პოლიციელი არ ჩქარობდა. არც იყო საჭირო. ბინაში ისეთი სიჩუმე იდგა, რომელიც სიმშვიდეს კი არა, დაძაბულობას ნიშნავს — როცა ყველამ იცის, რომ ის, რაც აქამდე „ოჯახურ საქმედ“ ჩანდა, ახლა კარს გასცდა და ოფიციალურ საქმედ იქცა.
— ვალენტინა სერგეევნა — ბოლოს მშვიდად თქვა მან. — შეგიძლიათ მითხრათ, აქ დარჩენა გინდათ, თუ ქალიშვილთან ერთად სახლში წასვლა?
დედამ შემომხედა. მაშინვე არ უპასუხია. ეტყობოდა, რომ კითხვას კი არ წონიდა, არამედ შიშს.
სვეტლანა ჩაერია:
— რა თქმა უნდა, აქ უნდა დარჩეს. უბრალოდ დაბნეულია. მოხუცია, იცით…
პოლიციელი მას მიუბრუნდა:
— ეს არ არის პასუხი ჩემს კითხვაზე.
ნიკოლაიმ ნერვიულად ჩაიცინა.
— მოდი რა… ეს სასაცილოა. ჩვენ ვუვლით. აქვს ბინა, აქვს მოვლა, აქ უსაფრთხოდაა.
— ჩაკეტილი? — იკითხა პოლიციელმა და კარის გვერდით საკეტს შეხედა.
ჰაერი შეიცვალა.
დედამ ჩუმად თქვა:
— მე… მინდა გავიდე.
არა ხმამაღლა. არა დრამატულად. უბრალოდ. მაგრამ ამ ერთმა წინადადებამ ოთახში უფრო მეტი წონა შეიძინა, ვიდრე ნებისმიერ კამათს.
სვეტლანას სახე გაუმკაცრდა.
— ვალენტინა სერგეევნა, გუშინ თქვენ თქვით, რომ…
— გუშინ არ მესმოდა, რას ვაწერდი ხელს — ჩუმად გააწყვეტინა დედამ.
ეს იყო ის მომენტი, როცა ნიკოლაის მზერა პირველად ნამდვილად მომხვდა. არა ბრაზით. უფრო ისე, თითქოს უცებ გააცნობიერა, რომ ეს ისტორია იქ არ დასრულდებოდა, სადაც დაიწყეს.
პოლიციელმა თავი დაუქნია.
— მაშინ ქალბატონი ჩვენთან ერთად წამოვა.
სვეტლანა უცებ აფეთქდა:
— ეს სიგიჟეა! ეს ჩვენი ოჯახია! ასე უბრალოდ ვერ წაიყვანთ!
— არავის არავინ „არ მიჰყავს“ — მშვიდად უპასუხა პოლიციელმა. — ხანდაზმული ქალბატონი თავად იღებს გადაწყვეტილებას.
ნიკოლაი წინ გადადგა.
— ლენა, ეს შენ გააკეთე? სერიოზულად? პოლიცია? საკუთარ ძმას წინააღმდეგ?
შემომხედა. ჩვენს შორის ბევრი წარსული იყო, მაგრამ ახლა პირველად არ მქონდა დანაშაულის გრძნობა.
— არა შენ წინააღმდეგ. დედის მხარეს.
ერთი წამით გაჩერდა. მერე გვერდზე გაიხედა, თითქოს საუბარი უაზრო იყო.
— კარგი. წაიყვანეთ. მერე დაბრუნდება, როცა ისევ „ვერ გაიგებს სიტუაციას“.
მისი ხმა ცივი იყო. არა ყვირილი — უფრო დარწმუნება, რომ მან უკვე გადაწყვიტა, რა უნდა დაეჯერებინა.
პოლიციელმა ანიშნა:
— ვალენტინა სერგეევნა, მზად ვართ?
დედა ნელა წამოდგა. მისი მოძრაობები ფრთხილი იყო, თითქოს არა სხეული, არამედ მისი ნდობა იყო გამაგრებული. როცა გვერდით მივედი, ავტომატურად ჩამკიდა ხელი.
ამ მოძრაობამ ყველაფერი თქვა.
დერეფანში ჩავუარეთ კარს, რომელზეც საკეტი გარედან იყო. პოლიციელი ერთ წამს უყურებდა, მერე კომენტარი არ გაუკეთებია — უბრალოდ ჩაინიშნა.
და მერე ბინიდან გავედით.
გარეთ ჰაერი უფრო ცივი იყო, მაგრამ თითქოს უფრო სუფთა. დედა სადარბაზოში გაჩერდა, თითქოს დაავიწყდა, როგორ უნდა წასულიყო წინ.
— სახლში მივდივართ? — ჩუმად იკითხა.
— ჰო — ვუთხარი.
მაგრამ უკვე ვიცოდი: ეს „სახლი“ აღარ იყო იგივე ადგილი, რაც გუშინ.
პოლიციის განყოფილებაში დრამა არ ყოფილა. ეს იყო ყველაზე უცნაური. მაგიდა, ფურცლები, კითხვები, ოქმი. თითქოს ნელა იხსნებოდეს ქსოვილი და არა ოჯახი იშლებოდეს.
დედა თავიდან დაბნეული იყო, მაგრამ როცა დაიწყო მომხდარის მოყოლა — საკეტი, ტელეფონი, პენსია, „ხელმოწერები“ — მისი ხმა ნელ-ნელა გამყარდა.
არ ყვიროდა. უბრალოდ ზუსტი ხდებოდა.
მე meanwhile გამოვიღე დოკუმენტები: საბანკო ამონაწერები, მინდობილობები, რომლებიც არასდროს მინახავს წესიერად, უცნაური გადარიცხვები.
პოლიციელი იწერდა.
— ეს ყველაფერი თქვენ თავად მოაწერეთ? — ჰკითხა დედას.
— არ ვიცი… ზოგს ვიხსენებ. მაგრამ არა ასე… არა ისე მაჩვენებდნენ.
ამ წინადადებამ საკმარისი წონა მისცა ოქმს.
მოგვიანებით უფროსი ოფიცერიც შემოვიდა. მოკლედ ისაუბრეს ერთმანეთში, მერე მე შემომხედეს.
— ქალბატონო, ეს უკვე ოჯახური დავა აღარ არის. შესაძლოა იურიდიული დარღვევა და ფინანსური ბოროტად გამოყენებაც იკვეთება.
ამაზე არ გამხარებია. ასეთ სიტყვებს არავინ უხარია. მაგრამ სადღაც შიგნით მაინც შემიმსუბუქდა. რადგან ბოლოს და ბოლოს ვიღაცამ თქვა: რაც მე მეგონა, გადაჭარბება არ იყო.
საღამო იყო, როცა შენობა დავტოვეთ.
დედა ცოტა ხანს უბრალოდ იჯდა მანქანაში და ქუჩას უყურებდა.
— არ მინდოდა პრობლემები — ჩუმად თქვა.
— ვიცი — ვუპასუხე.
— უბრალოდ… არ მეგონა, რომ ასე მარტივად შეიძლება ადამიანის ჩაკეტვა.
არ ვუპასუხე მაშინვე.
— არ იყო მარტივი. უბრალოდ არავინ ეკითხებოდა ხმამაღლა საკმარისად.
დედამ შემომხედა.
— ახლა რა იქნება?
ეს იყო კითხვა, რომელსაც მთელი დღე ვერიდებოდი.
— ახლა უსაფრთხოდ იქნები — ვუთხარი ბოლოს. — დანარჩენს მივხედავთ.
მაგრამ შიგნით ვიცოდი, რომ „მივხედავთ“ თვეებს ნიშნავდა. სამართალს, საბუთებს, კამათს და, ალბათ, ოჯახის საბოლოო დაშლას.
სახლში სამზარეულოს მაგიდასთან დაჯდა. იმავე მაგიდასთან, სადაც დილით ყველაფერი ნორმალურად ჩანდა.
— ჩემი ლურჯი ჭიქა… — ჩუმად თქვა.
— მოიძებნება — ვუპასუხე.
გაიღიმა, მაგრამ ეს ღიმილი დაღლილი იყო.
— მეგონა, სიბერეში აღარ უნდა გეშინოდეს.
ამაზე პასუხი არ მქონდა.
უბრალოდ მის გვერდით დავჯექი და მივეცი სიჩუმეს საშუალება, რომ აღარ ყოფილიყო მის წინააღმდეგ, არამედ მის გარშემო ყოფილიყო.
და პირველად იმ საღამოს არ ვფიქრობდი იმაზე, რა დავკარგეთ — არამედ იმაზე, რომ ბოლოს და ბოლოს გავაღეთ კარი, რომელსაც ვიღაც ძალიან დიდხანს გარედან კეტავდა.
