ინდაური სამზარეულოს მაგიდაზე იდო, როგორც ოცკილოგრამიანი ძეგლი ჩემი დაღლილობისა.
ის ბრწყინავდა იმ სოუსის ქვეშ, რომელიც თავიდანვე თავად მოვამზადე — ბურბონი, ნეკერჩხლის სიროფი, ფორთოხლის ცედრა. მისი სურნელი უნდა ყოფილიყო სითბოსა და ოჯახის დღესასწაულის სიმბოლო.
ჩემთვის კი ეს სურნელი მონობას ჰგავდა. კოჭები დამისივდა, თითქოს გრეიფრუტები მქონდა ფეხებზე. ორსულობის მეშვიდე თვეში ვიყავი და ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ვიღაცამ ჟანგიანი ლურსმანი ჩამარჭო წელში. დილის ხუთიდან ფეხზე ვიდექი.
ვჭრიდი. ვწვავდი. ვრეცხავდი. ვაპრიალებდი.და მაინც, არასდროს იყო საკმარისი.„ანა!“სილვიას ხმა სამზარეულოში დანასავით გაიჭრა.ჩემი სიდედრი არ ლაპარაკობდა.ის ყვიროდა.„სად არის მოცვის სოუსი? დავითის თეფში მშრალია!“
ხელები დასვრილ წინსაფარზე მოვიწმინდე.„მოვდივარ, სილვია. მაცივარშია.“როცა სასადილო ოთახში შევედი, ყველაფერი თითქოს ძვირადღირებული ჟურნალის გვერდიდან იყო ამოღებული: ბროლის ჭიქები, ვერცხლის დანაჩანგალი, სანთლების შუქი და ბუხარში მბჟუტავი ცეცხლი.
დავითი — ჩემი ქმარი — მაგიდის თავში იჯდა და იცინოდა მის კოლეგა მარკთან ერთად. მუქი კოსტიუმი იდეალურად ერგო, წარმატების განსახიერებას ჰგავდა.ის იყო ზუსტად ის კაცი, ვინც მეგონა სამი წლის წინ შევირთე — მომხიბვლელი, ამბიციური, დაპირებით სავსე, რომ დამიცავდა.
მაგრამ მან არც კი ამომხედა, როცა სოუსი დავუდგი.„ბოლოს და ბოლოს,“ ჩაიფრუტუნა სილვიამ.მას მჭიდრო წითელი ხავერდის კაბა ეცვა, თითქოს დროის მოტყუებას ცდილობდა.ინდაურს ჩანგალი ჩაარჭო.
„მშრალია, ანა. ყოველ ოცდაათ წუთში გადაასხი, როგორც გითხარი?“„კი, სილვია,“ ჩუმად ვუპასუხე.მან ხელი გაიქნია.„მაშინ არასწორად გააკეთე. წადი, გრავი მოიტანე. იქნებ მაინც გადაარჩინოს ვახშამი.“
დავითი ღვინოს ატრიალებდა — ძვირადღირებულ ბორდოს, რომელიც ერთი საათის წინ თავად დავაყენე.„დავით…“ ფრთხილად ვთქვი. „ზურგი ძალიან მტკივა. შეიძლება ცოტა ხნით დავჯდე? ბავშვი ძლიერ მირტყამს…“
მისი სიცილი შეწყდა.მან ცივი გაღიზიანებით შემომხედა.„ანა, ნუ დრამატიზებ. მარკი ჰენდერსონის საქმეზე გვიყვება. ნუ გვაწყვეტინებ.“მარკმა უხერხულად გაიცინა.„ჰორმონებია, ხომ? ქალები…“
თვალებში ცრემლი ჩამიდგა.სამზარეულოსკენ დავბრუნდი.აქ არავინ იცოდა, ვინ ვიყავი სინამდვილეშიმე უილიამ თორნის ქალიშვილი ვიყავი. ვაშინგტონში ბალებზე დავდიოდი, უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეებთან ჭადრაკს ვთამაშობდი.
მაგრამ დავითმა არ იცოდა.სილვიამ არ იცოდა.როცა დავითს შევხვდი, მე მეამბოხე ვიყავი. მინდოდა მამაჩემის მძიმე სახელისგან გაქცევა. მინდოდა ვყვარებოდი როგორც ადამიანი, არა როგორც გვარი.
ამიტომ მოვიტყუე.ვუთხარი, მამაჩემი უბრალოდ პენსიაზე გასული მოხელე იყო ფლორიდაში.ვიფიქრე, ნამდვილი სიყვარული ვიპოვე.მაგრამ სინამდვილეში ვიპოვე კაცი, რომელსაც ჩემი სისუსტე უყვარდა, რადგან ეს მას ძალაუფლებას აძლევდა.
როცა გრავი დავბრუნე, ფეხები მიკანკალებდა.დავითის გვერდით ცარიელი სკამი იდგა — გაწყობილი, მაგრამ არასდროს ჩემთვის.მე ვეღარ მოვითმინე.წინ წავედი და სკამი გამოვწიე.ხის ხმა იატაკზე მთელ ოთახს გააჩუმა.
სილვიამ ნელა ასწია თავი.„რას აკეთებ?“სკამის საზურგეს ჩავეჭიდე.„დაჯდომა მინდა. მხოლოდ ერთი წუთით. რომ ვჭამო.“სილვია წამოხტა და მაგიდაზე ხელი დაარტყა, რომ ვერცხლი აკანკალდა.
„მსახურები ოჯახთან არ სხდებიან.“გავიყინე.„მე მისი ცოლი ვარ,“ ხმით ვთქვი. „თქვენს შვილიშვილს ვატარებ.“მან თხელი, სასტიკი ღიმილი მოიფინა.„შენ უსარგებლო გოგო ხარ, რომელსაც ინდაურიც კი ვერ გამოუვიდა.
შენ სამზარეულოში დადგები და იქ შეჭამ, როცა ჩვენ დავასრულებთ. ასეა ჩემს სახლში. იცოდე შენი ადგილი.“დავითს შევხედე.ჩემს ქმარს.ჩემი ბავშვის მამას.„დავით…?“მან ღვინო მოსვა, თვალიც არ ამომხედა.
„დედაჩემს დაუჯერე, ანა,“ ცივად თქვა. „ნუ გააკეთებ სცენას მარკის წინ. დაბრუნდი სამზარეულოში.“უცებ მკვეთრმა ტკივილმა მუცელი დამიჭრა.ამოვიხრიე, ხელი მუცელზე დავიდე.„დავით… რაღაც არ არის კარგად…“
„წადი!“ იყვირა სილვიამ.მე შევბრუნდი.დავიბარბაცე.სამყარო გადაიხარა.მეცადე წასვლა.მართლა.მაგრამ ტკივილი ისე მიტრიალებდა შიგნით, თითქოს გავარვარებული რკინა იყო.სამზარეულოს კუნძულთან გავჩერდი და გრანიტს ჩავეჭიდე, რომ არ დავცემულიყავი.
სილვია უკან მომყვებოდა, სახეზე სიძულვილი ეწერა.„გითხარი, წასულიყავი!“„ვერ… ვერ შემიძლია…“ ამოვთქვი. „სილვია… გთხოვთ… ექიმი გამოიძახეთ.“ის ახლოს მოვიდა.შემდეგ ხელები მკერდზე დამარტყა.
და მიბიძგა.არა მსუბუქად.სასტიკად.დასივებული ფეხები ფილებზე გამიცურდა.უკან გადავვარდი.წელი გრანიტის მკვეთრ კუთხეს დაეჯახა.კრაკ!თავი იატაკზე დავარტყი.ერთ წამს მხოლოდ შოკი იყო.
შემდეგ ტკივილი.არა ზურგში.მუცელში.ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს რაღაც გამისკდა.სითბო ფეხებს შორის გამიფანტა.დავიხედე.კაშკაშა წითელი გუბე სწრაფად იზრდებოდა სილვიას თეთრ ფილებზე.
„ბავშვი…“ ჩავიჩურჩულე.საშინელებამ სუნთქვა დამიხშო.დავითი შემოვარდა, მარკი უკან.„რა მოხდა?“სილვიამ მაშინვე მოიტყუა.„დაცურდა. მოუხერხებელია. ნახეთ, როგორ მისვრის სისხლს ჩემს იატაკზე!“
დავითი სისხლს შეჰყურებდა.არ დაიჩოქა.არ გამოიძახა დახმარება.უბრალოდ შუბლი შეიკრა.„ღმერთო, ანა… არაფერს აკეთებ დრამის გარეშე?“მარკი გაფითრდა.„დავით… ეს ძალიან ბევრია. უნდა დავრეკოთ 112-ში.“
„არა!“ დაიყვირა დავითმა. „მეზობლები ილაპარაკებენ. პარტნიორი უნდა გავხდე. სკანდალი არ მჭირდება.“მან ქვემოდან შემომხედა.„ადექი. გაასუფთავე. მერე წავიდეთ სასწრაფოში, თუ ისევ სისხლდენა გექნება.“
„ბავშვს ვკარგავ…“ ვტიროდი. „სასწრაფო გამოიძახე!“„ვთქვი, ადექი!“იმ წამს მივხვდი.მას არ ადარდებდა.არც მე.არც ჩვენი შვილი.მას მხოლოდ თავისი სახე ადარდებდა.თავისი კონტროლი.
მომაკანკალე თითებით წინსაფრის ჯიბეში ჩავყავი ხელი.ტელეფონი.დავითმა ეკრანის შუქი დაინახა.თვალები დაუბნელდა.„მომეცი.“მან ხელიდან გამომგლიჯა.და კედელს ესროლა.ტელეფონი ნამსხვრევებად იქცა.
„არავის დაურეკავ,“ ჩასჩურჩულა. „გაჩუმდები.“ჩემში რაღაც შეიცვალა.თორნების სისხლი გამოფხიზლდა.ცრემლები სისხლიანი ხელით მოვიწმინდე და ავხედე.„შენ კანონები იცი, დავით…“
მან დამცინავად გაიღიმა.„მე ადვოკატი ვარ. მოსამართლეებს ვიცნობ. ვერასდროს გამიმარჯვებ.“სუსტი, სისხლიანი ღიმილი გამიჩნდა.„…მაგრამ არ იცი, ვინ დაწერა ისინი.“მისი წარბები შეიკრა.
„რას ამბობ?“„მომეცი შენი ტელეფონი,“ მშვიდად ვთქვი. „დამირეკე მამას. დინამიკზე.“დავითმა გაიცინა.„შენი მამა? პენსიონერი მოხელე? კარგი.“მან ნომერი აკრიფა.კოდი — 202.ვაშინგტონი.
დავითი გაქვავდა.ზარი მაშინვე აიღეს.ხმა დაიგრგვინა:„დაასახელეთ თავი.“დავითმა ყელი მოიბერტყა.„დავით მილერი… ანას ქმარი…“ტონი შეიცვალა.„მომეცით ჩემი ქალიშვილი.“მე ვიჩურჩულე:
„მამა… მათ მავნეს… სილვიამ მიბიძგა… ვსისხლდენ… ბავშვი…“სიჩუმე.შემდეგ ხმა დაბრუნდა.არა მამის.ღმერთის.„დავით მილერ,“ თქვა ცივად. „ეს არის მთავარი მოსამართლე უილიამ თორნი, ამერიკის უზენაესი სასამართლოდან.“
დავითი გაფითრდა.„შენ ჩემს ქალიშვილს შეეხე. შენ ჩემს შვილიშვილს ავნე.“„ეს შემთხვევით—“„არ გაინძრე,“ თქვა მამაჩემმა. „ფედერალური აგენტები ორ წუთში იქ იქნებიან.“ზარი გაითიშა.
ორი წუთის შემდეგ კარი აფეთქდა.„ფედერალური აგენტები! იატაკზე!“დავითი ყვიროდა.სილვია ხელბორკილებით წაიყვანეს.მე საკაცეზე ამიყვანეს.გარეთ, გაყინულ ღამეში, მამაჩემი ჩემკენ გარბოდა, ცრემლიანი სახით, რომელიც სენატორებსაც აშინებდა.
„ანა,“ მიჩურჩულა და ხელი მომიჭირა. „ახლა უსაფრთხოდ ხარ. მე აქ ვარ.“თვალები დავხუჭე.მე აღარ ვიყავი მსახური.აღარ ვიყავი მსხვერპლი.მე ვიყავი ანა თორნი.და ახლა… მე ვიყავი კანონი.
