ილია ისე შევიდა სამზარეულოში, თითქოს სამყაროში ყველაზე ბუნებრივი რამ იყო, რომ ყველაფერი მისი რიტმით ხდებოდა. გზაში პირსახოცით კისერი მოიწმინდა და უყოყმანოდ სკამის საზურგეზე გადაჰკიდა.
ვერა იმ დროს ძველ ცვილის სუფრაგადაფარებულ მაგიდასთან იდგა და ფიკუსს გადარგავდა. ხელები მიწით ჰქონდა დასვრილი, ჰაერში კი ახალი მიწის სუნი ტრიალებდა.
ის იყო, ქმრისთვის ეთხოვა ფანჯრის გაღება, როცა ილიამ დაიწყო ლაპარაკი.— მისმინე, საქმეა — თქვა მან, თან წყალს პირდაპირ დოქიდან ისხამდა. — რიტას გაუმართლა. კოსტიას სამსახურმა უცებ მოაწყო ხმელთაშუა ზღვის კრუიზი.
ხვალ ღამით მიდიან, ყველაფერი გადახდილია.— მიხარია მათთვის — მშვიდად უპასუხა ვერამ. — დაიმსახურეს.ილია დაჯდა და მარილის საკაზმელს ათამაშებდა თითებში.
— უბრალოდ… ბავშვები. სად წავიყვანოთ არ აქვთ. დედაჩემი ცუდადაა, მეორე ბებია დაკავებულია. მოკლედ… მოვაგვარე.ვერას ხელი წამით ჰაერში გაუშეშდა.— რა მოაგვარე?
— რა და… რომა, ვადიკი და სთიასი. რიტამ თქვა, შენ მიხედავ მათ.ფიკუსის მიწა ჩუმად დაეცა ცვილის სუფრაზე.— რა თქვი? — ვერას ხმა დაბლა იყო, მაგრამ დაძაბული.ილია თითქოს ვერაფერს ამჩნევდა.
— შენ ხომ მაინც შვებულებაში იქნები. ზარიჩნოიეს სახლი ცარიელია. სუფთა ჰაერი, ტყე, სიმშვიდე. ხვალ მოაქვთ მათი ნივთები, კვირას კი წავიყვანთ.ვერამ ნელა მოიწმინდა ხელები.
— სამ ბავშვზე ლაპარაკობ… და მე ეს ახლა პირველად მესმის?— რატომ ართულებ? ოჯახი ვართ.ეს სიტყვა ისე მსუბუქად ითქვა, თითქოს გადაწყვეტილება კი არა, უბრალო დეტალი ყოფილიყო.
ვერამ კი იგრძნო, როგორ დაიძაბა რაღაც შიგნით.სამი ბიჭი… რომა, ვადიკი და სთიასი. სამი პატარა ქარიშხალი. ბოლოს როცა რამდენიმე საათით აქ იყვნენ, დერეფანი გადააბრუნეს,
სარეცხის მანქანა მოხატეს და სანათი გატეხეს. რიტამ მაშინ უბრალოდ ხელი აიქნია: „ბავშვებია, თავისუფალი აღზრდა“.— და შენ გგონია ეს ნორმალურია? — ჰკითხა ვერამ ჩუმად.
— ნუ დრამატიზებ. სახლში იქნები, ისედაც თავისუფალი ხარ. მაინც არ მოიწყენ.ეს უკვე ზედმეტი იყო.ვერა მთელი წელი დიდ არქიტექტურულ პროექტზე მუშაობდა, ზედმეტი საათებით, ნერვებით,
ვადებით. შვებულებას ბებიის ძველ სახლში ისე ელოდა, როგორც წლის ერთადერთ სუნთქვას. სიჩუმე უნდოდა. სიცარიელე. არაფერი.ილია კი აგრძელებდა:
— რიტამ ინსტრუქციებიც გამოგზავნა. სთიასს მცენარეული რძე სჭირდება, ვადიკი ნაჭრიანს არ ჭამს, რომას დილით მათემატიკა უნდა. შენ ხომ დიპლომი გაქვს, გაართმევ თავს.
ვერამ ნელა ჩაიცინა — უფრო უნდობლად, ვიდრე მხიარულად.— ანუ არა მხოლოდ ჩემი სახლი უნდა იქცეს საბავშვო ბაღად, არამედ მე უნდა ვიყო მზარეულიც, ძიძაც და მასწავლებელიც?
— ნუ აკეთებ ყველაფრისგან პრობლემას — ხელი აიქნია ილიამ. — ქალი ხარ, ეს უნდა ჩაეტიოს.ჰაერი გაიყინა.ვერამ წამით თვალები დახუჭა. სიტყვების მიღმა უცებ ყველაფერი გასაგები გახდა:
ეს არ იყო გაუგებრობა. უბრალოდ, მას არავინ ეკითხებოდა.— და რიტა ფულს მოგცემთ საკვებზე, მოვლაზე?— რა სისულელეა… ბავშვებია. ბაღი გაქვს, საჭმელი გაქვს.— ჩემს შვებულებას ვწირავ.
ილია გამკაცრდა.— ვერა, ნუ იქნები წვრილმანი.კამათი უფრო ღრმავდებოდა. ყოველი სიტყვით უფრო ცხადი ხდებოდა: საქმე ბავშვებში არ იყო. საქმე იმაში იყო, რომ ილია თავისთავად მიიჩნევდა,
რომ ვერა ყველაფერს მოაგვარებდა.ვერამ ბოლოს აღარაფერი თქვა. სააბაზანოში შევიდა, ხელები დაიბანა, შემდეგ საძინებელში ავიდა.ილია კმაყოფილად გადაწვა სკამზე. ეგონა, საქმე დასრულდა.
მაგრამ ათ წუთში დერეფანში ჩემოდნის გორების ხმა გაისმა.ვერა კართან იდგა, ჩაცმული.— სად მიდიხარ? — გაოცდა ილია.— ზარიჩნოიეში. შვებულებაში.— და ბავშვები?!ვერამ ნელა ჩამოხსნა გასაღები და მაგიდაზე დადო.
— ეს შენი დაპირება იყო. არა ჩემი.— ამას ვერ გააკეთებ!— შემიძლია.მისი ხმა მშვიდი იყო. ზედმეტად მშვიდი.— თუ მომყვები, პოლიციას გამოვიძახებ.ილია ჯერ იდგა. მერე ყვიროდა. მერე ემუქრებოდა. მაგრამ ვერა უკვე კარს მიღმა იყო.
სამი დღე სიჩუმე.ზარიჩნოიეში ვერა ვერანდაზე იჯდა. ხეები უძრავად იდგნენ, ჰაერი სუფთა იყო, ყავა ცხელი.ტელეფონი ისევ და ისევ რეკავდა.ბოლოს უპასუხა.
— ვერა… გთხოვ… — ილიას ხმა ხრინწიანი იყო. — ვერ ვუძლებ მათ. ავტოფარეხში ჩავიკეტე…— და ბავშვები?— სახლში არიან… მარტო…ხაზში ქაოსის ხმები ისმოდა.ვერა ტყეს გახედა.
— ეს შენ გინდოდა, ილია.სიჩუმე.— ახლა ისწავლე მასთან ცხოვრება.გათიშა.სახლი ისევ დადუმდა.ვერა სკამზე დაბრუნდა, წიგნი გახსნა და პირველად დიდი ხნის შემდეგ მართლა კითხვა დაიწყო.
შვებულება არ დაწყებულა.უბრალოდ, საბოლოოდ დაბრუნდა.
