მძიმე, მუხის კარის ხმა, რომელიც ჩემს ზურგს უკან დაიხურა, უბრალო ხმაური არ იყო — ეს იყო განაჩენი. მან ღამე გაკვეთა, როგორც გასროლამ ცარიელ ქუჩაზე, და უმცირეს წამს ყველაფერი გაჩერდა — ჰაერი ფილტვებში გაიყინა, დრო შეყოყმანდა, გულმა დაავიწყდა ცემა.
არ იყო მილოცვები, არ იყო ხელები, რომ ჩამხუტებოდნენ, არც ის სითბო, რომელსაც შობის ღამე ჰპირდება ადამიანს, თუნდაც ყველაზე ცივ სახლშიც კი. მხოლოდ საკეტის მეტალის „კლიკი“ — საბოლოო, შეუქცევადი — და ვანესას სიცილი.
ეს სიცილი… არა ბედნიერი, არა მსუბუქი. მკვეთრი. დამცინავი. დანას ჰგავდა, რომელიც მაშინვე არ კლავს, მაგრამ ღრმად ჭრის და ნელა, მტანჯველად გაძლევს სისხლდენას. ის შიგნით დარჩა. ბუხრის სითბოში, სადაც ცეცხლი შუშის მიღმა ცეკვავდა.
ხელში შამპანური ეჭირა, ლოყები სითბოსა და საკუთარი გამარჯვების სიამოვნებისგან შეფერილი. მე კი გარეთ დავრჩი. სიბნელეში. სიცივეში. გადასახლებაში.— „მოდი, ვნახოთ, როგორ გაუმკლავდები, პრინცესა!“ — დაიყვირა მან, სანამ მამაჩემი გასაღებს ისეთი სიმტკიცით გადაატრიალებდა, რომ ეჭვის ნატამალიც არ დარჩენილიყო.
იმ წამს მათი შვილი აღარ ვიყავი. სახელი დავკარგე. ერთ სიტყვად ვიქეცი: მარცხი.ჩემი მშობლები — საკუთარი იმიჯის, საზოგადოებრივი ვიტრინისა და ფულისა და ფარისევლობის სუნით გაჟღენთილი ბიზნესშეთანხმებების ტყვეები — ვერასდროს მაპატიეს,
რომ უარი ვთქვი ინტერესებზე აგებულ ქორწინებაში „მონეტად“ ქცევაზე. მათთვის სული არ მქონდა; ღირებულება მქონდა. და როცა ამ ღირებულებამ მოგება არ მოიტანა, დამაგდეს, როგორც უხარისხო საქონელი.უკვე დაბუჟებული თითებით ძველ ჩემოდანს მოვეჭიდე.
ლითონი სიცივისგან წვავდა. სიარული დავიწყე — დანიშნულების გარეშე, გეგმის გარეშე. თოვლი უხმოდ, შეუჩერებლად ცვიოდა, თითქოს ცდილობდა ჩემი არსებობა წაეშალა სამყაროდან, კვალი დაეფარა, სანამ გავიაზრებდი, რომ არსებობის ღირსი ვიყავი.
ქალაქის შუქები ირონიულად კაშკაშებდა — ვიტრინები, გირლანდები, ღიმილები მინებს მიღმა. ისინი ზეიმობდნენ სიხარულს, რომლისგანაც მე ოფიციალურად და საბოლოოდ ვიყავი გამორიცხული.წასასვლელი არსად მქონდა. მეგობრები თავიანთ ოჯახებს იყვნენ ჩახუტებულნი,
გაშლილი სუფრების გარშემო. ჩემი ფული კი ყველაზე იაფ, უბადრუკ ოთახსაც ვერ ეყოფოდა. საათობით დავდიოდი. სიცივე პალტოს ჭრილში ძვრებოდა, ძვლებამდე აღწევდა და ჩემში სახლდებოდა, როგორც მუდმივი ბინადარი.
როცა სხეულმა საბოლოოდ დანებდა და ვეღარ შემინარჩუნა ფეხზე მდგომი, მიტოვებულ პარკში აღმოვჩნდი. ხეები შიშვლად იდგნენ, ჩუმად — როგორც მოწმეები, რომლებიც არასდროს ილაპარაკებენ. თოვლით დაფარული სკამი ჩემი უკანასკნელი თავშესაფარი გახდა.
დავჯექი. კბილები უკონტროლოდ მიკანკალებდა. მთელი სხეული მიცახცახებდა — არა მხოლოდ სიცივისგან, არამედ მიტოვებისგან.და მაშინ… დავინახე იგი.მოპირდაპირე მხარეს, ბილიკის ბოლოს. მოხუცი ქალი, საკუთარ თავში ჩაკეცილი, როგორც დაჭრილი ცხოველი, რომელიც დასასრულს ელოდება.
ტანსაცმელი ძონძებად ქცეოდა — სველი, უფერული. კანს ჰქონდა ის იისფერი-მონაცრისფრო ფერი, რომელიც არავის ატყუებს: ჰიპოთერმია. უხმოდ ტიროდა, ცრემლებით, რომლებიც გაყინვას ასწრებდნენ, სანამ ჩამოცვიოდნენ.
მაგრამ სუნთქვა რაც შემიკრა, ტირილი არ იყო. მისი ფეხები იყო. შიშველი. შესიებული. ჩალურჯებული. პირდაპირ ყინულზე ედო, თითქოს უკვე აღარ ეკუთვნოდა ადამიანურ სხეულს.ჩემს ჩექმებს შევხედე. ზამთრის. თბილი. მტკიცე. მერე ჩემოდანს — ტანსაცმელი იყო, მაგრამ ფეხსაცმელი — არა.
არ დავფიქრებულვარ. გონება ყვიროდა, რომ სიცივით მოვკვდებოდი. მაგრამ ადამიანურობამ უფრო ხმამაღლა იყვირა.მივუახლოვდი. თოვლში დავიჩოქე. მან შეშინებულმა ამომხედა, თითქოს ცხოვრებისგან კიდევ ერთ დარტყმას ელოდა. არაფერი მითქვამს. ჩექმების გახსნა დავიწყე.
ყინულმა მაშინვე დამკბინა კანი — მტკივნეული, აუტანელი წვა — მაგრამ არ შევჩერებულვარ. მისი გაყინული ფეხები ხელებში ავიღე და ჩექმები ფრთხილად, თითქმის მოწიწებით შევაცვი.მის სახეზე შვება მაშინვე გამოიკვეთა — თითქმის კაშკაშა.
მე კი შიშველი ფეხებით დავრჩი თოვლში. მტკიოდა. მეწვოდა. ვიბუჟებოდი. და მაინც… იმ ტანჯვაში უცნაურ სიმშვიდეს ვგრძნობდი, თითქოს ბოლოს და ბოლოს სწორი რამ გავაკეთე სამყაროში, რომელმაც უარმყო.და მაშინ ღამე დაიშალა.
ძრავების ღრიალმა სიჩუმე დაფლითა. დამაბრმავებელი ფარები. მიწა ირყეოდა. ცხრამეტმა შავმა BMW-მ სიბნელიდან გამოიჭრა და პარკი შემოგვერტყა, როგორც მტაცებლებმა, რომლებმაც ნადავლი იპოვეს. კოსტიუმებში გამოწყობილი კაცები,
ყურში ყურსასმენებითა და ყინულივით კონტროლირებადი მზერით, ჩვენს გარშემო განლაგდნენ.მოხუცი ქალი წამოდგა.და ერთ სუნთქვაში… გარდაიქმნა.მისი კუზი გაქრა. მზერა გამჭვირვალე გახდა. სხეულის პოზა შეიცვალა, თითქოს მოულოდნელად გაახსენდა, ვინ იყო სინამდვილეში.
როცა ალაპარაკდა, ხმაში სისუსტის კვალი არ იყო. ის ფოლადი იყო.— „ჩასვით ჩემს პირად მანქანაში. ამ ქალაქში ის ერთადერთია, ვინც იმსახურებს ჩემ გვერდით დაჯდომას.“და იქ, თოვლში შიშველი ფეხებით მდგომმა, გავიაზრე — ჩემი გადასახლება დასრულდა. იმ წამიდან ჩემი ცხოვრება აღარ ეკუთვნოდა წარსულს.
