როდესაც სუნთქვა არ მყოფნიდა და გული ისე მიცემდა, თითქოს მკერდიდან ამოხტომას აპირებდა, სახლში დავბრუნდი იმის შემდეგ, რაც გავიგე, რომ ჩემმა ცოლმა მომატყუა მშობიარობის თარიღთან დაკავშირებით, ჩემს გონებაში მხოლოდ ერთი სურათი არსებობდა.
ვხედავდი საკუთარ თავს, როგორ შევდიოდი საავადმყოფოში, როგორ ვხედავდი მას — გამოფიტულს, მაგრამ ბედნიერს — და როგორ ვიღებდი ბოლოს და ბოლოს ხელში ჩემს ახალშობილ შვილს. ეს სურათი მაძლევდა ძალას სირბილისას, თვითმფრინავის დამთრგუნველ საათებში,
იმ შიშებისა და ფიქრების ქაოსში, რომლებიც ჩემს თავში არ ჩერდებოდა. მეგონა, რომ ლოდინი დასრულდა. არ ვიცოდი, რომ სინამდვილეში სწორედ მაშინ იწყებოდა ნამდვილი ტკივილი. მთელი ცხოვრება მამობა მინდოდა. ეს არ იყო შორეული, აბსტრაქტული ოცნება,
რომელსაც ზოგჯერ გაიხსენებ და მერე ივიწყებ. ეს იყო ღრმად ჩემში ჩამჯდარი მოთხოვნილება, რაღაც, რაც ჩემს არსებას განსაზღვრავდა. როცა ორმოცი წლის გავხდი, უკვე ზედმეტად ბევრჯერ ვიჯექი ჩუმად და ვუსმენდი მეგობრებს, რომლებიც თავიანთ შვილებზე საუბრობდნენ.
ვისმენდი ისტორიებს პირველ სიტყვებზე, პირველ დაცემებზე, პირველ სასკოლო დღეებზე. ვიღიმოდი, ვულოცავდი, მაგრამ შიგნით რაღაც ყოველთვის იკუმშებოდა. საღამოობით, როცა ჩემს ბინაში ვბრუნდებოდი და კარი უკან მიხურავდა, სიჩუმეში ხშირად ვგრძნობდი, როგორ მტკიოდა გულმკერდი.
თითქოს ჩემს სხეულსაც ესმოდა, რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი მაკლდა. შემდეგ ანა გავიცანი. ის არ იყო სრულყოფილი, მაგრამ იყო ნამდვილი, თბილი და გულწრფელი. მის გვერდით პირველად ვიგრძენი, რომ იმედი უბრალოდ ლამაზი სიტყვა არ იყო.
არ გამიბედავს ფრთხილად ყოფნა. მთლიანად შევედი ამ ურთიერთობაში, რადგან მეშინოდა, თუ ამას არ გავაკეთებდი, მსგავსი შანსი აღარასდროს მომეცემოდა. როდესაც ერთ ცივ ოქტომბრის საღამოს ხელი ვთხოვე და მან ცრემლიანი თვალებით დამთანხმდა, მეგონა, რომ სამყარო საბოლოოდ თავის ადგილას დადგა.
როცა მოგვიანებით მითხრა, რომ ორსულად იყო, ჩემს ცრემლებს არ ვმალავდი. იმ წამს ნამდვილად გავაცნობიერე, რამდენ ხანს ველოდი ამ სიტყვებს. შემდეგი თვეები სავსე იყო ოცნებებით, შიშებით, გეგმებით და მოლოდინით.
ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში მის გარშემო და მუცელში მზარდი ბავშვის გარშემო ტრიალებდა. როცა მითხრა, რომ სურდა მშობიარობისას იქ ვყოფილიყავი, ვიგრძენი, რომ ამაზე დიდი საჩუქარი ცხოვრებაში არავის მოუცია ჩემთვის. და მაინც წავედი.
დაგეგმილ თარიღამდე ორი კვირით ადრე — საქმიანი მოგზაურობის გამო. გონება მეუბნებოდა, რომ სამი დღე არაფერს ნიშნავდა, მაგრამ გული წინააღმდეგობას მიწევდა. ანა იღიმოდა, მამშვიდებდა და მპირდებოდა, რომ არაფერს გამოვტოვებდი.
დავუჯერე, რადგან მინდოდა დამეჯერებინა. როცა დედამისმა დამირეკა და სიმართლე მითხრა, რაღაც შიგნით ჩამემსხვრა. ეს არ იყო მხოლოდ შიში — ეს იყო ტყუილის სიმძიმე. რატომ დამალა? რის ეშინოდა ასე ძალიან? ამ კითხვებით სავსე ვიჯექი დაბრუნების გზაზე, სანამ შფოთვა სულ უფრო ღრმად არ შემომეჭრა გულში.
რაც საავადმყოფოს წინ დავინახე, ისეთი იყო, თითქოს უცხო ცხოვრებაში მოვხვდი. ანა კარებიდან გამოვიდა, მის გვერდით კი ახალგაზრდა კაცი იდგა. მის მკლავებში ჩემი შვილი იყო. ის, როგორ ეხვეოდა ანას, შემთხვევითი არ იყო — იყო ახლობელი,
ბუნებრივი, თითქოს ასე უნდა ყოფილიყო. გული გამალებით მიცემდა, ყელი შემეკუმშა. იმ წამს ყველა ჩემი კოშმარი რეალობად იქცა. ანა ჩურჩულით ლაპარაკობდა, თითქოს ხმამაღალი სიტყვა ყველაფერს დაამსხვრევდა. მელაპარაკებოდა საიდუმლოზე, რომლის გამხელაც ვერ გაბედა.
კაცმა რაღაც თქვა, და მის ხმაში არ იყო გამარჯვება — მხოლოდ დაღლილობა და ტკივილი. როცა გავიგე, რომ ის მისი ძმა იყო, შვება არ მიგრძვნია. მხოლოდ დაბნეულობა. რატომ არასდროს მითხრა მასზე? რატომ იყო ასე მნიშვნელოვანი მისი დამალვა? პასუხი ნელა მოვიდა,
ცრემლებს შორის. გაწყვეტილი და-ძმური კავშირი, დაგვიანებული შერიგება, უკურნებელი ავადმყოფობა. ადამიანი, რომელსაც არასდროს ეყოლებოდა საკუთარი შვილი და რომელსაც დრო თითქმის აღარ დარჩა. ანა არ იყო ბოროტი. ის სასოწარკვეთილი იყო.
უნდოდა ძმისთვის ერთი ბოლო წამი ეჩუქებინა — მოგონება, რომელიც თან გაჰყვებოდა. როცა ჩემი შვილი ბოლოს და ბოლოს ჩემს მკლავებში აღმოჩნდა, ყველაფერი დანარჩენი გაქრა. ბრაზი, იმედგაცრუება, ტკივილი — ისინი ისევ არსებობდნენ, მაგრამ ფერმკრთალდნენ იმ გრძნობის წინაშე,
რომელიც მაშინ დამეუფლა. პატარა სიმძიმე, სითბო, ის მყიფე სიცოცხლე, რომელმაც ერთდროულად დაუცველი და უსაზღვროდ ძლიერი გამხადა. ვიცოდი, რომ ამ წუთიდან აღარაფერი იქნებოდა ძველებურად. არ იყო მარტივი მეთქვა, რომ ეს ყველაფერი არასწორი იყო,
რომ სიყვარული ვერ გაამართლებს ტყუილს. მაგრამ ისიც ვიცოდი, რომ სიძულვილს ვერ ვიგრძნობდი. მხოლოდ ერთი რამ ვითხოვე — რომ ამიერიდან საიდუმლოები აღარ ყოფილიყო, რადგან ოჯახი ნახევარ სიმართლეზე ვერ იარსებებს. ჩვენ იქ ვიდექით, საავადმყოფოს წინ,
ცრემლებით, ტკივილით და ჩემს მკლავებში მოქცეული ახალი სიცოცხლით, და მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი შორს იყო სრულყოფილისგან, იმ წამს მივხვდი, რომ ოჯახი ნამდვილს მაშინ ხდება, როცა ყველაზე მძიმე სიმართლეების შემდეგაც ერთმანეთის არჩევას ახერხებს.
