ბარათონის მეგობრის აბაზანაში რაღაც უცნაური, ლორწოვანი რამ ვიპოვე… და თითქმის მთელი საათი უბრალოდ იქ ვიდექით და ვუყურებდით, ვცდილობდით გაგვეგო, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო. 😱😱
საღამო სრულიად ჩვეულებრივად დაიწყო. მის სახლში მივედი ფილმების სანახავად, საჭმელი გამოვიწერეთ და არაფერი მიანიშნებდა იმაზე, რომ რამდენიმე საათში უკვე ისე მოვიქცეოდით, თითქოს საშინელებათა ფილმის პირველ სცენაში ვიყავით.
გვიან ღამე იყო, როცა ჩემი მეგობარი აბაზანაში შევიდა. რამდენიმე წამში გავიგე მისი ხმა:
– ეჰ… უნდა ნახო ეს.
მისი ტონი უცნაური იყო. არა შიშიანი — უფრო დაბნეული. ისეთი ხმა, როცა ტვინი ჯერ კიდევ ვერ წყვეტს, რეალურია თუ არა ის, რასაც ხედავს.
აბაზანაში შევედი და თავიდან ვერ მივხვდი, რას უყურებდა.
შემდეგ დავინახე.
ცივ კაფელზე, ნიჟარასთან ახლოს, იდო პატარა, უფორმო, მონაცრისფრო-მოყავისფრო მასა. ოდნავ ბზინავდა, თითქოს სველი ან ლორწოვანი იყო. რაღაც მასში ძალიან არასწორად გამოიყურებოდა. არ ჰგავდა იმას, რაც სუფთა, თანამედროვე აბაზანაში უნდა იყოს. უფრო ჰგავდა რაღაც ცოცხალს, თითქოს ღამით კედლიდან გამოძვრა.
პირველივე წამს ვიფიქრე, რომ უბრალოდ თმის გორგალი იყო.
მაგრამ უფრო ახლოს მივედით.
და მაშინვე ორივეს უცნაური, შემაშფოთებელი შეგრძნება დაგვეუფლა.
დღემდე ზუსტად ვერ ვხსნი რატომ. შესაძლოა ფორმის გამო. შესაძლოა ტექსტურის გამო. ან უბრალოდ იმიტომ, რომ ტვინი ვერ აღიქვამდა, რას ვუყურებდით — და როცა ადამიანი ვერ იგებს რაღაცას, ფანტაზია მაშინვე ყველაზე ცუდ სცენარებს იგონებს.
– შენი აზრით, რა არის? – ჩურჩულით მკითხა მეგობარმა.
მხრები ავიჩეჩე, სიცილით შევეცადე სიტუაციის განმუხტვას, მაგრამ გულში მაინც უსიამოვნო შეგრძნება მქონდა.
– წარმოდგენა არ მაქვს.
რამდენიმე წამი არც ერთი არ ვიძროდით.
შემდეგ მან ჩუმად იკითხა:
– როგორ ფიქრობ… მოძრაობს?
ამაზე მართლა უკან დავიხიე.
ალბათ არ მოძრაობდა. მაგრამ როცა დიდხანს უყურებ უცნაურ საგანს, ტვინი გატყუებს. ცივ შუქზე თითქოს ოდნავ ირხეოდა კიდეც. ყოველ დახამხამებაზე ფორმა თითქოს იცვლებოდა.
ახლა ვიცი, რამდენად აბსურდულად ჟღერს ეს.
მაგრამ იმ მომენტში საერთოდ არ იყო სასაცილო.
აბაზანა უცბად სრულიად სხვანაირი გახდა. შუქი ცივი და მკაცრი ჩანდა. სიჩუმე დამძიმდა. ვენტილატორის ხმაც კი შემაშფოთებლად ჟღერდა.
და რა თქმა უნდა, ტვინი მაშინვე ყველაზე ცუდ ვარიანტებზე გადავიდა.
პარაზიტია?
უცნაური სოკოა?
კედლიდან გამოსული ობი?
რაღაც, რაც მილებში ლპება?
ან ბინის უფრო სერიოზული პრობლემის პირველი ნიშანი?
ერთ მომენტში მეგობარმა ნერვიულად თქვა:
– რა თუ ეს კვერცხებია?
ამ სიტყვებმა კინაღამ შემზარა.
რაც უფრო დიდხანს ვუყურებდით, მით უფრო ნაკლებად ჰგავდა ჩვეულებრივ ჭუჭყს. რაღაც ორგანული ჰქონდა. ისეთი, რაც ცოტათი მაინც ცოცხალს ჰგავდა და ამიტომ კიდევ უფრო საშიში ჩანდა.
არც ერთს არ გვინდოდა შეხება.
სერიოზულად, რამდენიმე წუთი უბრალოდ გვერდით ვუვლიდით, თითქოს შეიძლებოდა რაიმე დაგვეტაკებინა. ბოლოს ქაღალდი, ხელთათმანები და სადეზინფექციო საშუალება მოვიტანეთ, მაგრამ მაინც ვერ ვბედავდით შეხებას.
ამის ნაცვლად ინტერნეტში დავიწყეთ მსგავსი რაღაცების ძებნა.
ეს იყო შეცდომა.
ყველა შედეგმა კიდევ უფრო შეგვაშინა.
უცნაური ობის ფოტოები, პარაზიტები, ლორწოვანი წარმონაქმნები ტენიან ადგილებში, შემზარავი ახლო კადრები — ყველაფერი, რასაც ნანახი აღარ უნდა გვქონოდა.
ინტერნეტს საოცარი უნარი აქვს, მცირე შფოთვა პანიკად გადააქციოს.
ერთ მომენტში უკვე სერიოზულად ვმსჯელობდით, უნდა დაგვერეკა თუ არა მეპატრონისთვის ან უნდა შემოწმებულიყო მილები.
და ყველაზე ცუდი თავად საგანი კი არა იყო.
არამედ გაურკვევლობა.
ის საშინელი შეგრძნება, როცა არ იცი, რას უყურებ.
რადგან როცა ადამიანი ვერ ხვდება რაღაცას, ტვინი თვითონ ავსებს სიცარიელეს — და თითქმის ყოველთვის ბევრად საშინელი ვერსიით.
ბოლოს, თითქმის ერთი საათის შემდეგ, გადავწყვიტეთ მოქმედება.
ჩემმა მეგობარმა ხელთათმანები გაიკეთა, მე კი სადეზინფექციო სპრეი მეჭირა, თითქოს ბიოლოგიურ საფრთხეს ვუმკლავდებოდით.
ფრთხილად შეეხო ქაღალდით.
მასა მაშინვე გაიშალა და გაიწელა.
და სწორედ მაშინ მივხვდით სიმართლეს.
ეს იყო უბრალოდ ტენიანობისგან წარმოქმნილი ლორწოვანი ობი.
სულ ეს იყო.
არაფერი ცოცხალი.
არაფერი საშიში.
არაფერი ზებუნებრივი.
უბრალოდ ობი.
მაგრამ გულწრფელად? შვება მაშინვე არ მოსულა.
რამდენიმე წუთი ისევ ზიზღით ვუყურებდით იმ ადგილს. მერე ყველაფერი კარგად გავწმინდეთ, ფანჯარა გავაღეთ და გარემო დავამუშავეთ, მაგრამ მაინც უცნაური შეგრძნება დარჩა.
მოგვიანებით ამაზე ვიცინოდით.
ვიცინოდით იმაზე, როგორ შევშინდით პატარა ობის გამო. როგორ თითქმის დავიჯერეთ, რომ რაღაც ცოცხალი კედლიდან გამოდიოდა. როგორ გადამეტებულად ვრეაგირებდით.
მაგრამ რაღაც მაინც დარჩა.
რადგან ზოგჯერ ერთი პატარა მომენტი საკმარისია, რომ ჩვეულებრივი ადგილი უცებ უცხოდ მოგეჩვენოს.
და როცა ეს ერთხელ ხდება… მერე უკვე ვეღარასდროს უყურებ მას ისე, როგორც ადრე.
დღემდე, იმ აბაზანაში შესვლისას, ავტომატურად ვუყურებ იატაკს.
არა იმიტომ, რომ ისევ ველოდები მის ნახვას.
არამედ იმიტომ, რომ ჩემს ტვინს ახსოვს ის შეგრძნება.
ის წამი, როცა პატარა უცნობმა მასამ ჩვეულებრივი აბაზანა რაღაც შემაშფოთებლად აქცია.
და ალბათ ეს არის ყველაზე საშინელი ნაწილი.
არა თვითონ ნივთი.
არამედ ის, რამდენად სწრაფად შეუძლია ადამიანის გონებას საკუთარი თავის შეშინება… მხოლოდ იმიტომ, რომ ვერ ხვდება რას უყურებს.
