ლენა ყოველთვის ფიქრობდა, რომ ძლიერი ნერვები ჰქონდა. რედაქციის ხმაურში გატარებული ათი წელი მას ასწავლიდა: ტელეფონის ზარი არ შიშის მომგვრელია, ჭორები არ აფრთხობს და უცნობი სენდვიჩები არ აშინებს. მაგრამ ერთია ფონური ხმაური, და სრულიად სხვა,
როცა ეს ხმა მოვა შენს სახლში ჩემოდნით და დამაჯერებელი მზერით: „ახლიდან ერთად ვცხოვრობთ.“საღამოს, კირილი თითქოს ფრთხილად მიუახლოვდა, მაგრამ მის ხმაში უკვე ჩანდა კარგად ნაცნობი მკაცრობა, მორიდებულობის ზურგზე დამალული ბრძანება.
— ლენა, გაწყინებს თუ ჩემი დედა ცოტა ხნით დარჩება ჩვენთან? — თქვა რბილად, მაგრამ მის თვალებში უკვე ჩანდა გეგმა: თარიღი, დრო.ლენა ნელ-ნელა აიყენა თვალები ლეპტოპიდან, შეასწორა სათვალე და დაადო ფინჯანი ისე, რომ კატა მაშინვე დივნის ქვეშ გაიქცა.
— რას ნიშნავს „ცოტა ხნით“? — ჰკითხა მშვიდად. — ჩვენ ერთი ოთახი გვაქვს. მე აქ ვმუშაობ. ეს ჩემი სახლი არის. ჩემი. შენს წინ უკვე შევიძინე.— ახლა უკვე იწყება… — კირილმა სახე დაიხარა. — ეს მხოლოდ დროებითია. ის მარტოაა, მისი ძმა ისევ სვამს, წნევა უჯრიდება.
ჩვენ ცხოველები არ ვართ, ლენა. ეს ჩემი დედაა, ბოლოს და ბოლოს.ლენა ღრმად ჩაისუნთქა. გახსენდა, რაც მეგობარმა უთხრა: თუ შენს მიმართ ისე იქცევიან, როგორც ავეჯთან, ნუ გაკვირვდები, თუ მალე კაბებსაც დაგაფენენ.
— ჰკითხე რამდენი ხნითააო „დროებით“? ერთი კვირა? ერთი თვე? ან სანამ მე ფსიქიატრიულში ვხვდებოდე? — თქვა მან და სამზარეულოში წავიდა, კოვზების ხმაურში თავის თვალებს მალავდა.— ნუ გადააჭარბებ — მიედო კირილი. — შენ გითხარი, რომ გინდოდა ოჯახი ახლოს ყოფილიყო.
— ჩემი ოჯახი, კირილ. არა ჩვენი კორპუსის საზოგადოება. მე სახლში ვმუშაობ. და შენი დედა… ბოდიში, მაგრამ ის ქალი არის, რომლის ხმა ქუჩაშიც კი ისმის.— აბა, ყველა დედას კინოწრებით ყვირიან ტელევიზორის წინ. დაიტვირთე ყურსასმენები. სულ ესაა.
ლენა მოატრიალა თავი. მისი თვალები ცივი იყო, ხმა მშვიდი, მაგრამ დაძაბული სიჩუმე ჩამოწვა.— ოდესმე ფიქრობდი, დამაკმაყოფილებს ეს? ყველაფერი აქ — ჩემი არის. ბინა ჩემი არის. მანქანა ჩემი არის. ბებია ფისის სამაგრები, რომლებიც ახალ წელზე დაკარგეს — ჩემი.
და ახლა გადაწყვიტე ჩემი პირადი სივრცე საერთო სივრცედ ექცია?კირილი ხელები გააშვირა.— ლენა, დედა რამდენიმე კვირით დარჩება, წამლებს მიიღებს, კარგად გახდება და წავა. თუ გინდა, ამას წერილობით დავდებთ.— მე მინდა, რომ გაიგო: უცნობი ქალი ჩემს სამზარეულოში არ არის „რამდენიმე კვირა“.
ეს ჩემი საცვლებია, მისი თვალის წინ. ეს ჩემი დოკუმენტებია ფურცელში, სადაც იოდის ძებნაა.კირილი სკამზე დაჯდა, ფანჯარას უყურებდა.— გაძლიერდი. ნერვიულდები. ვერ გიცნობ.ლენა მწარე ღიმილით, ჩუმად.— შენ არასდროს მომიცნობიხარ. შენთვის ყველაფერი კარგად იყო,
როცა ყველაფერი „ჩვენი იყო“. ახლა, როცა „არა“ ვთქვი, უცნაური გავხდი. დამთავრდა კომფორტული ლენა?კირილი წამოდგა, მოსასხამს დასწვდა.— დედა მაინც მოვა. მხოლოდ რომ არ გაკვირვდე. და ნუ ქმნი დრამას.კარი შემოიკეტა. ლენა ფოტოების შუაში დარჩა — ქორწილი, ზღვა,
ზამთარი გირლანდებით. ერთ ჩარჩოს გადახსნა, ფოტოს აიღო და ცხვირზე ზუსტად გაყოფა.შემდეგ დღეს, ლიდია პეტროვნა ისე გადმოვიდა, თითქოს სულ აქ ცხოვრობდა: ორი ჩემოდანი, გაზეთის გროვა, ღიმილი.— ლენაჩკა, შენ ნამდვილად მართალი დიასახლისი ხარ!
სწორედ ისე, როგორც წარმოვიდგენდი: მკაცრი, მაგრამ სამართლიანი. ნუ გაბრაზდები, ჩემი პაპუჩი მოვიტანე — სხვა ადამიანებზე სიარული არ მიყვარს.სკანდალი არ იყო. ჯერ არა.მაგრამ კატა კვლავ დივნის ქვეშ დაიმალა, და ლენა იგრძნო, რომ ჰაერი შეიცვალა. ყველაფერი უცნაური გახდა.
პირველი დღეები პატარა, ჩუმი მოქმედებებით მიდიოდა: კომუნალურები იზრდებოდა, ორი წყვილი სამაგრი დაიკარგა. ლენა კბილებ ჩახლეჩილი იცინოდა. ასე მუშაობს: ჯერ „ჩვენი სახლი“, შემდეგ „არ არის ბინძური“, და ერთი კვირის შემდეგ შენი ნივთები ნაგავშია, შენ კი ნერვიულად ექიმთან.
კირილი გვიან მოდიოდა, დუმილით ჭამდა, ტელეფონს უყურებდა. ლენა ორშაბათს ნელა დაბრუნდა, ხუთ წუთ სიმშვიდესაც აპირებდა.ბინა უცნაური სიჩუმით დახვდა. უცნობი წინდები ფანჯრის რაფაზე და ყუთი: „ლენას სამკაულები“.
— კირილ! — იყვირა. — სახლში ხარ?სიჩუმე.— ლიდია პეტროვნა?— აქ ვარ! — ხმა სააბაზანოდან. — ნუ მოდიხარ, თმას ვღებავ!ლენა ყუთთან მიუახლოვდა, თითქოს ჰაერიც გასაჯაროვებდა. ყუთის ძირში ფულიანი ქაღალდი იყო: „ვერცხლის სამკაულები — 18 000“.
ტელეფონი რეკავდა. კირილი.— ლენა, გამარჯობა. გასაღებები კაუჭზეა. უკვე მანქანაც წაიღეთ.ლენა ჩუმად დარჩა, თვალები ეწვოდა.— კირილ… — მისი ხმა მშვიდი, ცივი იყო. — არ გინდა ბინაც ძმის სახელზე გადაიყვანო?
— ნუ გადააჭარბებ, ლენა. ეს მხოლოდ დროებითია.— დრამას მაშინ ვიქმნი, როცა გავიგებ, ვინ გაყიდა ჩემი სამკაულები. ჩემი პაპისაო.ერთ საათში სცენა იყო: ლიდია პეტროვნა თავსაფრით, კირილი ტელეფონით, ლენა პაპუჩებით.
— საკმარისია! — იყვირა ლენამ. — ჩემი ცხოვრება მირთმევთ!— შენ ხარ შეშლილი! — ყვიროდა ლიდია პეტროვნა. — კონტროლის მანია გაქვს!— ვინაა. ორივე. ახლა. — ლენას მეტალის ხმის ტონი არღვევდა ნებისმიერ დისკუსიას.
ისინი წავიდნენ. ხმაურით, ყვირილით. ლენა ჩამოჯდა იატაკზე და ტიროდა. ჩუმად. მაცივარი სხვაგვარად შრიალებდა.ორშაბათი, წვიმა ფანჯარაზე ურტყამდა. ლენა ძლიერ ყავას აკეთებდა, ავტომატურად დარიჩინს ყრიდა. გარეთ ცხოვრება, შიგნით სიმშვიდე.
ორი თვე გავიდა. ზოგჯერ აკლდა… არა კირილი, არამედ საკუთარი თავი: ძველი, naივ ლენა. ახლა კი სხვა იყო. ძლიერი. გაბრაზებული.საღამოს, ვინღაც დარეკა. კირილი, ვარდით, მარტო.— ლენა… დედა აქ არაა, ჩემი ძმა ციხეშია… — სთხოვა.
ის ჩუმად დარჩა.— ვწუხვარ. ვერ შევძლებ. წადი.კარი დაიხურა. ბინაში მანდარინის და სიჩუმის სუნი იყო. გარეთ ცხოვრება, შიგნით… მშვიდობა.
