ნადეჟდა პავლოვნამ მთელი ძალით დაარტყა სამზარეულოს მაგიდაზე სქელი, პრიალა საქაღალდე. ხმა იმდენად მკვეთრად გაისმა ვიწრო ოთახში, რომ ფაიფურის შაქრის ქილა შეირხა, ხოლო გაყვითლებულ ზეთიან გადასაფარებელზე თეთრი კრისტალები დაიფანტა, როგორც პატარა ნამსხვრევები.
ვერა შეხტა. ინსტინქტურად შარვალზე შეიმშრალა ნესტიანი ხელები, ხოლო ჰაერში საჭმლის სუნი ძველი თუჯის რადიატორის ნესტიან სითბოს ერწყმოდა. ფანჯრიდან ქალაქის საღამოს გზატკეცილის ერთფეროვანი ზუზუნი აღწევდა, თითქოს ქალაქი გულგრილად უყურებდა სამზარეულოში განვითარებულ სცენას.
— ყველაფერი დათვლილი მაქვს — თქვა დედამთილმა შეუვალი ხმით, როცა ნელა მოიხსნა აბრეშუმის შარფი. — ხვალ დილით ბანკში წახვალ. წინასწარი გადახდა უნდა გადავიხადო სოფლის კლუბისთვის. თუ დავაგვიანებთ, თარიღს დავკარგავთ.
ვერა პატარა სკამზე ჩამოჯდა. ძველი ხე ჭრიალით გააპროტესტა. ნელა შეხედა ქმარს.ილია დედამისის პირდაპირ იჯდა და ისე გულდასმით წმენდდა თეფშს პურის ნაჭრით, თითქოს ეს მსოფლიოში ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმე ყოფილიყო. არ იყურებოდა ზემოთ.
თითქოს სრულიად ბუნებრივი იყო, რომ ქორწილის ოცნების საფასურს სხვა ადამიანების ცხოვრებიდან „ჭრიდნენ“.ორი წლის წინ ვერას ჯერ კიდევ სჯეროდა, რომ ეს საერთო ცხოვრება იქნებოდა.თავისი პატარა ბინა ქალაქის გარეუბანში თავად ჰქონდა ნაყიდი.
ღამის ცვლებში მუშაობდა, იაფფასიან საკვებზე ცხოვრობდა, თვეების განმავლობაში ითვლიდა ფულს, რომ ვალები ადრე დაეფარა. როცა ილია გადავიდა მასთან, მხოლოდ სპორტული ჩანთა და მონიტორი ჰქონდა.თავიდან ყველაფერი ნორმალურად ჩანდა. მამაკაცი ქირის ნახევარს იხდიდა,
პროდუქტს ყიდულობდა, შაბათ-კვირას ეხმარებოდა. ბზარები მოგვიანებით გაჩნდა — როცა დედამთილი და ოჯახი ზედმეტად ახლოს მოვიდა.ნადეჟდა პავლოვნას ჰყავდა ქალიშვილი — კრისტინა. 22 წლის, „მაკიაჟის სტილისტი“,
რომელიც შუადღეზე იღვიძებდა, კაფეებში ატარებდა დღეებს და ფულს უყურებდა როგორც უსასრულო რესურსს, რომელსაც სხვები ქმნიან.დედამთილი ყველაფერს სხვანაირად მართავდა. ილიას 30 წლის იუბილეზე უბრალო, იაფი საპარსი ნაკრები აჩუქა.
— ზრდასრული კაცი ხარ, თავად გაართვი თავი — თქვა მან.კრისტინას კი რესტორნის წვეულებები, მოგზაურობები და მუდმივი მხარდაჭერა ერგებოდა.ილია მხოლოდ იღიმოდა და არასდროს სვამდა კითხვებს.შემდეგ კრისტინამ ქორწილი გამოაცხადა.
ანტონი, საქმრო, სერიოზული და მშვიდი მამაკაცი იყო, პატარა ბიზნესით. შესთავაზა უბრალო სამოქალაქო ქორწილი — კაბა, ბეჭდები და ვახშამი ოცი სტუმრისთვის.მაგრამ კრისტინას „საბრალო ზღაპარი“ უნდოდა: ტბის პირი, ყვავილების თაღი, მუსიკალური ბენდი, უნიკალური კაბა, ზღაპრული დეკორაციები.
ანტონმა უარი თქვა.და ახლა ნადეჟდა პავლოვნა უკვე ვერას სამზარეულოში იჯდა, თითქოს იქ ყოველთვის მისი ადგილი იყო.— ეს შენი დანაზოგია, ვერაჩკა — ცივად თქვა მან. — ვნახე ამონაწერი. ხუთასი ათასი საკმარისია. დეკორი, მუსიკა, ყველაფერი.
ვერა ნელა ახედა.— გინდათ, რომ ჩვენი საერთო ბინისთვის გადადებული ფული თქვენი ქალიშვილის ქორწილში დავხარჯო?— ნუ დრამატიზებ — ხელის ქნევით თქვა დედამთილმა. — კიდევ რამდენიმე წელი დაელოდებით. კრისტინას კი ახლა აქვს დიდი დღე.
ვერამ ოდნავ გაიღიმა — მაგრამ სითბო არ ჰქონდა.— ანუ ჩემი მომავალი უნდა გაქრეს, რომ სხვებმა ლამაზად იზეიმონ?დაძაბულობა ერთ წამში გამწვავდა. სიტყვები აღარ საუბრობდნენ — ურტყამდნენ.— არაფერს არ მიიღებთ — თქვა ბოლოს ვერამ.
სიჩუმე ჩამოვარდა.— აიღე ფული! ჩემს ქალიშვილს ეს ეკუთვნის! — დაიკივლა დედამთილმა.ვერა ილიას შეხედა.— ახლა თქვი. ახლა.მამაკაცი ყოყმანობდა. შემდეგ ნელა, თითქმის შეუმჩნევლად… დედა აირჩია.ეს იყო წერტილი.
ვერა ადგა. აიღო ძველი კუბოკრული ჩანთა და დაიწყო ილიას ტანსაცმლის ჩაყრა. ერთის შემდეგ მეორე ნივთი ქრება ჩანთაში, თითქოს წუთებში მთელი ცხოვრება იკვრება.— გარეთ — თქვა მშვიდად. — ორივე.კარი საბოლოოდ დაიხურა მათ უკან.
სიჩუმე არ იყო მსუბუქი. უფრო სიცარიელეს ჰგავდა.შემდეგ დღეებში მოდიოდა შეტყობინებები: ბრალდებები, თხოვნები, მანიპულაციები, მუქარები. ვერამ არცერთს არ უპასუხა. შეიტანა განქორწინების სარჩელი.
ცოტა ხნის შემდეგ ანტონმა დაურეკა. ხმა დაღლილი ჰქონდა. კრისტინამ ბეჭედი დააბრუნა. „ზღაპარი“ არ შედგა.ვერა ფანჯარასთან იდგა. ქალაქის განათებები ნელა ინთებოდა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო.მაგრამ რაღაც მაინც შეიცვალა.
სიმართლე მარტივი იყო: ვინც სხვების ცხოვრებიდან ცდილობს დღესასწაულის აშენებას, ბოლოს საკუთარ ცარიელ ხელებს მიიღებს.მეორე დღეს ვერამ უძრავი ქონების აგენტს დაურეკა.დრო იყო უფრო დიდი ბინისთვის.და ახალი ცხოვრებისთვის.
