მირანდა და მე ათი წელი გავატარე ერთად. ჩვენი ცხოვრება შესაძლოა ჩვეულებრივი იყო, ყოველდღიურობა სავსე ჩვეულებრივი პატარა საგნებით, მაგრამ ყოველივე მათგანი ჩუმი სიყვარულით, სითბოთი და შეუდარებელი, პატარა ბედნიერებებით იყო გაჯერებული.
ჩვენი ორი პატარა ქალიშვილი—ხუთი წლის სონია, რომელმაც უკვე იცოდა, რა უნდოდა, და ოთხი წლის ემილია, რომელიც ყოველი წამს საოცრად აღიქვამდა—ჩვენი ცხოვრების მთელი არსი იყვნენ.მე მუშაობდი, რათა მათთვის სტაბილური, უსაფრთხო სამყარო შემექმნა.
ეს უსაფრთხოება უხილავი იყო, მაგრამ ისინი გრძნობდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვებით ვერ ახდენდნენ მასზე მეტყველებას.ჩვენი ცხოვრება მდიდრული არ იყო, მაგრამ წლიდან წლამდე ვქმნიდით წამიერ, განსაკუთრებულ ბედნიერებას:
ზაფხულში მივდიოდით ზღვაზე, სადაც გოგონები კედლებსა და ციხეებს აგებდნენ, მე მათთან ერთად ვთამაშობდი, მირანდა კი ზღვის სანაპიროზე იჯდა და კითხვით ტკბებოდა. ზამთარში კი მთებში მივდიოდით, თოვლის ბრძოლები, ცხელი კაკაო,
საღამოს ზღაპრები — ყოველი წამი ნაზად აწყობდა ბედნიერების მყარ, თუმცა ფაქიზ ქსოვილს.მირანდა მუშაობდა სახლში, ფრიადუშლად, ამიტომ გოგონები ძირითადად მის გვერდით იყვნენ, მაგრამ ხშირად პასუხისმგებლობა ჩემზე მოდიოდა.
მე ვაკეთებდი ყველაფერს, რაც შემეძლო: ვალაგებდი ოთახებს, ვთამაშობდი მათთან, ვკითხულობდი, ვყვებოდი ისტორიებს, რომლებსაც სიცოცხლის სილამაზე ანათებდნენ.მაგრამ დროთა განმავლობაში შევამჩნიე, რომ ჩემთვის ამ ყველაფერს აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა.
მის თვალებში მანძილი ჩნდებოდა, სიცარიელე. ჩემი სიყვარული, ჩემი ზრუნვა თითქოს აღარავის სჭირდებოდა.ერთი საღამოს, როცა გოგონები უკვე ეძინათ, მირანდამ მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ მითხრა: „მე წავიდე. მე გახლავარ ჩემი თავი. მინდა სხვა ცხოვრება.“
მისი სიტყვები გაყინული ტყვიის მსგავსად დამაწვნენ. წამიერად ყველა გარშემო გაყინული გახდა, და მე მივხვდი, რომ უკან დაბრუნება შეუძლებელი იყო.შემდეგი თვეები აუტანლად ნელა გავიდა. Instagram-ზე შემთხვევით შევამჩნიე მისი ახალი ცხოვრება:
ბეჭედი თითზე, მდიდარი მამაკაცი გვერდით, იახტები, მოგზაურობები, ფუფუნება, რომელიც ადრე მხოლოდ ჩვენ ვოცნებობდით. მე კი დარჩენილი ვიყავი მხოლოდ ორი პატარა არსების გვერდით, რომლებიც ღამით ტიროდნენ და მეკითხებოდნენ:
„მამა, დედა როდის დაბრუნდება?“ ჩემი სიტყვები ვერ აღწევდნენ გულს, მხოლოდ ტკივილის ხმას აფრქვევდნენ.ორი წელი გავიდა, თითქოს გარშემო კედლები ამოუწურავად მაღალნი და სქელი ნისლით მოცულნი ყოფილიყვნენ. ცხოვრება მძიმე იყო:
სამსახური, ბავშვები, სახლის საქმეები, ყიდვები, ღამეები, როცა გოგონები ტიროდნენ და მე გვერდით ვიჯექი. მაგრამ არ დავნებდი. ვერ დავუშვებდი, რომ ჩემი ქალიშვილები დამარცხებულ, მოწყენილ, დანაკარგებისგან დაღლილ მამას ენახათ.
ისინი იყვნენ ჩემი სინათლე, ჩემი ყოველი დღე, ჩემი ძალის წყარო.ერთი ნაცრისფერი, ჩვეულებრივი დღის შემდეგ, მაღაზიაში შევედი კალათით: რძე, ხილი, შოკოლადი, სონას საყვარელი სათამაშოები, ემილიას საღებავები.
როცა თაროებს შორის ნელ-ნელა ვიარებოდი, თვალის კუთხით ნაცნობი სილუეტი შევამჩნიე… მირანდა.გული წამიერად გაჩერდა. თავდაპირველად მეგონა, ეს მხოლოდ ჩემი წარმოსახვა იყო. მაგრამ ის იქ იყო, იგივე მუქი თმით, იგივე ღიმილით, ახლა უკვე ცოტა ზედაპირული, მაგრამ მაინც ამოსაცნობი.
მის გვერდით ფუფუნება, ბრენდული ტანსაცმელი, აბრეშუმის შარფები და ძვირადღირებული აქსესუარები – ახალი, მდიდრული ცხოვრება. მე კი—ერთი კალათით ხელში, სავსე ბავშვების უბრალო ნივთებით, ჩემი ჩვეულებრივი, მაგრამ სიყვარულით სავსე სამყარო.
მირანდამ შემომხედა. არც გაკვირვება, არც სინანული, არც მწუხარება. მხოლოდ ედგა და იღიმოდა, თითქოს ყველაფერი ნორმალური ყოფილიყო.და მაშინ დამეუფლა ჩუმი, უხილავი, მაგრამ ყოვლისმომცველი შურისძიების სული.
ყოველი მისი მოძრაობა ახლა სხვა ინტერპრეტაციას იღებდა: ღიმილის უკან იმალებოდა უდიდესი დაუცველობა, ფარული შიში, რომელსაც ვერავის ვერ აჩვენებდა. მივხვდი, რომ დრო, რომელიც მან დაგვიტოვა, ახლა თავისებურად გახდა მშვიდი, ძლიერი, შინაგანი შურისძიება.
ჩემი ცხოვრება არ შეჩერებულა. პირიქით, უფრო მდიდარი და სრულყოფილი გახდა, რადგან ვაგებდი გოგონების ცხოვრებას, ვტოვებდი მათ გულში უსაფრთხოებას, სითბოს და სიყვარულს, რასაც არცერთი ფუფუნება ვერ შეედრებოდა.
როდესაც მირანდა შემამჩნია, უბრალოდ გავუღიმე. ეს იყო სიმშვიდე, სიძლიერე და პოეტური შურისძიება ერთად – იმ მომენტში, როცა ვხედავდი, ჩემი გოგონები ბედნიერები იყვნენ, და მე მტკიცედ ვიდექი, თითქოს მთელი სამყარო ჩემ გარშემო ტრიალებდა.
და მაშინ მივხვდი, ნამდვილი გამარჯვება არ არის ის, რასაც მსოფლიო აჩვენებს, არამედ ის, რაც ჩვენი გულები ჩუმად ინახავენ—ყოველი ცრემლი, ყოველი გულმხურვალე ჩახუტება, ყოველი წამი, რომელიც სიყვარულით და სითბოთი სავსეა.
