– თითქმის მზად ვარ, – სუსხიანადვე გაისმა ნათასას ხმა. – და უკვე ძალიან დიდი ხანია ლიუდა ვერ ვნახე… მეგონა, იქნებ ახლა…– იმ სენტიმენტალურობას ვთხოვოთ თავი, – ჩაერია ანდრეი უნებლიედ. – ყველაფერს ვთქვი უკვე. ახალი წლის ღამეს მარტო დარჩები სახლში. მერცხალი მირჩევნია, რომ შენთან გამოჩენილიყავი.
მან ამ დროს მოუთმენლად გასწორა კაპიუშონი და ხანგრძლივად შეათვალიერა თავი შესასვლელში. შემდეგ ნატასას გადახედა გვერდიდან.– უკანასკნელ დროს შენს თავს უყურე?ნატასა მივიდა ფანჯრისკენ. მისი თითები ავტომატურად სწორებდნენ პარუკას, თითქოს ის თავისითაც არ ეკუთვნოდა.
ხელები ჭანტირდებოდა; საშინელი ტკივილი გასჭვირვალედ გადმოჭრილიყო სახსრებში – მკურნალობის გვერდითი ეფექტი, რომელიც არასოდეს ეკითხებოდა, მზად იყო კიდევ ერთი დღე.
– მესმის, – თქვა ბოლოს ნელა. – ნამდვილად გჭირდება ცოტა დასვენება. ბოლო ექვსი თვე… ძალიან რთული იყო.– რთული? – ანდრეი მოულოდნელად შემობრუნდა. – ეს მარტივი სიტყვაა. აღარ მახსოვს, როდის ვიყავით ბოლოს ხალხში. მხოლოდ საავადმყოფოები, ოთახები, აფთიაქები… თითქოს ჩვენი ცხოვრება გაჩერდა.
– მაპატიე, – გაისმა ნატასას ჩურჩული.– რა მაწამებს შენი პატიება? – ნერვიულად გადაისვა ანდრეიმ თმებში ხელი. – ზოგჯერ ჩემი ქორწილის ფოტოებს ვათვალიერებ და ვერ ვიჯერებ, რომ ეს შენ ხარ. სად წავიდა ის ქალი? სად არის ლამაზი, მომხიბვლელი, სიცოცხლით სავსე ნატასა?
ნატასა ჩუმად დარჩა. რას იტყოდა? დიახ, ხუთი წლის წინ სხვანაირი იყო – გამხდარი, თავდაჯერებული, გრძელი, მუქი თმით, რომელიც თეძოებს აღწევდა. მაშინ სარკე არ აჩვენებდა უცნობს. ახლა კი ხედავდა ქალს, რომლის სახეც შეშუპებული იყო, თვალები დაღლილი, და ღიმილი თითქოს ძალისხმევა იყო.
– კარგი, – თქვა ანდრეიმ, ჩასაცმელი კაბა შემოიცვა. – მიდის მიხაილოვებისთან. არ დაგავიწყდეს მედიკამენტების მიღება.როცა კარი დაიხურა, დუმილი ჩამოწვა ბინაზე. ნატასა ნელ-ნელა დაჯდა სკამზე.
გრძნობდა, რომ მთელი ენერგია გამქრალიყო – ბოლო მკურნალობამ სრულიად გამოაცალა. მაგრამ ის ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. და სანამ ცოცხალი იქნებოდა, თავს უნდა დაეკავებინა.ფანჯრის მიღმა ტაშტიანი შუქები ციმციმებდა.
მთელი ქალაქი ახალ წელს ემზადებოდა: გალამაზებული ხეები, მოციმციმე ვიტრინები, იღიმის ხალხი საჩუქრებით ხელში. ადრე ის ძალიან უყვარდა ეს დღესასწაული. ანდრეისთან ერთად ყოველთვის ერთად დადიოდნენ – ხმაურით, მეგობრებთან, გეგმებით.
ექვსი წლის წინ, მსგავს ახალწლის საღამოს, ისინი შეხვდნენ ერთმანეთს. ნატასა მაშინ დიდ გამომცემლობაში რედაქტორი იყო, ანდრეი – ამომავალი ახალგაზრდა ადვოკატი. მიხაილოვებმა ჩაატარეს წვეულება.
ანდრეი მთელი საღამო არ წყვეტდა მას თვალიერებას და შემდეგ შესთავაზა სახლში გამყოლება. საუბარი დილამდე გაგრძელდა, სეირნობა სოფლური ქუჩებით, სიცილი, ოცნებები.ერთი წლის შემდეგ – ქორწილი.
ყველა ეჭვობდა მათზე. ლამაზი წყვილი, ამბობდნენ. ბედნიერი ოჯახი. მომავალი, ბავშვები, მოგზაურობები, საერთო დილები.მაგრამ ერთი წელიწადი და ნახევრის წინ ყველაფერი შეიცვალა. რუტინული შემოწმება. ექიმის სერიოზული სახე.
ერთი სიტყვა, რომელმაც მისი ცხოვრება ორ ნაწილად გაყო. თავიდან ანდრეი ძალას ინარჩუნებდა: საავადმყოფოები, უძილობა, მისამხნევებელი ღიმილები. შემდეგ ნელ-ნელა დაღლილობა დაეტყო. პირველ რიგში ემოციურად, შემდეგ ფიზიკურადაც გაშორდა.
საწყისში ეს მხოლოდ უმნიშვნელო დეტალები იყო. ამოიოხებდა. სიჩუმე. დაგვიანება. მოგვიანებით ჩნდებოდნენ მზერები, რომელშიც აღარ იყო სითბო. კომენტარები გარეგნობაზე. საერთო საღამოები გაქრა.
ტელეფონის ზარმა მისი აზრები შეაწყვეტინა.– ნატასა, ჩემო ძვირფასო, – გაისმა ლიუდას ხმა. – ანდრეი თქვა, რომ ცუდად ხარ. მოვიდე?– თქვა, რომ ცუდად ვარ? – უპასუხა ნატასამ ცარიელი ხმით.
– დიახ. ამიტომ მოვიდა მარტო. რა მოხდა?და ნატასა მაშინაც კი ატირდა. იგი არ შეგეშინდა. მისი ცრემლები ბოლოს ამბობდნენ იმას, რასაც ვერ ამბობდა.– მარტო იმიტომ არ მოვიდა… უბრალოდ მრცხვენია. იმის გამო, როგორ ვგავარ.
– სრცხვენია?! – ლიუდას ხმა ხმამაღლა და მკვეთრად გაისმა. – მოვდივარ. დაუყოვნებლად.ნახევარი საათის შემდეგ ლიუდა უკვე სამზარეულოში იყო, ჩაიმ მოხარშა და ჩუმად უცქერდა მეგობარს.
– გაიმეორე.– რა უნდა ვთქვა? – ნატასამ მლაშე სიცილით უპასუხა. – აღარ ვარ მისი „შოკოლადის ფირფიტა“. გახსოვს? ასე მეძახდა. მუქი თმა, ყავისფერი თვალები… ახლა კი მხოლოდ სახეს კბილავს.
ლიუდამ ჩანთიდან ერთი შოკოლადის ფილა ამოიღო და ნატასას წინ დადო.– იცი, რა ვხედავ? ქალს, რომელიც გადარჩა. და ეს ბევრად უფრო ლამაზია.ხუთი წელი გავიდა.
ნატასა თავდაჯერებულად მიაბიჯებდა სავაჭრო ცენტრში. ელეგანტური კაბა ჰქონდა ჩაცმული, მოკლე თმა მოხერხებულად ატარებდა. მან უკვე დიდი ხნის წინ გადაწყვიტა: თავს აღარ დამალავდა.
– ბოდიშით, – შეაჩერა ქალი. – სად მოიკეტე თმა ასე?ნატასამ გაიღიმა. არავინ მიხვდებოდა, რა გადაუტანია.ლიუდადან შეტყობინება მოვიდა: „შეხვედრა ექვსზე!“ძველი მეგობრები კვლავ ერთად შეიკრიბნენ. ანდრეიც იქ იყო – უკვე არა ქმრის როლში, არამედ წარსულიდან ვინმე. და ეს კარგია.
– ნატალია სერგეევნა, – მიმართა ახალგაზრდა ქალმა კაფეს წინ. – შეიძლება ცოტა ვილაპარაკოთ?ნატასამ იცნო მზერა. იგივე იყო, რაც მისმა თავად წლების წინ ატარებდა.– რა თქმა უნდა, – თქვა მან. – დაჯექი.ცხოვრება არ განვითარდა ისე, როგორც ერთ დროს ოცნებობდა.
მაგრამ იგი რეალური გახდა.და ბოლოს – მისი იყო.
