მე ხმა გავიგე, სანამ ტკივილს ვიგრძნობდი.ყრუ, ნესტიანი სმენა გადაურბოდა ჩემს მხარს, როცა ჩემი ქმარი თმაში მეწვია და მკლავზე მაწვებოდა – იმდენად უცბად და სასტიკად, რომ ოთახი თითქოს ღერძიდან ამოვარდა. ერთ წამში ჩემი ხედვის კიდეები გათეთრდა, თითქოს ვინმემ რეზინით წაშალა სამყარო.
სამზარეულო დაიბლოკა ფრაგმენტებად: ჩუმად დარჩენილი ტელევიზორი უშედეგოდ ციმციმებდა, სათამაშო მანქანები დალაგებულად იწყვილებოდნენ ხალიჩაზე, კედელზე დაკიდებული ოჯახის ფოტოები კი მოულოდნელად მტკიცებულებად ჩანდა, თითქოს ვცხოვრობდი სიცრუეში.
მეტალი ჩამივარდა პირში. ჩემს მუხლებს უკან დაყენა, მაგრამ მისი მუშტი თმაში მაკავებდა – ჩემი სხეული მის ხასიათში ცვიოდა.— არ გაიქცე ჩემგან, — ჩურჩულებდა მარკი ჩემს ყურში.
მისი სუნთქვა ცხელი იყო, მჟავე ლუდის სუნით. მან კიდევ უფრო ძლიერად შემომჭდო, თავიც უკან გამომწია, სანამ ცრემლები თვალებში არ მომადგა. თავისუფალი ხელი უშედეგოდ ვკრავდი მის მკლავს, ვიცოდი – რადგან ვსწავლობდი – რომ კივილი მას უფლებას მისცემდა. ხმაური მას მართალს აგრძნობინებდა.
და მაშინ, ტკივილზე ზემოთ, ერთი სურათი Everything-იდან გაჭრა.ჩემი შვილი.ნოა რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით იდგა, მყუდროდ, სპაიდერმენის პიჟამაში, ბალიშზე ფეხშიშველა. მისი რბილი დინოზავრი მოუხლიდა თითებში.
ის იყო ხუთი წლის, მაგრამ დაუჯერებლად პატარა ჩანდა — თვალები დიდი და მბზინავი, ტუჩები აკანკალებული, თითქოს ეცადა, თავი შეკავებული ყოფილიყო.— მ-მამი? — ჩურჩულით თქვა.
შიგნიდან რაღაც დამჭიმა. ბოლო ძაფი წინააღმდეგობის, თხელი, მაგრამ არ არის გატეხილი.თავი არანორმალურ კუთხეში მეწოდა, ჩემი ხედვა უძრავად ირწეოდა, მაგრამ ვაიძულე თავი, თვალებში მომეხედა. ვიცოდი, თუ ვაჩვენებდი შიშს, ის გაიყინებოდა. თუ ვიკივლებდი, ისაც იკივლებდა.
ამიტომ გავაკეთე ერთადერთი რაც შემეძლო.მალევე ჩავიკნავდი თავი, თითქმის შეუმჩნეველი.მაგრამ საკმარისი იყო.ნოას თვალები ფართოდ გაიღო, შემდეგ საშინელ განწყობაში გამოკვეთილმა მიზანდასახულობამ, რომელსაც არცერთი ბავშვი არასდროს უნდა შეხვდეს.
ის ჩამოაგდო დინოზავრი. ის დაეცა ძირს რბილი ბუმპით, უფრო ხმამაღლა, ვიდრე ჩემი გულისცემა.მან უკან გადაიხარა, ნაბიჯ ნაბიჯ კანკალით, შემდეგ დაიხარა და გაიქცა ჰოლში მაგიდისკენ.
— ჰეი! — ყვიროდა მარკი.მისი ხელის ჩაჭერა შეწყდა, როცა თავის წონას გადაანაწილებდა, ფიქრობდა მის დასაჭერად. ინსტინქტი ყვიროდა. მე შევკარი ძლიერად, ვიშორე ხელი. ცეცხლი აფეთქდა ჩემს მხარზე, მაგრამ არ მადარდებდა. თუ მე მოვახერხებდი მარკის ყურადღების შენარჩუნებას 10 წამით, ნოას შეიძლება ეღირსა.
— მარკ, გაჩერდი, — ძლივს ვთქვი, უკან დაიხია. — უბრალოდ გაჩერდი.მან შემომხედა, მკერდი ამშვიდებდა, თვალები შუშისებრი, ნაცნობი შერეული ვნებითა და თვითტკბილობით.— ეს შენი ბრალია, — გაფითრებულმა თქვა. — შენ მუდამ წვალობ და მერე აჩვენებ, თითქოს მე ვარ მონსტრი.
ის ყოველთვის ასე იქცეოდა — ამბავს ისე წერს, რომ თვითონ ხდება მსხვერპლი.ვერც კი ვუსმენდი მას. მე ვუსმენდი ჰოლს: უჯრის სკრიპი, გასაღებების და ფოსტის ხმაური, პატარა თითების ფარული ძებნა იმისთვის, რასაც მე ვლოცულობდი, რომ ჩემი შვილი არასდროს დასჭირდებოდა.
ტელეფონი.მე ვისწავლე ნოას ერთი ნომერი, როგორც სხვა მშობლები ასწავლიან საძილე ლოცვებს. ჩურჩულით ბნელში. ჩალის მუსიკით მანქანაში საბავშვო ბაღისკენ. საიდუმლო ახსნა, მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში.
ბაბუას ნომერი.შემდეგ გავიგონე მისი ხმა.— ბაბუ… — ნაზი, კანკალით.— მამა ამაზარებს მამის.სიტყვები გაუსწორდნენ სახლს.მარკი გამყარდა.სახიდან ფერი გაქრა, თვალები ჰოლიდან ისევ მე მიაპყრო.— რას თქვა ის?არ ვუპასუხე. ჩემი გული იჭერდა მკერდზე ისე ძლიერად, რომ მტკიოდა.
ტელეფონიდან მოხვდა მკვეთრი ჩასუნთქვა – რომელიც მე მაშინვე გავიცანი. მამაჩემმა ეს ხმა ერთხელ უკვე გამოსცა, როცა 9 წლის ასაკში ვიფეხე ბიციკლიდან და ხელი დავმტვრიე. შიში მწვერვალზე.
— დარჩით იქ სადაც ხართ, — თქვა მამამ, მშვიდად და მომაკვდინებლად. — ვბრძანდები.ხაზი გაწყდა.ერთი გულისცემა სიჩუმე იყო სახლში.შემდეგ მარკი სრულიად დამიშვა. უკან დაიხია, თვალები შუშისებრი იყურებოდა – ფანჯრები, კარები, გამოსასვლელები – თითქოს კედლები მოიკუმშა.
— შენ უთხარი მას ეს გაეკეთებინა? — იკითხა.— მე ვასწავლე, რას უნდა გააკეთოს საგანგებო სიტუაციაში, — ვუპასუხე.— ეს არ არის საგანგებო, — ყვიროდა. — ეს ქორწინებაა. ღმერთო, ქეითი, შენ ხომ ყოველთვის დრამატიზებ.
მან დაიწყო სიარული, თითები თმაში ჩადებული. ყოველთვის გათვლილი.ნოა უკან მოფრინდა, ჩემ გვერდით მოიკუნტა, კანკალით. მე ჩავეხუტე მის გვერდით ჩემს კარგ ხელზე.— შენძალიან მაგარი იყავი, — ჩავჩურჩულე. — ყველაფერი სწორად გააკეთე.
მარკი იცინოდა. — ჯილდოვნება, რომ ფუჭს ამბობს. შესანიშნავი აღზრდა.წუთები გადიოდნენ, სახლი თითქოს ფრენაში იყო, ყველა სუნთქვას იჭერდა.შემდეგ —ქვიშის კრაკუნი.ტირის ხმები საავტომობილო გზაზე.
მარკი გამყარდა.ძრავი ჩერდა. კარის გაჯახუნება იმდენად ძლიერად, რომ ფანჯრები დაიძრნენ.ეს ხმაც ვიცოდი.მამაჩემი შევიდა სახლში როგორც საბოლოო შტორმი. მისი თვალები მთელი ოთახი გადაუარა — ჩემი დაზიანებული ხელი, ნოა, რომელიც ჩემზე იყო მიბჯენილი, გადმოგდებული სკამი.
— მოშორდი მათ, — თქვა.არ მაღალ ხმაზე. არ გაბრაზებით.უჩვეულოდ.მარკი ცდილობდა ლაპარაკს. მამა ჩადგა ჩვენს შორის, არ შეეხო მას, ჩუმი დაცვის კედელი.— მე უკვე საკმარისად გავიგე, — თქვა.
და რაღაც მარკში საბოლოოდ დაიმსხვრა.საკრავები გატაცებული. წყენები გახმოვანებული.— ეს არ დასრულებულა, — თქვა გაბრაზებულმა.კარი გაჯახუნდა. ძრავი გაირანდა. ქვიშა გაფანტა.სიჩუმე.
მხოლოდ მაშინ მამა მიბრუნდა ჩემკენ.მისი სახიდან ფერი გაწყდა, შეცვალა მწუხარება.— რამდენი ხანია? — ჰკითხა.— ძალიან დიდი დროა.მან მოგვიცვა როგორც ბავშვობაში, უყოყმანოდ რომ მოგვატანა ჩვენი წონა.
— მე შენთან ვარ, — ჩურჩულით თქვა. — აღარ დაბრუნდები.და მე არ გავბრუნდი.შემდეგი დღეები მთლიანად ჩავლილი იყო საბუთებზე, შავზეზე და სიმართლის ხმამაღლა თქმაზე. პოლიციის ანგარიშები. ადვოკატები. კონსულტანტები. შიში და შემსუბუქება ერთმანეთში ჩახლართული.
ნოამ მშვიდად დაიძინა. მე ღრმად ვსუნთქავდი.წავიდა არ იყო სიმამაცე. ეს იყო გადარჩენა, სანტიმეტრებით.მაგრამ ზოგჯერ სიმამაცე პატარაა.ერთი კივტი.ერთი სატელეფონო ზარი.ერთი სიტყვა, რომელსაც ბოლოს ხმამაღლა ამბობ.დიახ.ეს ხდება.და აქ მთავრდება.
