ვერა ჯერ კიდევ არ იყო გამორთული ძრავის, რომ ინსპექტორი უკვე მის ფანჯარასთან იდგა.ის თავისი ხელისგულით დაარტყა ძველ „ნივას“ სახურავს, თითქოს მხოლოდ ასე შეეძლო თავისი არსებობის დაფიქსირება.მისი სახე წითელი და ოფლიანია.
უკან კი საპატრულო მანქანა კუთხით გადაჭიმული გადაეშვა გზაზე, სრულად გადაკეტა გზა.სახელმწიფო გზა ცარიელია. სიცხე ოცდასამ გრადუსს აჭარბებს, მძიმე და უთანხმო, თითქოს ჰაერი გაჩერებულია.
— კარგი დღე. თქვენი ვინაობა არ გაქვთ წარდგენილი, – მშვიდად თქვა ვერამ.— ეს შენს საქმე არ არის. დოკუმენტები. ახლავე.ვერა ნელა ამოისუნთქა.53 წლის. 28 წელი შიდა უსაფრთხოების სამსახურში
— იქ, სადაც ადამიანს ასწავლიან თვალთახედვის ყოველი წვრილი ძვრიდან კითხვისას და არასდროს პასუხობენ უხეშობას ემოციით.ახლა ის ჯინსსა და ფერშეცვლილ მაისურში ზის, ბეჭედების გარეშე, თანამდებობის ნიშნების გარეშე.
ბარგის საქაღალდეში ორი პოლკოვნიკის საქმე — გამოძიების მასალა, რომელიც საღამოს უნდა მიეწოდოს დირექტორატს.და ახლა ეს ყველაფერი აქ, გზის პირას.— თქვენ მე გავაჩერეთ მიზეზის მითქმა-ამოწერის გარეშე, – ნეიტრალური ხმით თქვა ვერამ.— მიზეზი მე ვარ. მართვის მოწმობა. ნუ მექცევი ჭკვიანად.
ვერა გაუწოდა თავისი მართვის მოწმობა. ინსპექტორმა მოავლო თვალები და შუბლშექცეული გაიღიმა.— ვერა სერგეევნა. 53 წლის. რა გინდა ასეთი სიცხის დროს, ბებია? შვილიშვილებს შეხვდები?ვერა დუმდა.
არ რეაგირებ. არ გაღიზიანდე. ეს სამუშაოა — მაშინაც კი, როცა ფორმალურად დასვენებაზე ხარ.— ალკოჰოლის სუნი გაქვთ. ჩაიფუშეთ ალკოტესტერში.— არ ვსვავდი ალკოჰოლს. მაგრამ მზად ვარ კონტროლისთვის.ინსპექტორი პირში ჩაიხუშა, აშკარად გაღიზიანებული.
შესაძლებელია, რომ ცრემლებს, ახსნა-განმარტებებს ან ბანკნოტებს ელოდა.საშინლად მშვიდი თანხმობა მიიღო.მან გაიარა საპატრულო მანქანისკენ და დაბრუნდა აპარატურის გარეშე.— ალკოტესტერი გაფუჭებულია. თქვენ სამედიცინო შემოწმებაზე წაიყვანთ. მანქანა დაიტვირთება.
— მაშინ გთხოვთ შეადგინოთ ოქმი და გამოძახოთ გატანის მანქანა.— გგონია ჩემთვის მასწავლებელი გახდები?! ვიცი რას ვაკეთებ!ვერამ გამოიყენა ტელეფონი, დადო მართვის პანელზე და ჩართო ჩანაწერი. ეკრანი ანთდა.
— რას აკეთებ?— ვაფიქსირებ სამართალდარღვევას. არ წარუდგინეთ თავი, არ გამოაჩინეთ მოწმობა, არავინ დამადანაშაულა. გთხოვთ, თქვათ თქვენი სახელი და წოდება.ინსპექტორის სახე გამუქდა. ის გაწეულა მისკენ იმდენად ახლოს, რომ ვერამ ოფლისა და თამბაქოს სუნი იგრძნო.
— შენ პატარა კურდღელი ხარ, გინდა მიშიშავე?მან სწრაფად აიღო მართვის მოწმობა პანელიდან. ვერამ დაინახა, როგორ შეცვალა მის თვალებში რაღაც.ბრაზი. და სურვილი, რომ ამოწყვიტოს.
— გგონია ახლა რას გავაკეთებ?— შეწყვიტეთ დაუყოვნებლივ. თქვენ ვეღარ აკონტროლებთ სიტუაციას.— შენთვის, საყვარელო, აქ გზის ბოლოა.მან ორნით ხელი დაჭიმა ბარათზე. საშრობმა ხმამ გაიჟღერა.შემდეგ გაჭრა შუაზე და ნაწილები ჩააგდო მშრალ ღობეში.
— გეთაყვა. ახლა წადი უშუალოდ, მართვის მოწმობის გარეშე, თუ ასე ჭკვიანია. და ნუ გაიფიქრებ საჩივრის გაკეთებაზე.სამი წამით სიჩუმე იყო.ვერა უძრავად ზის, ხელები საჭეზე. შიგნით ყველაფერი ადუღდა.
მშობლების სახე დაეხატა მეხსიერებაში, როცა მისი გოგონა უყვებოდა, როგორ მოითხოვა პოლიციელმა ფული საწყის შეუსაბამო დარღვევისთვის.damals ვერა ვერ დაეხმარა. არ იყო მტკიცებულება.გოგონა გადაიხადა და დუმდა. ეშინოდა.
ახლა ვერა ნელ-ნელა ჩამოვიდა. აკრიფა მართვის მოწმობის ნაშთები. დადო სახურავზე, პირდაპირ კამერასთან.— რა გქვიათ?— რა შეგეხება?— სახელი და წოდება.ინსპექტორმა ხელები გადაჯვარედინა და იღიმა.
— სერჟანტი კარპენკო. გახსოვდეს. ახლა წადი, სანამ არ გაგჩერებ.ვერამ შეავლო გრძელი მზერა.შემდეგ წაიღო წითელი მოწმობა შიდა ჯიბიდან. ოქროს ემბლემა ანათებდა. მან გახსნა მისი სახის წინ.— შიდა უსაფრთხოების განყოფილების ლეიტენანტი. ვერა კირსანოვა სერგეევნა.
ახლა თქვენ დაანგრეთ სამსახურებრივი დოკუმენტი, სერჟანტ კარპენკოს, რომელიც სამსახურშია.მისი სახე გახუნდა. ტუჩები ქანცგაერია.— მე… მე არ ვიცოდი… მე ვერ ვიცოდი…— ვერ იცოდი, ვინ ვიყავი.
მაგრამ იცოდი რას აკეთებდი. რამდენ ადამიანს ჰყავხარ ასე გაჩერებული? რამდენმა გადაიხადა, რომ მშვიდად დაეტოვებინათ?— არა… მე… პირველად… უბრალოდ…— ნუ მიგატყუებ. მე უკვე 28 წელი ვმსახურობ. ვხედავ, როდესაც ვინმე მღალატობს.ვერა აკრიფა ნომერი.— შიდა უსაფრთხოება.
— კირსანოვა. ფედერალური გზა, კილომეტრი 238. უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება, მტკიცებულებები დაფიქსირდა.— გზაზე ვართ.მეორე პოლიციელი მანქანიდან ჩამოვიდა – ახალგაზრდა, დაბნეული.— თქვენი სახელი?
— როგოვ ვიქტორ ანდრეევიჩი, ლეიტენანტი.— დაინახეთ, რა გააკეთა?— დიახ.— ხშირად აკეთებს ამას?მოკლე შესვენება.— თითქმის ყოველ სვიჩზე. განსაკუთრებით ქალებთან, მოხუცებთან, უცნობებთან. ისინი შიშობენ. ისინი იხდიალებენ.
კარპენკო წაიყვანეს.ვერა დაბრუნდა მანქანაში.ძრავა ჩაეშვა.სწრაფად შეიხედა უკანა ხედში – ის ჯერ კიდევ საპატრულო მანქანაში, დაბალ თავით.დილით ის სერჟანტი იყო.ახლა – ბრალდებული.მან ვერ იგრძნო გამარჯვება.მხოლოდ ის, რომ ამჯერად არ დარჩა ჩუმად.
ხანდახან ყველაზე ძლიერი არა ის არის, ვინც побеждает,არამედ ის, ვინც უარს ამბობს ჩუმობაში დათმობაზე.
