის ტალღა გაიჭრა. ალვარო კანკალით მოიჭრა, თავის მოჭერა დაიწყო.
კარმენმა ფერი დაკარგა, მაგრამ უარყოფას ცდილობდა.მღვდელმა ჩარევა მოახდინა, სიმშვიდე მოითხოვა, და რამდენიმე ადამიანი დამეხმარა.
მეორე ქალი ახლაც ძლიერი ხმა ვერ ქონდა, მაგრამ ვიგრძენი — ბოლოს ვინმე ჩემთან ერთად დგას.ალვარო ჩემკენ დაიხარა, ჩურჩულით:
— მაპატიე… არ ვიცოდი, რას აკეთებდა სინამდვილეში.მაგრამ ზიანი უკვე მოხდა. არა მხოლოდ ჩემი შვილები დავკარგე, არამედ ჩემი რჩეული ადამიანის ნდობაც.
კარმენი ეკლესიიდან გააძევეს, დედობრივი სურათი სრულად ჩამოიშალა. საავადმყოფოში, გავიგე, რომ ეს ფუნერალი მხოლოდ დასასრული არ იყო — ეს სიმართლის დასაწყისი იყო.
რამდენიმე თვე გავიდა. შუბლი შეხორცდა, მაგრამ უხილავი ჭრილობები კიდევ დიდხანს მაწუხებდა. იზაბელის დახმარებით, კარმენის წინააღმდეგ საჩივარი დავაყენე.
ალვაროსთან თერაპია ვცადეთ, მაგრამ გზა ძალიან გრძელია. ბოლოს განვაცხადეთ დაშორება — ხმაურის გარეშე, მხოლოდ სევდით სავსე სიჩუმე.
მე ახალი ქალაქის ძიებაში გავემგზავრე, სამსახური აღვადგინე, ახალი ცხოვრება დავიწყე. ყოველი დაბადების დღეს ორი სანთელი ვანთებ ჩემს შვილებს, სიყვარულით, ბრალეულობის გარეშე.
კარმენი დასაჯეს ძალადობისა და ფსიქოლოგიური უგულებელყოფისთვის. სინანული არასდროს გამოხატა, მაგრამ ჩემთვის ეს აღარ იყო მნიშვნელოვანი.
მივხვდი — ზოგი ადამიანი არასდროს იცვლება, ჩემი შინაგანი სიმშვიდე კი უპირატესია.ახლა, როცა ვყიდი ჩემს ისტორიას, არა მოწყენისთვის, არამედ იმისთვის,
რომ ყველამ გაიგოს: ძალადობა — თუნდაც ოჯახის ფორმით — ვერ არის ტოლერანტული. ტკივილი სასტიკობას ვერ ამართლებს, და სიჩუმე მხოლოდ აგრესორს იცავს.
ამ კითხვით გიტოვებ: შენ რას იზამდი ჩემს ადგილას? გამოხატავდი სიმართლეს ხმამაღლა თუ ისევ ჩუმად დარჩებოდი?თუ გსურს,
შეგიძლია შენი აზრი გააზიარო — შესაძლოა, სხვებს დაეხმაროს საკუთარი ხმა იპოვონ და არასდროს ჩუმად აღარ დარჩნენ.
