მთელი სოფელი გაშეშდა გაოცებისგან იმ დღეს, როდესაც მტვრიან გზაზე ნაცნობმა, დიდი ხნის მივიწყებულმა მოტოციკლის ხმამ სიჩუმე დაარღვია. ხალხმა ერთიმეორის მიყოლებით ასწია თავი: ვიღაც ეზოდან გამოვიდა, სხვები ჭასთან შეჩერდნენ, და ნინა ბებიამაც კი ვედრო დადო, როცა ხმა იცნო.
სტეპანი იყო.სამოცდაათი წლის მოხუცი, რომელიც მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ თითქმის ჩრდილად იქცა. მისი დღეები ერთფეროვნად გადიოდა: იგივე ძველი პიჯაკი, მოუვლელი სახლი, ჩამოწვეთილი სახურავი, ჩამონგრევისკენ მიდრეკილი ღობე და ბალახით დაფარული ეზო.
იშვიათად ესაუბრებოდა ვინმეს, თითქოს ნელ-ნელა სრულიად ქრებოდა სამყაროდან.მაგრამ იმ დღეს არა მოტოციკლის ხმა იყო ის, რაც ნამდვილად გააოცა სოფლის მცხოვრებლებს.არამედ ის, ვინც მის უკან იჯდა.
დაახლოებით ოცდაათი წლის ქალი, ცისფერი, გვირილებით მოჩითული კაბით, მშვიდად და თავდაჯერებულად ჩაჭიდებული სტეპანს, თითქოს ეს ყველაზე ბუნებრივი რამ ყოფილიყო სამყაროში. მოტოციკლი მძიმედ მიიწევდა წინ, ხანდახან ხველებდა,
ხანდახან თითქმის ფეხითაც სჭირდებოდა დახმარება, მაგრამ საბოლოოდ მაინც მიაღწიეს.როცა სახლთან გაჩერდნენ, უკვე მცირე ჯგუფი შეკრებილიყო ღობესთან.— ღმერთო ჩემო… გაგიჟდა — ჩურჩულებდა ნინა ბებია.
— ეს ვინ არის? მისი შვილიშვილია? — კითხულობდა კოლია ბაბუა დაუჯერებლად.სტეპანი თითქოს არ ამჩნევდა ჩურჩულს. მშვიდად ჩამოვიდა, დაეხმარა ქალს და უბრალოდ თქვა:— გაიცანით. ეს არის ლენა. ჩემი ცოლი.სიჩუმე თითქმის ხელშესახები გახდა. ერთ წამს ქათმებიც კი გაჩუმდნენ.
შემდეგ დაიწყო ჩურჩული, ვარაუდები, დაუჯერებლობა.— ორმოცი წლით ახალგაზრდაა მასზე…— ალბათ ფულის გამო…— ეს დიდხანს არ გასტანს…ლენა ყველაფერს ისმენდა, მაგრამ არ იბნეოდა. მშვიდად იღიმებოდა, ყველას ესალმებოდა, თითქოს სრულიად ბუნებრივი იყო,
რომ ასეთ სიტუაციაში სოფლის შუაგულში იდგა.მაგრამ რაც შემდეგ მოხდა, ამას ვერავინ წარმოიდგენდა.ორი დღე გავიდა. არაფერი შეცვლილა. სოფელი ელოდა — ჩხუბს, სკანდალს, რაიმე დაშლას. სანაცვლოდ მესამე დღეს სრულიად სხვა რამ გამოჩნდა.
დილით სტეპანის სახლიდან კვამლი ამოდიოდა. ახალი პურის სუნი ეფინებოდა ეზოს. ფანჯრები სუფთად ბრწყინავდა, ეზოში კი საგულდაგულოდ გაფენილი სარეცხი მზეზე შრებოდა.ლენა მუშაობდა.არ ისვენებდა, არ ელოდა — წესრიგს ამყარებდა.
გაწმინდა ფანჯრები, რომლებიც წლებია წყალს არ შეხებია. გადააწყო ფარდული, გადაყარა ზედმეტი ნივთები და სიცოცხლე შეიტანა სახლში, რომელიც აქამდე უფრო მივიწყებულ მუზეუმს ჰგავდა, ვიდრე სახლს.
მეხუთე დღეს კი რაღაც სრულიად მოულოდნელი მოხდა.ლენამ სახურავს ახედა და თქვა:— ასე ცხოვრება არ შეიძლება. წვიმაში შიგნითაც ისე წვიმს, როგორც გარეთ.სტეპანმა უხერხულად აიჩეჩა მხრები:
— დიდი ხანია ვგეგმავდი…— მაშინ დღეს დავიწყოთ — მტკიცედ უპასუხა ლენამ.და სოფელმა დაინახა ისეთი რამ, რაც წლების განმავლობაში ვერ წარმოედგინა.სტეპანი სახურავზე ავიდა. ის სტეპანი, რომელიც აქამდე იშვიათად ტოვებდა სახლს,
ახლა ფიცრებს ცვლიდა, ლურსმნებს აჭედებდა და ამ დროს… იცინოდა. არ წუწუნებდა, არ ოხრავდა — უბრალოდ ცხოვრობდა.ქვემოთ ლენა აწვდიდა ხელსაწყოებს, ხელმძღვანელობდა, ამხნევებდა და მის თითოეულ მოძრაობაში რაღაც აუხსნელი ძალა იგრძნობოდა.
ერთ კვირაში ახალი ღობე გაჩნდა ეზოს გარშემო. ორ კვირაში ბაღი ისევ სიცოცხლით აივსო. სახლში ნამცხვრის სუნი ტრიალებდა და ყოველ საღამოს უფრო და უფრო მეტი მეზობელი მოდიოდა — არა მხოლოდ ცნობისმოყვარეობით, არამედ იმიტომ, რომ ლენას გვერდით ყოფნა სასიამოვნო იყო.
ერთ საღამოს ნინა ბებიამ ჩუმად თქვა:— თავიდან მეგონა, რომ გაგიჟდა…კოლია ბაბუამ შეხედა:— ახლა რას ფიქრობ?ნინა ბებიამ ეზოსკენ გაიხედა. სტეპანი თავის ძველ მოტოციკლს არემონტებდა, იცინოდა, გვერდით კი ლენა იდგა და რაღაცას უყვებოდა.
— ახლა ვფიქრობ… მან მას სიცოცხლე დაუბრუნა.და იმ წამს სოფლის ყველა მცხოვრებმა გაიაზრა: ხანდახან ყველაზე მოულოდნელი შეხვედრები სკანდალს კი არა — ახალ დასაწყისს მოაქვს. სტეპანი, რომელსაც ყველა მარტოსულ, გატეხილ ადამიანად იცნობდა, მოულოდნელად კვლავ სიცოცხლით აივსო.
