ეს ყველაფერი სრულიად შემთხვევით ვნახე.ფანჯარასთან ვიდექი, როცა ჩემი სიძე ნაგვის ურნასთან მიდიოდა, ხელში პატარა საბანი ეჭირა. ეს საბანი. ის, რომელიც საკუთარი ხელებით გავეშვი ჩემი ნორჩი შვილიშვილისთვის, ჭერი-ჭერი, თითოეულ ძაფში ჩავიე სიყვარული, იმედი და ლოცვა.
სანამ მოვასწრებდი რეაგირებას, უკვე ვიცოდი — ის აპირებდა მას გადაგდებას.ის არ მოიქცა დაუდევრად. საბანი ძლიერად ჩასწია, ჩუმი რისხვა ჰქონდა, თითქოს არ ნივთზე, არამედ მოგონებებზე გვინდოდა გათავისუფლება, რომელსაც ის იწვევდა. გულმა გამიჩხერა.
უყოყმანოდ გავრბოდი და გავიტანე ნაგვიდან. ხელებში არავის უბრალოდ ნაჭერი არ მედო — ჩემი და ჩემი ოჯახის ცხოვრების ნაწილი მედო, რომელიც გადავრჩა ჩემი ქმრისა და ერთადერთი შვილის სიკვდილის შემდეგ.
საბანი სახლში წავიღე, ხელები ისე მიცემდა, ძლივს ვჭერდი. ფრთხილად დავაწყვე საწოლზე, თითოეული ნიჟარა გავასწორე, და უცბად ვიგრძენი რაღაც მკვრივი შიგნით. გაოცება გაიზარდა დაძაბულობად. ეს ჩვეულებრივი ნაჭერი ან დაუგეგმავი საკერი არ იყო — ეს ჰქონდა სწორი, მართკუთხა ფორმა.
ზედმეტად იდეალური, რომ შემთხვევით ყოფილიყო.გული გამიჩხერა. საბანი გადავაბრუნე მეორე მხარეს და მაშინვე დავინახე თითქმის უხილავი საკერი, სავსებით სწორი, იმავე ფერის ძაფით, რაც ნაჭერს ჰქონდა. ვიღაც უნდა გაეხადა, რაღაც ჩაესვა შიგნით და ისე გამართლებული გაეკეთებინა,
რომ ვერავინ შეამჩნევდა.საწოლის კიდეზე დავჯექი, საკერს მივაპყარი მზერა, თითქოს მე ვაკვირდებოდი და ჩემი რეაქციების შეფასება უწევდა. შიში მეხუტებოდა კისერზე, მაგრამ კილიქი უფრო ძლიერი გახდა. მეცვეტე მაკრატელი. თითოეული ჭრა თითქოს აკრძალულს არღვევდა,
თითქოს წმინდა რამეს შლიდა. ძაფ-ძაფ, ნაჭერი იხრებოდა, სანამ საბოლოოდ შიგნით დამალული ნივთი არ მივიღე.ვიგრძენი სიცივე. ლითონი. პატარა, მძიმე ნივთი. ფრთხილად გამოვიღე და იმ წამს სუნთქვა შემეკრა. ხელში მქონდა შემქნილი მჭიდროდ სასრიალე დან — ძველი, ხანდაზმული,
მყარი მექანიზმით. დანა სუფთა იყო მიბჯენილი, თითქოს ვიღაც ზრუნავდა, რომ არასოდეს გამდგარიყო. ლითონს ჰქონდა თითქმის უხილავი ბნელი ლაქები, დროის კვალი და, შესაძლოა, ვინმეს მცდელობები მტკიცებულების წასაფარად.
დაწყნარდი, ნივთს დავაკვირდი. თავში გამახსენდა იმ დღის გახსენება, წლების წინ პოლიციის მოხსენება. „ნადირობა კიბეებზე.“ „თავის ტრავმა.“ „სიგნალი ბრძოლას არა აქვს.“ მეუბნებოდნენ, რომ შვილის ხელებზე ჭრილობები მაშინ წარმოიქმნა, როცა რკინის საყრდენზე ცდილობდა ხელის დაჭერას.
მინდოდა მემახსოვრა. ახლა ყველაფერი საშინელ რეალობაში იკვრებოდა.დანა იყო მოცული თხელ საბავშვო საფენში, რომელიც ამავე საბნიდან იყო გაჭრილი. ვიღაც იცოდა, რომ არასოდეს ვიხსნიდი საბანს, რომელიც გავეშვი ჩემი შვილიშვილისთვის.
ვიღაც ითვლიდა, რომ ერთ დღეს საბანი იქნებოდა გადაგდებული — ერთად საიდუმლოსთან.მახსენდება ის საღამო. კამათი, ყვირილი, მოწმეები, რომლებმაც ყველაფერი გაიგეს. სიძე ამბობდა, რომ ჩემი შვილი იყო მთვრალი, რომ წამოდგა ფეხი, რომ დაცვივდა. მაგრამ ჩემი შვილი არასოდეს სვამდა.
და მათი სახლის კიბეები ძალიან მოკლე იყო, რომ ვინმე ასე სწრაფად მიეღო.საწოლის კიდეზე დავჯექი. ხელები უფრო ძლიერად ირხეოდნენ. საბოლოოდ მივხვდი, რატომ იყო სიძე ასე ცხადად გადაწყვიტული საბნის მოცილება. ის არ აქცევდა ყურადღებას მხოლოდ ძველ ნივთზე.
ის მოცილებას ახდენდა უკანასკნელი მტკიცებულებიდან. დანა არ უნდა ყოფილიყო დანაშაულის იარაღი. ის შეიძლებოდა იყოს მუქარა. ან თავდაცვის მცდელობა.ფრთხილად ჩავდე დანა ჩანთაში. აღარ საბანში — ვერ დავუშვებდი საიდუმლო ისევ ყველაზე უსაფრთხოდ ნაჩვენებ ადგილას დამალულიყო.
ახლა ერთი რამ ვიცოდი.ჩემი შვილი მარტო არ დაცვივდა.ვიღაც დაეხმარა მას.და ვიღაც უნდოდა, რომ სიმართლე სამუდამოდ გაქრებოდა.
