— ოლია, ნუ ვიტირებთ. ეს არ არის სიხარბე, ეს არის ზრდასრული, ნორმალური მიდგომა. ცალკე ბიუჯეტი — მაშინ ცალკე. თითოეული თავისას იხდის, — თქვა იგორმა ისე, თითქოს კომპანიაში შეხვედრაზე იყო და არა ბინის დერეფანში, ჭუჭყიანი, მარტის ფეხსაცმლით მდგომი.
— ნორმალური მიდგომა? — ოლიამ ხმა არც აუწევია. — სერიოზულად ამას ფიქრობ? კომუნალური გადასახადის ნახევარი მე, მერე შენ ფინანსურ გურუს თამაშობ… და ამ დროს ბენზინი, დაზღვევა, საბავშვო ბაღი, ბავშვის ტანსაცმელი, საჭმელი, საწმენდი საშუალებები… ეს ყველაფერი ალბათ სამზარეულოში თავისით ჩნდება?
— ნუ ამახინჯებ. მობეზრდა უკვე ეს ქაოსი. დედაჩემმაც თქვა: ჩვენს ოჯახში წესრიგი არ არის. შენ კი ფულს უბრალოდ ფლანგავ.
ოლიამ მოკლედ, ცივად გაიცინა.
— მე ვფლანგავ? მე გიყიდე ზამთრის საბურავები? მე გადავიხადე შენი სესხი, როცა ანგარიშზე ორასი რუბლი დაგრჩა? მე გიკვეთავდი სადილს, რადგან „ჭამისთვის არ გცალია“?
იგორის სახე შეიჭმუხნა.
— ხედავ? ყველაფერს ამახინჯებ. გადაწყვეტილება მივიღე. ცალკე ბიუჯეტი. მორჩა. ვახშამზე დედასთან მივდივარ. იქ მაინც არ ითვლიან ხორცის ნაჭრებს.
ბავშვის ოთახიდან მსუბუქი ხმა ისმოდა. ხუთი წლის ეგორი ხალიჩაზე მანქანებს აწვალებდა. ოლიამ წამით იქით გაიხედა, მერე ნელა ამოისუნთქა.
— ანუ ზრდასრული კაცი გადაწყვიტა „დაზოგოს“ ოჯახზე და ისევ დედიკოს მენიუზე დაბრუნდეს?
— ბანკი არ ვიქნები. დედაჩემი მაინც იცის ცხოვრება.
— რა თქმა უნდა, — თავი დაუქნია ოლიამ. — მაშინ წადი შენს „სიმართლესთან“.
იგორმა ქურთუკი აიღო.
— წავალ კიდეც! — მიახალა და კარი ისე მიიჯახუნა, რომ სამზარეულოში ჭიქები შეირხა.
სიჩუმე ჩამოვარდა. ისეთი, რომელიც სიმშვიდე არაა, არამედ დაძაბულობაა.
ტელეფონი მალე დარეკა.
— აბა? — ჩაესმა სვეტკას ხმა. — დასრულდა ოჯახური ფინანსური სამიტი?
— დასრულდა, — თქვა ოლიამ. — ახლა ცალკე ბიუჯეტზე ვართ. ჩემი ქმარი კი ამჟამად დედასთან ვახშმობს. როგორც ჩანს, იქ უფრო სტაბილური ბიუჯეტია.
სვეტკამ ჩაეცინა.
— შენ?
ოლიამ მაშინვე არ უპასუხა. ნიჟარაში ჩალაგებულ თეფშებს შეხედა.
— მე… რამდენიმე რამეს მოვაგვარებ.
ამ დროს იგორი უკან დაბრუნდა გასაღების ასაღებად. ბოლო წინადადება გაიგონა.
— მშვიდად მოუყევი ყველას, რა საშინელი ადამიანი ვარ, — ჩაიბურტყუნა.
— არ არის საჭირო, — მშვიდად უპასუხა ოლიამ. — შენ თვითონაც შესანიშნავად გაუმკლავდები ამას.
იმ საღამოს, როცა ეგორი დაიძინა, ოლიამ სამზარეულოში დაჯდა. ლეპტოპი, ბანკის აპლიკაცია.
არანაირი დრამა. უფრო ცივი, ზუსტი გადაწყვეტილება.
პირველი: ავტომატური სესხის გადახდის შეწყვეტა.
მანქანა იგორის სახელზე იყო, მაგრამ გადახდა ორი წელი მისი ანგარიშიდან მიდიოდა.
შემდეგ: მობილურის ბალანსის შეჩერება.
მერე: ინტერნეტი.
ბოლოს — ერთი მოკლე მოძრაობა. დასრულდა.
მეორე დღეს იგორი უკვე ოთახიდან ყვიროდა:
— რატომ არ არის ინტერნეტი?!
— არ ვიცი, — მშვიდად თქვა ოლიამ. — ალბათ იმიტომ, რომ არ გადაიხადეს.
— შენ ხომ ყოველთვის იხდი!
— ვიხდიდი. ახლა არა. ცალკე ბიუჯეტი, გახსოვს?
იგორი სამზარეულოში შევიდა.
— შენ ამას განზრახ აკეთებ!
— არა. ეს თანმიმდევრულობაა.
— წვრილმანი ხარ.
— შენ კი ახლა სწავლობ, რა ღირს „სამართლიანობა“.
ორი დღის შემდეგ დედამთილმა დარეკა.
— ოლია, რა ცირკია ეს?! ბანკი იგორს ურეკავს!
— მაშინ მას დაელაპარაკონ.
— ცოლი ხარ თუ არა?!
ოლიამ ოდნავ გაიღიმა.
— მე უკვე დიდი ხანია აღარ ვიცი, რა ვარ.
კამათი დიდხანს არ გაგრძელებულა. სიტყვები ამოიწურა, დარჩა მხოლოდ დაძაბულობა.
ერთ თვეში ყველაფერი დაიშალა, რასაც იგორი „სისტემას“ ეძახდა.
ცალკე ბიუჯეტი იმას ნიშნავდა: მაცივარში საკვები აღარ იყო.
„დაზოგვა“ — დაგვიანებულ სესხს.
„დედასთან ვახშამი“ — უხერხულ სიჩუმეს სამზარეულოში, სადაც ყველაფერი უფრო ძვირი გახდა.
ერთ საღამოს დაბრუნდა. აღარ იყო გაბრაზებული. უფრო დაღლილი.
— ოლია… დავილაპარაკოთ.
— გისმენ.
— შევცდი. დედაჩემმა… გადაამეტა. მე კი დავიჯერე, რომ შენ ფულს ფლანგავდი.
ოლიამ შეხედა.
— და ახლა?
— ახლა ვხედავ, რომ უშენოდ ყველაფერი იშლება. ასე აღარ შემიძლია. დავუბრუნდეთ ნორმალურ ოჯახს. მე მთელ ხელფასს მოგცემ. უბრალოდ დასრულდეს ეს.
სიჩუმე.
ოლიამ ნელა დადო კოვზი.
— ისეთი, როგორც ადრე, აღარ იქნება.
— რატომ? ერთი ჩხუბის გამო?
— არა. იმიტომ, რომ აჩვენე, შენთვის ვინ არის ოჯახი… და ვინ — ხარჯი.
იგორმა ნერვულად ჩაიცინა.
— უბრალოდ შერიგება მინდა.
— არა. შენ კომფორტის დაბრუნება გინდა.
ეს წინადადება უფრო დიდ სიჩუმეს ქმნიდა, ვიდრე ნებისმიერი კამათი.
— კარგი, — თქვა ბოლოს იგორმა. — მაშინ თავიდან დავიწყოთ.
ოლიამ თავი გააქნია.
— არა.
— რა?
— მე და ეგორი მივდივართ.
— სად?
— იქ, სადაც არ მომიწევს საკუთარი თავის „დათვლა“.
მეორე დღეს ბინა ცარიელი იყო.
ბავშვის ოთახიც.
სამზარეულოც.
მაგიდაზე მხოლოდ კონვერტი იდო.
„შენ გინდოდა, რომ თითოეულს თავისი გადაეხადა. ახლა ასე იქნება. მხოლოდ ოფიციალურად. ეგორი შენი შვილია, არა ხარჯი. დანარჩენს შენ თვითონ ისწავლი.“
იგორი დიდხანს იჯდა სიჩუმეში.
ეს უკვე კამათი აღარ იყო.
ეს იყო საბოლოო ბალანსი.
ერთი თვის შემდეგ ოლია ახალ ბინაში გაიღვიძა. ნათელი სამზარეულო, მშვიდი დილა.
ეგორი იატაკზე კუბიკებით ავტოსადგომს აშენებდა.
სვეტკამ საღამოს ჰკითხა:
— აბა, უკეთესია ასე?
ოლიამ ფანჯრიდან გაიხედა.
— უკეთესი არაა. უბრალოდ სუნთქვაა ადვილი.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ არაფერი დაუთვლია თავში.
