ახალი გული მის მკერდში მშვიდად მუშაობდა.
თანაბრად. შეუპოვრად. თითქოს ყოველთვის იქ იყო.
და სწორედ ეს აბნევდა სემიონს.
ღამით ხშირად იღვიძებდა გაურკვეველი მიზეზის გარეშე. სიბნელეში გაუნძრევლად იწვა, თვალებგახელილი, და სახლს უსმენდა. ქარი ფანჯრებს ნაზად ეხებოდა, დერეფანში საათი ნელა, ულმობლად ტკაცუნებდა, ხოლო მისი სუნთქვა ყველაფერს ერწყმოდა.
და ამ ყველაფრის ქვეშ გული აგრძელებდა ცემას.
ყოველი დარტყმა ახსენებდა, რომ სხვა ადამიანის სიცოცხლე დასრულდა, რათა მისი გაგრძელებულიყო.
სიცოცხლის უმეტესი ნაწილი სემიონი თავს პრაქტიკულ ადამიანად თვლიდა.
ის არ სწამდა ბედისწერის.
არ სწამდა ნიშნების.
და საერთოდ არ სჯეროდა იმ ისტორიების, სადაც გულის გადანერგვის შემდეგ ადამიანებს თითქოს დონორის ემოციები ან მოგონებები ეცვლებათ.
ის სჯეროდა ციფრების.
შრომის.
დისციპლინის.
იმ მარტივი წესის, რომ ნებისმიერი პრობლემა გადაიჭრება, თუ საკმარისად დიდხანს და გულმოდგინედ იმუშავებ.
მან თითქმის არაფრიდან შექმნა ფეხსაცმლის მაღაზიების წარმატებული ქსელი. იცოდა მოლაპარაკება, შესაძლებლობების დანახვა და ცუდი გარიგებების თავიდან აცილება. პარტნიორები პატივს სცემდნენ, კონკურენტები ყურადღებით აკვირდებოდნენ.
მაგრამ ოპერაციის შემდეგ რაღაც შეიცვალა.
ღამით აღარ ფიქრობდა კონტრაქტებზე.
აღარ ფიქრობდა მარაგებზე ან კვარტალურ ანგარიშებზე.
აღარ გეგმავდა გაფართოებებს.
ამის ნაცვლად ფიქრობდა უცხო ადამიანზე.
კაცზე, რომელიც არასოდეს უნახავს.
კაცზე, რომლის გულიც ახლა მის მკერდში სცემდა.
ვინ იყო ის?
რას იცინოდა?
მშვიდი საღამოები უყვარდა თუ ხმაურიანი ცხოვრება?
ჰყავდა თუ არა ოჯახი?
ბავშვები, რომლებიც სახლში მის დაბრუნებას ელოდებოდნენ?
და როდესაც დონაციის დოკუმენტებს აწერდა ხელს, წარმოედგინა თუ არა, რომ მისი ნაწილი ერთ დღეს სხვა ადამიანის სხეულში გააგრძელებდა სიცოცხლეს?
ეს კითხვები ყველგან მისდევდა სემიონს.
როგორც ჩრდილები, რომლებსაც ვერ დაემალები.
და პასუხი არსად ჩანდა.
როდესაც კლინიკიდან გაწერეს, ქალაქს მძიმე, ნაცრისფერი ცა გადაფარავდა.
ღრუბლები დაბლა ეკიდა, თითქოს მთელი ქალაქი თავისი სიმძიმით დაეფარა.
ჰაერში სველი მიწის და დაცვენილი ფოთლების სუნი ტრიალებდა.
სემიონი მანქანიდან ფრთხილად გადმოვიდა.
თითოეული მოძრაობა თითქოს გააზრებული ჰქონდა.
მისი სხეული ჯერ კიდევ სწავლობდა ახალ რეალობასთან შეგუებას.
სახლი უცვლელი იდგა.
იგივე კედლები.
იგივე ფანჯრები.
იგივე ეზო.
მაგრამ როგორც კი კარი გააღო, ყველაფერი სხვანაირად იგრძნო.
სიჩუმე.
ძალიან მძიმე სიჩუმე.
არანაირი ბავშვის ხმა.
არანაირი სიცილი.
არანაირი პატარა ნაბიჯები დერეფანში.
მხოლოდ სიცარიელე.
თითქოს სახლიც სუნთქვას იკავებდა.
კარი დახურა და ხმა ცარიელ ოთახებში გაისმა.
მისაღები ოთახი ზედმეტად მოწესრიგებული იყო.
ავეჯი უძრავად იდგა.
ფარდები ოდნავ ირხეოდა ცივი ჰაერის ნაკადში.
სახლს სუფთა, მაგრამ ცივი სუნი ჰქონდა.
სემიონი დერეფანში ნელა წავიდა.
ხელი კედელს შეახო.
არა საყრდენად.
არამედ სიმშვიდისთვის.
დერეფნის ბოლოს ნიკას ოთახი იყო.
ის კართან შეჩერდა.
ერთი წამით უბრალოდ იდგა.
შემდეგ კარი გააღო.
ოთახი სავსე იყო ბავშვის პატარა კვალით.
ვარდისფერი კაბა სკამზე ეკიდა.
ჯიბე ოდნავ გაბერილი ჰქონდა.
კანფეტები, გაიფიქრა მაშინვე.
რა თქმა უნდა, კანფეტები.
ნიკა ყოველთვის მალავდა.
მის სახეზე მსუბუქი ღიმილი გაჩნდა.
მაგიდაზე ფერადი ფანქრები იყო მიმოფანტული, ხოლო ღია რვეულში კოხტად არეულ-დარეული ასოები ეწერა.
ზოგი დიდი.
ზოგი დახრილი.
მაგრამ ცოცხალი.
როგორც თვითონ ნიკა.
ის საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა.
მატრასი ოდნავ ჩაემხო.
და ხელი გადასაფარებელს გადაუსვა.
მოულოდნელად მოგონებები დაბრუნდა.
პირველი დღე, როცა ნიკა ხელში აიყვანა.
პირველი ღამე სახლში დაბრუნების შემდეგ.
შიში, რომ ახლა მარტო იყო პასუხისმგებელი პატარა სიცოცხლეზე.
მისი ცოლი მშობიარობის დროს გარდაიცვალა.
ერთი წამი იყო იქ.
შემდეგ აღარ.
დარჩა პატარა ბავშვი — წითელი სახით, მუშტებშეკრული, და საოცარი სიჯიუტით.
მაშინ ტკივილის დრო არ ჰქონდა.
ბოთლები უნდა გაემზადებინა.
პამპერსები შეეცვალა.
ფული ეშოვა.
ემუშავა.
ისწავლა ყველაფერი ერთდროულად — მამობა და დედობა ერთად.
ახლა კი ეს ძველი შიში დაბრუნდა.
უფრო ძლიერი.
რადგან ახლა მხოლოდ საკუთარ თავზე აღარ იყო პასუხისმგებელი.
არამედ ნიკაზე.
მის მომავალზე.
მეორე შანსზე, რომელიც მიიღო.
ღრმად ამოისუნთქა, ტელეფონი აიღო და სიდედრს დაურეკა.
ზარი ჯერ არ დასრულებულიყო, როცა ნიკას ხმა აფეთქდა ყურმილში.
— მამა! მართლა სახლში ხარ?
მისმა სიხარულმა გულში რაღაც მტკივნეულად გაუარა.
— ჰო, პატარა თაგუნი, სახლში ვარ.
— როდის წამიყვან?
— მალე.
— ხვალ?
— არა ხვალ.
— ზეგ?
— შეიძლება.
— შენ ყოველთვის „შეიძლება“-ს ამბობ!
სემიონს ოდნავ გაეღიმა.
— კიდევ რამდენიმე დღე მჭირდება, რომ გავძლიერდე.
მეორე მხარეს ამოოხვრასავით ხმა გაისმა.
— ისე ძალიან მენატრები, რომ მოთმინება საერთოდ აღარ მაქვს.
— საერთოდ?
— საერთოდ!
— არც პატარა?
პაუზა.
— კარგი… პატარა შეიძლება იყოს.
სემიონმა თვალები დახუჭა.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ იგრძნო, რომ სახლში დაბრუნდა.
არა კედლებში.
არამედ ცხოვრებაში.
