ვერა ხელებში უძლურად ცემდა თეთრ თუთიყუშს, როცა ვიქტორ ბორისოვიჩმა მოულოდნელად მოკრა ხელი მისი კისტის.— გაჩერდი! რას ფუსფუსებდი პიანინოს შესახებ?ვერა ჩასჭირდა გონებაში სიტყვები, მაგრამ უკვე მისი ტრიალება მოახდინა ოთახისკენ, სადაც დაახლოებით ორმოცი ადამიანი იჯდა — მთელი ადგილობრივი ელიტა.
— თქვა ხმამაღლა, რომ ყველამ მოისმინოს!ვერა ცდილობდა გათავისუფლებას, მაგრამ ვიქტორი მაგრად იჭერდა. კონიაკის სუნი მას გარს შემოეხვია.— უბრალოდ ვუთხარი ადმინისტრატორს, რომ პიანინო არაა განკარგული. მხოლოდ ეს. მეტი არაფერი.
— აჰ, მხოლოდ ეს! — ვიქტორმა გაიცინა, შემდეგ უშვა ხელი. — ჩვენი მზარეული მუსიკოსია! დარწმუნებული ხარ, რომ კონსერვატორიაში ისწავლე?ვიღაცამ ოთახში ღიმილი გამოხატა. ვერა ჩუმად დარჩა.
— მაშ? ისწავლე თუ არა?— ვისწავლე.— აი ესაა! — ვიქტორმა ხელი მაგიდაზე დაარტყა. — დაშია, მოდი აქ!მისი ასული წამოდგა მაგიდის კიდიდან. მაღალი, ძვირადღირებული ტანსაცმლით, სახეზე ემოციების ნაკლებობა. ყველას იცოდა — ვენის კონსერვატორია, ზალცბურგის სტიპენდია.
ვიქტორი გადმოხვია ხელი ასულის მხარზე და შემდეგ ვერასკენ მიბრუნდა:— ყურადღებით გისმენ! დაშია ახლა უკრავს. შემდეგ შენ მოგიწევს. თუ მასზე უკეთ გამოასახავ — რესტორანი შენია. შენი ადგილი, გესმის? შენს სახელზე. თუ შეგეშლება — დღესვე გაგგზავნი, არც ერთი ცენტი. დღეს. სწორედ დღეს.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვიდა. ვერა მიმოიხედა: ყველას მზერა მისკენ იყო მიმართული, თითქოს ცირკის ცხოველზე.— კარგია.დაშია დასხდა პიანინოსთან და დაიწყო ლისტის თამაში. სწრაფად, ტექნიკურად, უპრობლემოდ. მისი თითები თითქოს დაფრინავდნენ კლავიშებზე.
სტუმრები თავისით დააკრეფდნენ თავს; ზოგი ტელეფონს იღებდა. ვიქტორი ხელგადაჯვარედინებული, გამარჯვების ღიმილით იდგა. დაშას დასრულების შემდეგ, პირველ რიგში, აპლოდისმენტები დაუწყო.
— აი, ეს არის სკოლა! — თქვა ვერას. — მაშ, მზარეულო? გიფიქრიათ ისევ?ვერა მიუახლოვდა პიანინოს. მან დახარა მზერა დაშაზე.— არ დაალპო კლავიშები.ვერა დასხდა, ხელები მუხლებზე დადო, თვალები დახუჭა.
გახსენდა დედა, პატარა ბინა შემოგარენში, ძველი პიანინო ფანჯრის პირს. დედამ უთხრა: “ნუ უკრავ ქების გამო, უკრავ მათთვის, ვისაც ტკივილი აქვს.”მან აწია ხელები და დაიწყო დაკვრა.რახმანინოვი. ნელი, მსუბუქი, ყოველგვარი ყაჩაღობის გარეშე.
თავდაპირველად თითქმის ვერავინ აკვირდებოდა — ზოგი სვამდა, ზოგი ჩურჩულებდა. თანდათან ოთახი დუმდა. ერთი მომსახურე გაშეშდა, ხელში მინის ბოთლით. დაშია უკან დაჯდა და ვერას შესცქეროდა.
ვერა უკრავდა საკუთარ ცხოვრებას. როგორ დაეტოვებინა კონსერვატორია მესამე წელს, რადგან დედა ავად იყო და მედიკამენტები ბინის ფასს უტოლდებოდა. როგორ ისწავლა დანა და ტაფა ხელში აყვანა, არა ვიოლინო.
როგორ გაატარა ღამეები ავადმყოფის გვერდით, როგორ დაკრძალა ადამიანები წვიმაში. როგორ იდგა ერთხელ ფილარმონიის წინ ათი წუთი — შემდეგ გადაიხარა, რადგან ტკივილი დიდ იყო.
არავინ იცნობდა მის ისტორიას, მაგრამ ყველა გრძნობდა მას.როდესაც ვერამ ბოლო აკორდი დააჭირა, სიჩუმე ჩამოვიდა. შემდეგ ერთი ასაკოვანი, მუსიკალური სკოლის მასწავლებელი, ნელ-ნელა დაიწყო ტაშის ცემა. სხვები მიბაძეს. ოთახი ტაშით გაივსო. ვერა წამოდგა და ვიქტორს შეხედა.
მან იქ იდგა, ფერმკრთალი, ხელები იკანკალებდა, უუძლური საუბარში.— მაშ, ვიქტორ ბორისოვიჩ — თქვა ვერამ ჩუმად. — მოვიგე?მან არ უპასუხა. ყველას დაელოდა.— თუ მხოლოდ მაშინ აპირებ სიგელების დაცვას, როცა შენთვის ხელსაყრელია?
ვიღაცამ კოხილი გაისმა. ვიქტორი შეხტა.— მე… მე შევასრულებ.— უფრო ხმამაღლა, — თქვა ვერამ მშვიდად. — რომ ყველამ მოისმინოს.მან მუშტები შეკრა. სახე გაებზარა.— ვთქვი — შევასრულებ!
— და არასდროს დაასცინი სხვას საჯაროდ? მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ ფული გაქვს, ხოლო მათ არა?სიჩუმე, მხოლოდ გარეთ მიმავალი მანქანების ხმა ისმოდა. დაშია დაეხარა.ვიქტორმა გახსნა პირი, მაგრამ არაფერი თქვა. შემოტრიალდა და გამოვარდა ოთახიდან. კარები ჩაკეტეს.
მასწავლებელი მიახლოვდა ვერას და მისცა ვიზიტკარტი.— ქალაქს შენ გჭირდება. მოდი ხვალ.ვერა შევიდა სამზარეულოში, გაიხადა ჩექმები და დაუბრუნა კარადაში. ადმინისტრატორი კარების ზღურბლზე იდგა.— ვერა, წავიდნენ?
— კი.— მაგრამ… მოგიგია. დაგპირდა რესტორანი.ვერა გაიხურა კაბა.— ეს არ მჭირდება. უბრალოდ მინდოდა, რომ მოუსმინა.მან ქუჩაში გავიდა. ცივი იყო, თოვდა. ვერა ტელეფონი ამოიღო და დარეკა:— ჰელოუ? ვერა ვარ. ხვალ მოვალ. როდის შემიძლია მოსვლა?
ორ კვირაში ქალაქის გაზეთში გამოქვეყნდა სტატია: “კულინარი, რომელმაც მილიარდერი დასაჯა.” დაწერეს საღამოს, მისასალმებელი ღონისძიებისა და დაკვრის შესახებ. ვიქტორის სახელი არ იყო ნახსენები — მაგრამ ყველამ იცოდა, ვის შესახებ იყო.
ვიქტორი წამოიწყო, რომ თავიდან აეცილებინათ ღონისძიებებზე. პარტნიორები უკან იხევდნენ. არა ფულის გამო — არავინ უნდოდა იმ ადამიანთან საქმე, ვინც საჯაროდ დამცირებულია.
ვერა კი? მან ისევ დაიწყო პიანინოზე დაკვრა. საკუთარი ტემპით, საკუთარი ისტორია. არა ფულით ან კონტაქტებით, არამედ კლავიშებით.
