— ჩამოდი სკუტერიდან, ლამაზო, შენი გასეირნება დასრულდა — დაცინვით თქვა მაიორმა სემიონოვმა და თავისი სქელი თითი უკანა ხედვის სარკეს მიარტყა. სარკემ საწყლად ჩაიწკრიალა და ერთ ჭანჭიკზე ჩამოეკიდა.
ინნამ მშვიდად ჩამოსწია საყრდენი. ძველი ძრავა კიდევ ორჯერ- სამჯერ ჩახველდა და გაჩუმდა, ივლისის ცხელი ჰაერი კი გადაევსო გადახურებული ზეთისა და დამწვარი რეზინის მძაფრი სუნით.
გზაზე სიცხე ბზინავდა. ასფალტი ფეხქვეშ რბილად ეჩვენებოდა, თითქოს თიხა ყოფილიყო, ხოლო გზის პირას აბზინდა მტვრით ისე იყო დაფარული, რომ ნაცრისფრად მოჩანდა.
ის მხოლოდ რამდენიმე დღით იყო ჩამოსული — ბავშვობის მეგობრის ქორწილზე. ქალაქიდან მანქანის ჩამოტანა რომ არ დასჭირვებოდა, ძმის ძველი, ხრინწიანი სკუტერი ისესხა. ჯინსი, გახუნებული მაისური, თმა მჭიდროდ შეკრული ჩაფხუტის ქვეშ — ჩვეულებრივი გოგო, როგორიც ამ გზებზე ბევრია.
მაიორი სემიონოვი, რომლის სახეც ნედლი ჭარხლის ფერს ჰგავდა და პატარა, შეშუპებული თვალები ჰქონდა, ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა. მისი ღია ლურჯი ფორმა იღლიებთან სველი იყო ოფლისგან, ხოლო ზედა ღილი ისე ეჭიმებოდა სქელ კისერზე, თითქოს ნებისმიერ წამს გაწყდებოდა.
— დოკუმენტები, — წაიბურტყუნა მან ისე, რომ არც კი წარდგენილა.ინნამ ჩაფხუტი მოიხსნა და შუბლი მოიწმინდა.— მოიცა, უფროსო, ცოტა დააკლეთ ტონს, — თქვა მშვიდად. — კანონის მიხედვით ჯერ უნდა წარდგეთ. და სარკე… რატომ დაამტვრიეთ?
მაიორი წამით გაოცდა. აქ, რაიონული ცენტრიდან ოცდაათი კილომეტრის მოშორებით, მძღოლები მისი დანახვისას იბნეოდნენ. მაგრამ ეს გოგო პასუხობდა.
— კანონს მე მასწავლი? — ირონიულად ჩაიცინა მან, ყვითელი კბილები გამოაჩინა. — აქ კანონი მე ვარ. გასაგებია? ჩაფხუტის გარეშე რატომ მოძრაობდი?
— როცა გავჩერდი, მაშინ მოვიხსენი, — მშვიდად უპასუხა ინნამ.— მართლა? მე სხვა სურათი დავინახე. სიჩქარეც… თითქოს გაქცეული იყავი. სერჟანტო! — დაუძახა გვერდით მდგომ უღონო ახალგაზრდას. — ოქმი შეადგინე. ამ ჭკვიან გოგოს სათანადოდ მივხედოთ.
— გასაღებები მომეცი, — ხელი გაუწოდა.— არა, — უპასუხა ინნამ და ჯიბეში ჩაიდო. — ჩამორთმევის საფუძველი არ გაქვთ.მაიორის სახე კიდევ უფრო გაწითლდა. ის სწრაფად მიუახლოვდა და ხელით შეხება სცადა, მაგრამ ინნამ ოსტატურად აირიდა.
— მანქანაში ჩაჯექი, — ჩურჩულით უთხრა. — წინააღმდეგ შემთხვევაში ძალით წაგიყვანთ. დაუმორჩილებლობა… სერიოზულ პრობლემამდე მიგიყვანს.
ოცი წუთის შემდეგ ინნა უკვე ძველ, მტვრიან UAZ-ის უკანა სავარძელზე იჯდა. გზაში სემიონოვი ტრაბახობდა, როგორ აყენებდა “ასეთ ქალაქელ გოგოებს” თავის ადგილას.
სადგურში ქლორის, ძველი ქაღალდებისა და შემწვარი ხახვის სუნი ტრიალებდა.— მეოთხე საკანში ჩასვით, — თქვა მან. — დილით გავარკვევთ, ვინ არის.
საკანი ვიწრო და ბნელი იყო. ჭერის ქვეშ პატარა ფანჯარა აბლაბუდით იყო დაფარული. კუთხეში მოხუცი ქალი იჯდა, ხელები უკანკალებდა, თვალები კი ცრემლებისგან გაწითლებული ჰქონდა.
— რატომ დაგიჭირეს, შვილო? — ჩუმად ჰკითხა.— ალბათ სიმართლის თქმისთვის, — უპასუხა ინნამ და გვერდით ჩამოჯდა. — თქვენ?
ქალის ხმა აუკანკალდა.— ჩემი შვილიშვილი წაიყვანეს… ამბობენ, რომ ქურდობა ჩაიდინა. მაგრამ მთელი საღამო ჩემთან იყო! გამომძიებელმა, სოკოლოვმა, მითხრა
— სახლი მის ნათესავს გადაუფორმე და გაუშვებენ… თუ არა, შორს გაგზავნიან. ვეხვეწე, ვიტირე… და აქ ჩამკეტეს.ინნამ იგრძნო, როგორ მოეძალა ცივი რისხვა.
— არაფერს მოაწეროთ ხელი, — მტკიცედ თქვა მან. — ეს მალე დასრულდება.— დასრულდება? — ჩურჩულით თქვა ქალმა. — აქ ისინი ღმერთებივით არიან…
სამი საათი გავიდა. უცებ დერეფანში ხმაური ატყდა — ყვირილი, ნაბიჯები, კარების ბახაბუხი.საკნის კარი ძალით გაიღო.დასაწყისში პოლკოვნიკი იდგა მკაცრი სახით. უკან — გაფითრებული სემიონოვი.
— რა ხდება აქ?! — გაისმა მისი ხმა. — რატომ ჰყავთ სამოქალაქო პირები ოქმის გარეშე დაკავებული?სემიონოვმა ენა დაკარგა.ინნამ მშვიდად წამოდგა და წითელი ბარათი ამოიღო.
— ნახეთ.პოლკოვნიკმა დოკუმენტი გახსნა… და გაშეშდა.— ინნა ანდრეევნა… — ჩუმად თქვა მან. — სემიონოვ, ხვდები მაინც, ვინ ჩასვი საკანში? ეს შიდა კონტროლია.
სიჩუმე გამყარდა.— ეს ჩემს თავზე არ არის, — ცივად თქვა ინნამ. — ამ ქალს აშანტაჟებენ. მისი შვილიშვილი დაკავებულია, რათა სახლი წაართვან. ვთხოვ დაუყოვნებლივ გაათავისუფლოთ და საქმეები შეამოწმოთ.
— ახლავე! — ბრძანა პოლკოვნიკმა. — ყველა გაათავისუფლეთ! სემიონოვი და სოკოლოვი დააკავეთ!ქაოსი დაიწყო. სოკოლოვი ფანჯრიდან გაქცევას ცდილობდა, მაგრამ გარეთ დაიჭირეს.
როცა სემიონოვს ხელბორკილები დაადეს, ის აკანკალდა.— ეს შეცდომაა… არ ვიცოდი…მაგრამ მას აღარავინ უსმენდა.მოხუცი ქალი გარეთ გაიყვანეს. როცა შვილიშვილი დაინახა — ცოცხალი, თუმცა ფერმკრთალი — მუხლებზე დაეცა და ატირდა.
— დასრულდა, — ჩუმად უთხრა ინნამ და ჩაეხუტა.ერთი კვირის შემდეგ განყოფილება მთლიანად დაიშალა. გაირკვა, რომ წლების განმავლობაში კორუფციული ჯგუფი აშანტაჟებდა მოსახლეობას.
ქორწილზე ინნა მუსიკისა და სიცილის შუაში იჯდა. ახალგაზრდა ბიჭი მიუახლოვდა და ველური ყვავილების თაიგული გაუწოდა.— მადლობა, — უთხრა ჩუმად.
ინნამ გაიღიმა და ყვავილები აიღო. მათი სურნელი იმ მტვრიან გზას ახსენებდა — და იმ წუთს, როცა სამართლიანობამ ბოლოს და ბოლოს გაიმარჯვა.
ზოგჯერ საკმარისია უბრალოდ სწორ დროს აღმოჩნდე… არასწორ ადგილას.
