საავადმყოფოს სასწრაფო განყოფილების მოსაცდელში ჩუმად დასცინოდნენ ერთ მოხუც ქალს — სანამ ექიმის ერთმა შეკითხვამ მთელი ოთახი არ გააჩუმა… 😱
მოხუცი ქალი ყველაზე შორ კუთხეში იჯდა ცივ პლასტმასის სკამზე და ძველ, გაცვეთილ ყავისფერ ჩანთას ძლიერად ეჭიდებოდა, თითქოს მასში რაღაც უმნიშვნელოვანესი ინახებოდა. მისი ქურთუკი ამინდისთვის ძალიან თხელი იყო,
შარფი გაცვეთილი, ფეხსაცმელი კი ისეთი ჩანდა, თითქოს მრავალი ზამთარი გამოევლო. იგი თითქმის არ სწევდა თავს. დროდადრო ფრთხილად იყურებოდა ჩანთაში, თითქოს ამოწმებდა, ყველაფერი ისევ ადგილზე იყო თუ არა.
მოსაცდელი სავსე იყო. ადამიანები გვერდიგვერდ ისხდნენ, ტელეფონებს უყურებდნენ, ნერვიულად აკვირდებოდნენ საათებს და მოუსვენრად მოძრაობდნენ. მაგრამ თითქმის ყველა მას უყურებდა.
— ალბათ გზა აერია, — ჩუმად უთხრა ელეგანტურად ჩაცმულმა ქალმა ქმარს და მისკენ გადაიხარა.— ან უბრალოდ გასათბობად მოვიდა, — უპასუხა მან ოდნავი ღიმილით. — აქ მაინც თბილა და უფასოა.
ცოტა მოშორებით მდგომმა კოსტუმიანმა მამაკაცმა გადახედა და სახე დაჭმუხნა.— ვინმემ უსაფრთხოებას უნდა ჰკითხოს, რას აკეთებს აქ…— თავი დაანებეთ, — ჩაერთო სხვა ქალი. — ხანდაზმულები ხანდახან უბრალოდ უსაქმურად დადიან.
ეს სიტყვები თითქოს ჩუმად ითქვა, მაგრამ მაინც მიაღწია მის ყურამდე. ქალი არ რეაგირებდა. არ აუწევია თავი. უბრალოდ უფრო ძლიერად ჩაეჭიდა ჩანთას და კიდევ უფრო ჩუმი გახდა.ცოტა ხანში მასთან მედდა მივიდა. მისი ხმა კეთილი იყო, მაგრამ ფრთხილი.
— მაპატიეთ, ქალბატონო… დარწმუნებული ხართ, რომ სწორ ადგილზე ხართ? შეიძლება განყოფილება შეგეშალათ?მოხუცმა ქალმა ნელა ასწია თავი. მის თვალებში არც გაბრაზება იყო და არც სირცხვილი — მხოლოდ დაღლილობა.
— არა, შვილო… ზუსტად იქ ვარ, სადაც უნდა ვიყო, — მშვიდად უპასუხა მან.მედდამ ცოტა დაიბნა და შემდეგ ჩუმად წავიდა.დრო გადიოდა. ერთი საათი, შემდეგ მეორე. პაციენტები მიდიოდნენ და მოდიოდნენ, სახელებს იძახდნენ,
კარები იღებოდა და იხურებოდა. ზოგი ნერვიულობდა, ზოგი მოთმინებას კარგავდა. მაგრამ ქალი ისევ იმავე ადგილას იჯდა — ჩუმად, მშვიდად, მარტო.უეცრად საოპერაციო ბლოკის კარი გაიღო.
გარეთ ახალგაზრდა ქირურგი გამოვიდა. ნიღაბი ჩამოწეული ჰქონდა, თმა აჩეჩილი, სახე დაღლილი — თითქოს მთელი ღამე არ ეძინა. მან ერთი წამით შეჩერდა, ოთახი მოათვალიერა… და პირდაპირ მოხუცი ქალისკენ გაემართა.
საუბრები მაშინვე შეწყდა. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. იმათაც კი გაჩუმდნენ, ვინც წეღან ჩურჩულებდა.ის მის წინ გაჩერდა.— მადლობა, რომ მოხვედით, — თქვა მშვიდად, მაგრამ ისე, რომ ყველას გაეგო. — თქვენი დახმარება ახლა ყველაფერზე მნიშვნელოვანია.
ოთახი თითქოს გაიყინა. ადამიანები გაოცებულები უყურებდნენ ერთმანეთს. მათ, ვინც ცოტა ხნის წინ დასცინოდა ამ ქალს, ახლა უხერხულობა და სინანული დაეუფლათ.მოხუცმა ქალმა ნელა ასწია თავი.
— დარწმუნებული ხარ, რომ მარტო ვერ გაუმკლავდები? — ჰკითხა ჩუმად.ქირურგმა ოდნავ გაიღიმა, მაგრამ მისი მზერა სერიოზული დარჩა.— რომ ვიყო დარწმუნებული… არ დაგიძახებდით.
მან ფაილი ამოიღო და მას გადასცა. ოთახში სიჩუმე კიდევ უფრო გამძაფრდა.ქალმა ფურცლები აიღო. მისი ხელები თავიდან ოდნავ კანკალებდა, მაგრამ მალევე დამშვიდდა. სურათებს ყურადღებით დააკვირდა, თითქოს გარშემო ყველაფერი გაქრა.
რამდენიმე წამი გავიდა.— ეს სიმსივნე არ არის, — მშვიდად თქვა მან. — იშვიათი გართულებაა. არასწორი მიმართულებით მიდიხართ.ქირურგი სწრაფად შეიშმუშნა.— თუ აქ გააკეთებთ ოპერაციას, დროს დაკარგავთ… და პაციენტს საფრთხე შეექმნება.
— მაშინ სად? — იკითხა მან სწრაფად.მან კონკრეტულ წერტილზე მიუთითა.— აქ. და სწრაფად უნდა იმოქმედოთ. მაქსიმუმ ორმოცი წუთი გაქვთ.მან თავი დაუქნია. უყოყმანოდ. შეკითხვების გარეშე.
მიუხედავად ამისა, წასვლის წინ კიდევ ერთხელ შეჩერდა და თქვა:— ეს ის ადამიანია, რომლის გამოც საერთოდ ქირურგი გავხდი.მან ოთახს გადახედა.— ჩემი მენტორი. ლეგენდა, რომლის შესახებაც შეიძლება გსმენიათ… მაგრამ ვერ იცანით.
კოსტუმიანმა მამაკაცმა თავი დახარა. ელეგანტურად ჩაცმული ქალი გვერდზე გადაიხედა. სხვები უხერხულად შეიშმუშნენ.მოხუცმა ქალმა მშვიდად დახურა ფაილი, უკან დაუბრუნა და ჩუმად უთხრა:
— წადი. პაციენტი არ გაუცრუო იმედი.ქირურგმა თავი დაუქნია და სწრაფად დაბრუნდა საოპერაციოში.მოსაცდელში კი სიჩუმე დარჩა — ამჯერად უფრო მძიმე, ვიდრე ადრე. ახლა უკვე აღარავინ იცინოდა.
