„საზიზღრობაა! ასეთი ხნის ქალი ბიკინში!“ – დამცინა სიძემ ხალხით სავსე სანაპიროზე… მაგრამ როცა შევტრიალდი, მისი თავდაჯერებული ღიმილი ერთ წამში გაქრა.
— მაინც გადაგეფარებინა რამე, — ირონიულად თქვა ივანმა, მზის შეზლონგზე კომფორტულად მიწოლილმა. — მართლა, ელენა… ორმოცდათორმეტი წლის ხარ და ისევ ბიკინი გაცვია?
ჩემმა ქალიშვილმა, მარიამ, ტელეფონიდან თავიც კი არ აუწევია. მხოლოდ ჩუმად ამოიოხრა, თითქოს ქმრის დამამცირებელ სიტყვებს უკვე დიდი ხანია შეჩვეული იყო.
მშვიდად გავისწორე ჩემი ფირუზისფერი ბიკინის სამხრე.
ორმოცდათორმეტი წლის ვიყავი, კვირაში რამდენჯერმე ვვარჯიშობდი და საკუთარ თავზე ყოველთვის ვზრუნავდი. ჩემი სხეულის დამალვის არც ერთი მიზეზი არ მქონდა.
— ზუსტად რა გაღიზიანებს? — მშვიდად ვკითხე.
ივანმა ხმამაღლა გადაიხარხარა.
— დროს ვერავინ გაექცევა. შენ უბრალოდ ამის აღიარება არ გინდა.
არაფერი მიპასუხია.
საქმე ჩემს ასაკში არასოდეს ყოფილა.
მას უბრალოდ სიამოვნებდა ადამიანების დამცირება, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მაყურებელი ჰყავდა.
იმ დღეს კი სანაპირო ხალხით იყო სავსე.
ყველაზე ირონიული კი ის იყო, რომ მთელი ეს დასვენება მე მქონდა გადახდილი.
ავიაბილეთები, სასტუმრო, რესტორნები და ის ძვირადღირებული კოქტეილებიც კი, რომლებსაც ივანი მთელი დღე უკვეთავდა.
უკვე სამი წელი იყო, რაც ამბობდა, რომ „საკუთარ ბიზნესს აშენებდა“.
სინამდვილეში კი უმეტეს დროს დივანზე ატარებდა, მაშინ როცა მარია ორ სამსახურში მუშაობდა, რათა ორივე ერჩინა.
— ივან, წყალს ხომ ვერ მომიტან? — ჩუმად ჰკითხა მარიამ.
მან მხოლოდ მხრები აიჩეჩა.
— დედაშენი წავიდეს. ცოტა სიარული მის მოხუცებულ სახსრებს წაადგება.
ახლომახლო მყოფებმა ჩვენსკენ გამოხედვა დაიწყეს.
ივანმა ეს მაშინვე შენიშნა.
ხმას კი არ დაუწია, პირიქით, კიდევ უფრო ხმამაღლა დაიწყო ლაპარაკი.
— შეხედეთ! ბებია ბიკინში! სასაცილო არ არის?
ნელა წამოვდექი.
უსიტყვოდ მოვიხსენი თხელი სანაპიროს მოსასხამი, რომელიც ზურგს მიფარავდა.
ივანს გამარჯვებულის ღიმილი დასთამაშებდა.
დარწმუნებული იყო, რომ ყველას წინაშე დამამცირა.
შემდეგ კი შევტრიალდი.
ღიმილი სახეზე მაშინვე შეეყინა.
იდაყვი შეზლონგიდან დაუსხლტა და პირდაპირ სახით ქვიშაში ჩავარდა.
ჩემს ზურგზე დიდი, შავი, წყალგამძლე ასოებით ეწერა:
„ივან! შენი საყვარელი სილვია ჯერ კიდევ ელოდება იმ ფულს, რომელსაც დაჰპირდი. შენმა სიდედრმა ყველაფერი იცის.“
ქვემოთ კი, ოდნავ პატარა ასოებით, კიდევ ერთი წინადადება ჩანდა:
და კიდევ… ამ დასვენების საფასური უკვე გავაუქმე.“
რამდენიმე წამით მთელ სანაპიროზე სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ერთმა ქალმა სიცილი დაიწყო.
მალე მისი სიცილი მთელ სანაპიროს მოედო.
— დედა… ეს სიმართლეა? — ჩურჩულით იკითხა მარიამ.
ივანი წამოხტა, სახეზე ქვიშა ეყარა.
— ტყუილია! — იყვირა. — გაგიჟდა! არ დაუჯერო!
მაგრამ მარია მე აღარ მიყურებდა.
ის პირდაპირ ქმარს უყურებდა.
მის სახეზე აღბეჭდილი შიში ყველა კითხვაზე პასუხი იყო.
— სილვია? — მშვიდად ჰკითხა.
— ის ქალი, რომელსაც ყოველთვის შენს ლოჯისტიკის მენეჯერად წარმოგვიდგენდი?
ივანმა პირი გააღო.
მაგრამ სიტყვა ვერ თქვა.
მისმა დუმილმა ყველაფერი აღიარა.
ჩანთიდან საქაღალდე ამოვიღე.
შიგნით ეწყო საბანკო ამონაწერები.
სასტუმროს ქვითრები.
რესტორნების ანგარიშები.
და ივანსა და სილვიას შორის მიმოწერის ამობეჭდილი ასლები.
ორი კვირის წინ მარიამ მთხოვა, მათი საერთო ანგარიშები გადამემოწმებინა.
ვერ გაეგო, რატომ ქრებოდა მათი დანაზოგი ასე სწრაფად.
ივანი ამტკიცებდა, რომ ფულს ონლაინ კურსებსა და ბიზნესში აბანდებდა.
სინამდვილეში კი ამ ფულით აფინანსებდა საიდუმლო შაბათ-კვირებს, ძვირადღირებულ ვახშმებს, საჩუქრებსა და სპა-ცენტრების ვიზიტებს თავის საყვარელთან.
და ეს ყველაფერი მარიას შრომით ნაშოვნი ფულით.
— არანაირი უფლება არ გქონდა, ჩემთვის გეთვალთვალა! — იყვირა ივანმა.
მშვიდად შევხედე.
— მე არ მითვალთვალებია. უბრალოდ ფულის გზას გავყევი.
მარიამ საქაღალდე ჩუმად გადაიკითხა.
არ უტირია.
სახეზე საოცარი სიმშვიდე ეწერა, თითქოს ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი გასაგები გახდა.
შემდეგ ნელა მოიხსნა საქორწინო ბეჭედი.
პირველად იმ დღეს ივანს ნამდვილად შეეშინდა.
— მარია… გთხოვ. მოდი, მარტო დავილაპარაკოთ.
მან თავი გააქნია.
— სამი წელია, მარტო ვლაპარაკობთ.
სამი წელია, მარტო მატყუებ.
სამი წელია, ჩემს ფულს მალულად ხარჯავ.
დღეს კი დედაჩემი ყველას თვალწინ დაამცირე.
ამიტომ ჩემს პასუხსაც ყველას თვალწინ მიიღებ.
ბეჭედი მის პირსახოცზე დადო.
— ჩვენი ქორწინება დასრულდა.
ივანმა მაშინვე პატიების თხოვნა დაიწყო.
ხან სილვიას აბრალებდა.
ხან უმუშევრობას.
ხან სტრესს.
ბოლოს კი მარიასაც კი დასდო ბრალი, თითქოს მეტისმეტად ბევრს მუშაობდა.
მაგრამ მისი ყოველი გამართლება ერთსა და იმავეს ამტკიცებდა.
მას ღალატი არ ნანობდა.
მას მხოლოდ ის აშინებდა, რომ კარგავდა კომფორტულ ცხოვრებას, რომელსაც მარია საკუთარი შრომით უზრუნველყოფდა.
ბოლოს მშვიდად ვუთხარი:
— სხვათა შორის, შენი დასაბრუნებელი ავიაბილეთი უკვე გუშინ გავაუქმე. სასტუმროს ჯავშნიდანაც ამოგშალე.
გაოგნებული მიყურებდა.
ამჯერად სათქმელი აღარაფერი ჰქონდა.
იმ საღამოს მე და მარია სასტუმროს აივანზე ვიდექით და ვუყურებდით, როგორ მიათრევდა ივანი თავის ჩემოდანს ქუჩის გადაღმა მდებარე იაფი ჰოსტელისკენ.
მზე ნელ-ნელა ზღვაში ეფლობოდა.
ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ მარიამ ხელი ჩამკიდა.
— რატომ არ მითხარი ეს ყველაფერი უფრო ადრე?
გავუღიმე.
— იმიტომ, რომ არ მინდოდა მხოლოდ ჩემი სიტყვების დაგეჯერებინა. მინდოდა, სიმართლე საკუთარი თვალით გენახა.
დიდი ხნის შემდეგ პირველად გავხედე, როგორ იღიმოდა გულწრფელად.
საღამოსთვის ჩემს ზურგზე დახატული წარწერა ნელ-ნელა ქრებოდა.
მაგრამ სირცხვილი, რომლის თავს მოხვევასაც ივანი ცდილობდა, სამუდამოდ გაქრა.
იმ დღეს სანაპიროზე აღარავის ახსოვდა ორმოცდათორმეტი წლის ქალი ბიკინში.
ყველას მხოლოდ ის კაცი დაამახსოვრდა, რომელიც სხვის დამცირებას ცდილობდა…
…და ბოლოს, ყველაზე მეტად საკუთარი თავი შეირცხვინა.
