ყოველთვის უკვე გვიან იყო, საათი ცხრა-სამი წუთს უახლოვდებოდა, მე კი კვლავ ჩემს ანგარიშზე ვიყავი გამოკრული, როგორც მეომარი окопში. ვადები ჩემსკენ, თითქოს დაუღალავი ველური ძაღლების ჯარი, მიმდევდნენ, და მე ვგრძნობდი,
რომ ყოველი დაუგეგმავი მოძრაობა შეიძლება კატასტროფისკენ კიდევ ერთი ნაბიჯი გამხდარიყო. გარემოში ისეთი დაძაბულობა ტრიალებდა, ხელმძღვანელობა ხშირად მომზირალი იყო ჩემს მხარზე, ნიღბავდა წარბებს და ნერვულად მბზინავ ტუჩებს იკვნეტდა, და მე ვიცოდი,
რომ თუ ახლა გავალ, ვერ მოვასწრებ ყველა ვალდებულების შესრულებას დროულად. ჩანთა დოკუმენტებით სავსე, ლეპტოპი გათბობილი წითელამდე, ყავის თასი უკვე ცივი — ეს ყველაფერი ქმნიდა ტიპურ, საღამოს საბრძოლო სცენას ოფისურ ქაოსში.
ჩემს სახლში დარჩა ქალიშვილი ჩემს მეუღლესთან. შინაგანად მშვიდი ვიყავი, დარწმუნებული, რომ მათ ყველაფერი კარგად გამოსდიოდათ. ჩემი ქმარი ყოველთვის ასე ჩანდა — სრულად კომპეტენტური ყოველდღიურ, ოჯახურ საქმეებში.
ზოგჯერ წარმოვიდგენდი მათ იდეალურ, კარგად ფუნქციონირებად გუნდად: ის სირბოდა სასადილოში პიჟამით, მან კი მოთმინებით უზრუნველყოფდა სიმშვიდესა და წესრიგს სახლში. კარგია, ცოტა იდეალიზებული აღქმა მქონდა, მაგრამ ვინ არ წარმოსახავს ხოლმე თავის ოჯახს იდეალურად?
და მაშინ მოულოდნელად ტელეფონი აწკრიალდა.ეკრანზე ჩემი მეუღლის ნომერი გამოჩნდა. მე მაშინვე ავიღე, ველოდებოდი ჩვეულებრივ კითხვას „სად ხარ?“ ან „როდის დაბრუნდები?“, მაგრამ ნაცვლად ამისა, ჩემი შვილი გაკანკალებული, ჩუმი ხმით მელაპარაკებოდა.
ის პატარა, რომელიც ჩვეულებრივ იმდენად საყვარელი და უდანაშაულო ჩანდა, ახლა თითქოს კატასტროფის წინაშე იდგა.— „დედიკო… მე ვარ…“ — თქვა, და მისი ხმა ქარმა ნაზად დაგრეხილი ფოთოლი იყო.— „ხო, ჩემო საყვარელო, რა მოხდა? რატომ არ სძინავს? სადაა მამა?“
— ვკითხე, გული სწრაფად მცემდა წამზე წამზე.— „დედიკო… ის აბაზანაშია… დრო ცოტა მაქვს…“მიკანკალე. ამ ხმაში რაღაც იყო, რაც არასდროს უნდა გამესინჯა. ეს იყო ხმა, რომელიც ერთ წამში ყველაზე ძლიერ ადამიანს აშინებდა, ხოლო შემდეგ ინახავდა დედის ინსტიქტს.
— „დრო ცოტა რის მოსაპოვებლად? რა ხდება?“ — ვკითხე, ვცდილობდი პანიკის გარეშე გამომსვლოდა, მიუხედავად იმისა, რომ გული ჰმყავდა დარაჯივით.— „დედიკო, გთხოვ… დაუყოვნებლივ წამოდი სახლში. მამა მაცემს… გთხოვ, დამეხმარე…“
ამ მომენტში ვდგი ისე სწრაფად, რომ თითქმის გადამივარდა სკამი, ჩანთა ერთ ხელს მოვიღე, მეორე ხელით გასაღებს ვეძებდი. ადრენალინი შემომაწვა, და თითოეული კუნთი მზად იყო დაუყოვნებლივ მოქმედებისთვის.— „შეგიძლია მითხრა, ზუსტად რა გააკეთა?“ — ვკითხე,
ვცდილობდი სიმშვიდე დამენახა, მაგრამ ჩემი ფიქრები თავბრუსხვევას მიქმნიდნენ.— „ხო…“ — პატარა ხმამ ცოტა ხნით გაჩუმდა, თითქოს შრომობდა, რომ წარმოთქვა ყველაზე საშინელი რამ, რაც წარმომიდგენია.და მაშინ ის თქვა… რისი მოსმენაც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი.
— „დედიკო… მამამ მაიძულა ბროკოლი მეჭამა… იცი, რამდენად მძულს! ვსვი ხუთ ჭიქა წყალს, რომ ეს საზარელი გემო არ მეგრძნო!“გავიყინე. შემდეგ კი, სიტუაციის სერიოზულობასთან ერთად, ვერ გავუძელი. სიცილი გამიჩინდა, ჩაწერილი ღილაკების გზით გადახტა ოფისში.
ეს იმდენად აბსურდული იყო, რომ ვერ შევიკავე სიცილი.— „ოჰ, ჩემო პატარა… რა კიდევ გააკეთა შენი საშინელი ‘მონსტრი’ მამა?“ — ვკითხე, ცრემლებით სავსე სიცილით.— „მაიძულებდა გაწმენდას! გაწმენდას, დედიკო! მე არ მინდა მეჭუჭყო!“
ვერ ვჩერდებოდი სიცილისგან, და ჩემი წარმოსახვა ქმნიდა კომიკურ სცენებს: ჩემი ქალიშვილი, გადახვეულ კილტში, როგორც დრამატული რომანის გმირი, დაუპირისპირდებოდა მამას, რომელმაც სასტიკად აიძულა ყოველდღიური ჰიგიენა.
— „როგორ რთულია შენთვის, არა?“ — ვთქვი, კვლავ ცრემლიანი სიცილით.— „და კიდევ… მითხრა, რომ უნდა დამეძინა. მე არ მინდა დაძინება, სანამ შენ არ დაბრუნდები!“ამ მომენტში თითქმის ჩამოვვარდი სკამიდან. წარმოსახვა მიწვდიდა ახალ აბსურდულ სურათებს:
დრამატული ამოსუნთქვები, თეატრალური შეხტომები ოთახში, საბნების ომები და ბალიშების ბრძოლა.უცებ გავიგონე ნაბიჯები ფონში.— „ვისთან საუბრობ?“ — ხმა მეუღლის ჩაერთო, მშვიდი, მაგრამ ალბათ ცოტა გაკვირვებული.
— „ვერავინ!“ — პატარა ჩურჩულით თქვა და გათიშა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო.ასეთ დრამატულ დასასრულს ვერაფერი შემაჩერებდა — დაუყოვნებლივ გავემგზავრე სახლში. ჩემს თავში უკვე მიდიოდა სურათი, როგორ გადავარჩინე ჩემი პატარა,
შეურაცხყოფილი ქალიშვილი საშინელი ბროკოლებისგან, აბაზანისგან და სასტიკი ძილისგან.მაშინაც კი, როცა სახლში მივდიოდი, შიშის ან პანიკის ნაცვლად, სიხარული მეგრძნო. ვცდილობდი სიცილით ვიფიქრებდე, რომ ოჯახური ცხოვრება ხშირად უფრო კომიკურია,
ვიდრე დრამატული. ჩემი ქალიშვილი, ალბათ, ჩემს სიყვარულს დრამისადმი მემკვიდრეობით მემკვიდრეობით იღებდა, ან უბრალოდ ჰქონდა სამხატვრო ნიჭი, რომელიც მომავალში პროფესიონალ მსახიობსაც კი შთაბეჭდილებას მოახდენდა.
მაგრამ ამ ყველაფერში იყო მაგია — ყოველდღიურობის მაგია, რომელიც ქმნიან პატარა, აბსურდული ტრაგედიები, რომლებიც ცოტა ხანში ისტორიებად გადაიქცევა. თითოეული სმა წყალი, თითოეული გაწმენდა, თითოეული „დაეძინე“ — ყველაფერი, მისი დრამატული ტონით შერეული,
არა მხოლოდ სიცილის, არამედ უსაზღვრო სიყვარულის წყარო გახდა ამ პატარა, განსაკუთრებული არსების მიმართ.შეიეჩვიე სახლში სიხარულით, მზად ვიყავი გმირის როლის შესასრულებლად, რომელიც იცავს საკუთარ შვილს ყველაზე დიდ კატასტროფებისგან,
რაც შეიძლება ბავშვთა ოთახში მოხდეს. და მაშინაც კი, როცა მთელი ეს შემთხვევა სასაცილო, აბსურდული და თითქმის გროვესკული იყო — სწორედ ასეთ მომენტებში ვგრძნობდი, რომ დედობა არის მსოფლიოს ყველაზე მშვენიერი თავგადასავალი.
რადგან ზოგჯერ, ყველაზე მარტივი და აბსურდული ყოველდღიური დრამების უკან, იმალება ოჯახის სიყვარულის მთელი არსი: ქაოსი, სიცილი, დრამა და, უპირველეს ყოვლისა, ერთად ყოფნის სიხარული.
